Εργαζόμενοι

Σ’ όλο τον κόσμο οι δυνάμεις του κεφαλαίου εντείνουν την επίθεσή τους στους εργαζόμενους στο πλαίσιο τώρα της ενεργειακής κρίσης, που είναι ήδη γεγονός, ανεξάρτητα από το πως θα εξελιχθεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν. Πιο συγκεκριμένα με βάση τους ευνοϊκούς γι’ αυτές τις δυνάμεις συσχετισμούς επιδιώκουν και επιβάλλουν, κάνοντας την κρίση ευκαιρία, ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευση και

Ανά καιρούς διαβάζουμε με διάφορες παραλλαγές διατυπωμένη αυτήν την αταξική πρόταση προς το σύστημα. 4 μέρες δουλειάς, 6 ώρες δουλειάς την ημέρα και πάει λέγοντάς, ενώ ο κοσμάκης δουλεύει δυο δουλειές για να μπορεί να τη βγάλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε πρόταση προς το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να γίνει πιο καλό και πιο ανθρώπινο είναι τουλάχιστον γελοία για

Σε μια βαθιά εχθρική για τους εργαζομένους τοποθέτηση, προέβη o πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Χανίων (όλη η τοποθέτηση εδώ).

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για αυτά που διαβάζουμε όλα αυτά τα χρόνια από το σωματείο αυτό. Ο κύριος αυτός δε βρίσκεται σε σύγχυση άλλα είναι ξεκάθαρα με το μέρος των ξενοδόχων και της αστικής τάξης της

Δε χρειάζεται καμία οικονομική ανάλυση, ούτε οι παραπομπές σε οικονομικούς δείκτες για να αντιληφθεί κανείς ποια είναι η ασφυκτική καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς. Αυτοί που παράγουν με ολοένα και δυσκολότερες συνθήκες, με ιδρώτα και αίμα, όλο τον πλούτο της κοινωνίας, είναι οι ίδιοι που στερούνται πλέον και τα βασικά. Νοίκια που φτάνουν να δεσμεύουν, για σπίτι 60τμ στο κέντρο

Καθημερινά η εργατική τάξη βιώνει στο πετσί της, χωρίς καμιά δυνατότητα έστω αυταπατών, τη βαρβαρότητα του συστήματος που ωμά στερεί τον πλούτο απ’ αυτούς που τον παράγουν. Από το πεδίο της παραγωγής μέχρι το πεδίο των πολεμικών συγκρούσεων το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα εκδηλώνει όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της βαρβαρότητας. Μεγάλες μάζες εργαζομένων σ’ όλο τον πλανήτη στερούνται τα

140 χρόνια μετά την ιστορική εργατική εξέγερση στο Σικάγο για 8ωρο, όριο στην εκμετάλλευση, και μετά από ένα θρίαμβο κατακτήσεων στην ιστορική πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης, που έδωσαν  αξία στην εργασία και

Ένας νέος γύρος άγριας αντεργατικής αντιλαϊκής επίθεσης είναι σε εξέλιξη. Η ακρίβεια εδώ και χρόνια φέρνει, μέρα με τη μέρα, τους εργαζόμενους σε χειρότερη θέση ακόμη και από αυτή τη δεινή στα χρόνια των μνημονίων.  Την κρίση λόγω των μνημονίων (που έκανε ευκαιρία το σύστημα) ακολούθησε η καπιταλιστική ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου.

Η ισχυρή κερδοφορία σειράς καπιταλιστικών επιχειρήσεων, που

Την ώρα που μεγαλώνει η παγκόσμια ανησυχία για το ενδεχόμενο γενικευμένου  πολέμου στη Μέση Ανατολή, αλλά και για τις συνέπειες για το λαϊκό εισόδημα που ήδη αποτυπώνονται, στη χώρα μας ανησυχούμε διπλά. Δεν είναι τόσο η γεωγραφική εγγύτητα, που σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο, όσο η σειρά τυχοδιωκτισμών και συνολικά η πολιτική της αστικής τάξης, που μας μπλέκει βαθύτερα στον πόλεμο,

Οι ηγέτες του άρματος της Δύσης και μεγαλύτεροι φονιάδες των λαών δείχνουν το δρόμο. Μπορεί τα αλυσοπρίονα να τα λάνσαρε πρώτος ο Μιλέι, εκφραστής της αναβαθμισμένης επίθεσης στα εργατολαϊκά δικαιώματα στην Αργεντινή, αλλά η αντιδραστική ρότα προϋπήρχε. Το πετσόκομμα των δικαιωμάτων και κατακτήσεων που γνώρισαν οι λαοί παγκόσμια, ήταν – δεν ήταν στην πρώτη γραμμή της εφόδου του περασμένου αιώνα,

Ξεκινώντας από τον ίδιο τον τίτλο και το λαθεμένο πνεύμα του, ενδεικτικού ενός κλίματος που επικρατεί στους κόλπους των εργαζόμενων εκπαιδευτικών (και όχι μόνο). Ενός άρθρου όμως που κυκλοφορεί ευρέως στα μέσα, απλά και μόνο επειδή αγγίζει μια πραγματικότητα που διαστρεβλώνεται από την κυρίαρχη τάξη και δεν τολμά να θίξει, να αναδείξει η ρεφορμιστική-μικροαστική αριστερά. Ενός άρθρου όμως που απλά

Ο θάνατος της καθηγήτριας Αγγλικών, Σοφίας Χρηστίδου ύστερα από εγκεφαλικό που υπέστη μέσα σε συνθήκες έντονης πίεσης, που βίωνε στο σχολείο, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «ατυχές περιστατικό». Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που αφορά μόνο μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα σκληρό σύμπτωμα της εποχής: της λεγόμενης «κανονικότητας» που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια στο δημόσιο σχολείο και στον