«Ανθρωπιστικές» υποκρισίες σε συνηγορία εγκλήματος

Την άποψή μου για τα όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία την έχω ήδη εκφράσει και θα συνεχίσω να την εκφράζω. Για την επιθετικότητα των αμερικανονατοϊκών ιμπεριαλιστών που εδώ και χρόνια προωθούν τη διαμόρφωση όρων πολέμου. Για τα εγκλήματα των Ουκρανών υποτακτικών τους στην ανατολική Ουκρανία που οδήγησαν την όξυνση στα πιο ακραία σημεία της. Για το έγκλημα του ρωσικού ιμπεριαλισμού να πάρει αυτός την «πρωτοβουλία» που άνοιξε τις πύλες της κόλασης. Αλλά σ’ αυτές εδώ τις γραμμές θα ήθελα να σταθώ σε ένα και μόνο ζήτημα.

Το ζήτημα των «ανθρωπιστικών διαδρόμων» που κάθε τόσο αναγγέλλονται και άλλο τόσο κλείνουν. Ένα ζήτημα που τις πιο δραματικές του εκφράσεις τις βλέπουμε να εμφανίζονται με τον πιο έντονο τρόπο στην περίπτωση της μαρτυρικής Μαριούπολης. Ταυτόχρονα ένα ζήτημα όπου η υποκρισία ξεπερνά τα όρια της αθλιότητας.

Είναι γεγονός πως τόσο ο υπογραφόμενος, όπως και ο περισσότερος κόσμος -και σε αντίθεση με τους ενορχηστρωτές της υποκρισίας που τα γνωρίζουν από πρώτο χέρι- δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το τι ακριβώς συμβαίνει. Μπορούμε όμως να βάλουμε σε χρήση τη λογική μας και η οποία σε ορισμένες τουλάχιστον περιπτώσεις, μπορεί να μας δώσει κάποιες απαντήσεις. Ας εξηγηθώ περισσότερο.

Οι ανθρωπιστικοί διάδρομοι για τους οποίους γίνεται λόγος δεν είναι ενός αλλά δύο τύπων. Ο ένας είναι αυτός που αφορά την μεταφορά εφοδίων (τρόφιμα, φάρμακα κ.ά.) στις πολιορκούμενες πόλεις. Ο άλλος -και αντίθετης φοράς- είναι εκείνος που αφορά τη διευκόλυνση διαφυγής των αμάχων από τα πεδία των μαχών.

Σε σχέση λοιπόν με τους πρώτους είναι ζήτημα απλής λογικής να συμπεράνουμε ότι εκείνοι που δεν έχουν κανέναν λόγο να παρεμποδίσουν την λειτουργία τους είναι οι Ουκρανοί. Από την άλλη μεριά είναι οι Ρώσοι που έχουν τέτοιους λόγους, ιδιαίτερα αν θεωρούν-υποπτεύονται (βάσιμα ή όχι) ότι μαζί με τα τρόφιμα μεταφέρονται και στρατιωτικά εφόδια.

Τα ακριβώς αντίθετα ισχύουν σε σχέση με τους διαδρόμους διαφυγής των αμάχων. Για τον ρωσικό στρατό ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει (αν όχι το μεγαλύτερο) είναι ακριβώς η παρουσία των αμάχων και μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις ρωσόφωνων κατά πλειοψηφία. Είναι ο λόγος που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν σε μαζική κλίμακα την τεράστια υπεροχή που διαθέτουν σε δύναμη πυρός.

Αυτό ακριβώς το ζήτημα είναι που ασύστολα αξιοποιεί η ουκρανική πλευρά, ιδιαίτερα όσον αφορά τους ρωσόφωνους. Με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο το επιβεβαίωσε αυτό ο ίδιος ο Ουκρανός πρόεδρος, Ζελένσκι, σε ένα από τα διαγγέλματά του. «Δεν μπορούμε», είπε, «να επιτρέψουμε σε Ουκρανούς πολίτες να περνάνε στη ρωσική πλευρά».

Την πιο ολοκληρωμένη απάντηση στο ερώτημα την έδωσε (μάλλον του «ξέφυγε») δημοσιογράφος που μεταφέρει από τηλεοράσεως (open) τις γερμανικές απόψεις. Παραθέτοντας ορισμένα σενάρια για την εξέλιξη των πραγμάτων, ανάφερε ότι το «χειρότερο σενάριο είναι να εξελιχθούν τα πράγματα όπως στο Γκρόζνι κατά τον πόλεμο της Τσετσενίας» (1999). Τότε οι Ρώσοι που το πολιορκούσαν ζήτησαν από τους αμάχους να φύγουν από την πόλη και μετά προχώρησαν σε βομβαρδισμούς που συνέτριψαν την αντίσταση των Τσετσένων. Αν λοιπόν αυτό είναι το «χειρότερο» σενάριο, αυτό που προκύπτει σαν «καλύτερο» είναι να μένουν οι άμαχοι στις πόλεις.

Και δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό τού να σχολιάσω το εξής. Στην περίπτωση του Γκρόζνι, οι «βάρβαροι» φονταμενταλιστές Τσετσένοι μαχητές άφησαν τους κατοίκους του Γκρόζνι να διαφύγουν παρότι γνώριζαν τι θα επακολουθούσε. Τα ακριβώς αντίθετα και υπό τις ευλογίες της «πολιτισμένης» και «δημοκρατικής» Δύσης πράττουν τα ενεργούμενά τους στην Ουκρανία. Όταν λοιπόν ο Ζελένσκι βγαίνει από τηλεοράσεως και οδύρεται για το δράμα των κατοίκων της Μαριούπολης που τη διαφυγή τους παρεμποδίζουν οι Ρώσοι, δεν υποκρίνεται μόνο αλλά διαπράττει και κάτι πολύ χειρότερο.

Παρέχει άλλοθι και δίνει το πράσινο φως στους φασίστες του Τάγματος Αζόφ να συνεχίσουν να κρατούν αιχμάλωτους και υπό την απειλή των όπλων τους κατοίκους της Μαριούπολης σαν ζωντανή ασπίδα και αναλώσιμη ύλη απέναντι στα ρωσικά πυρά.

Β.Σ.