8ωρο

Ανά καιρούς διαβάζουμε με διάφορες παραλλαγές διατυπωμένη αυτήν την αταξική πρόταση προς το σύστημα. 4 μέρες δουλειάς, 6 ώρες δουλειάς την ημέρα και πάει λέγοντάς, ενώ ο κοσμάκης δουλεύει δυο δουλειές για να μπορεί να τη βγάλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε πρόταση προς το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να γίνει πιο καλό και πιο ανθρώπινο είναι τουλάχιστον γελοία για

Σε μια βαθιά εχθρική για τους εργαζομένους τοποθέτηση, προέβη o πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Χανίων (όλη η τοποθέτηση εδώ).

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για αυτά που διαβάζουμε όλα αυτά τα χρόνια από το σωματείο αυτό. Ο κύριος αυτός δε βρίσκεται σε σύγχυση άλλα είναι ξεκάθαρα με το μέρος των ξενοδόχων και της αστικής τάξης της

Δε χρειάζεται καμία οικονομική ανάλυση, ούτε οι παραπομπές σε οικονομικούς δείκτες για να αντιληφθεί κανείς ποια είναι η ασφυκτική καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς. Αυτοί που παράγουν με ολοένα και δυσκολότερες συνθήκες, με ιδρώτα και αίμα, όλο τον πλούτο της κοινωνίας, είναι οι ίδιοι που στερούνται πλέον και τα βασικά. Νοίκια που φτάνουν να δεσμεύουν, για σπίτι 60τμ στο κέντρο

Καθημερινά η εργατική τάξη βιώνει στο πετσί της, χωρίς καμιά δυνατότητα έστω αυταπατών, τη βαρβαρότητα του συστήματος που ωμά στερεί τον πλούτο απ’ αυτούς που τον παράγουν. Από το πεδίο της παραγωγής μέχρι το πεδίο των πολεμικών συγκρούσεων το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα εκδηλώνει όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της βαρβαρότητας. Μεγάλες μάζες εργαζομένων σ’ όλο τον πλανήτη στερούνται τα

140 χρόνια μετά την ιστορική εργατική εξέγερση στο Σικάγο για 8ωρο, όριο στην εκμετάλλευση, και μετά από ένα θρίαμβο κατακτήσεων στην ιστορική πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης, που έδωσαν  αξία στην εργασία και

Η συμπλήρωση 3 χρόνων από το έγκλημα στα Τέμπη, μαζί με τις πυκνές εξελίξεις που μεσολάβησαν στο διάστημα αυτό, αν μη τι άλλο είναι ενδεικτικές της αντιδραστικής ρότας των πραγμάτων. Το κεφάλαιο, η αστική τάξη, η κυβέρνηση, δείχνουν με ωμότητα και κυνισμό πως η πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα και εξελίσσεται με

Πληθαίνουν οι τοποθετήσεις και οι διαπιστώσεις με δημοσιεύματα στον τύπο, πως η ακρίβεια κατατρώει το λαϊκό εισόδημα. Αυτή τη δύσκολη πραγματικότητα βιώνει, με οδυνηρό και τραγικό πολλές φορές τρόπο, η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της δουλειάς που δυσκολεύεται να καλύψει βασικές- θεμελιώδεις ανάγκες κάθε μήνα. Έτσι οδηγείται σε περικοπές ακόμη και στα τρόφιμα, περιορίζοντας δραματικά την κατανάλωσή τους, όπως αυτό

Εδώ και περίπου 10 μέρες αχός σηκώνεται στην ειδησεογραφία γύρω από το πρόσωπο του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Μόνο ως αφορμή και προς άνοιγμα μια άλλης συζήτησης, χρήσιμης κατά τη γνώμη μας για το κίνημα ξεκινάμε με αυτά τα γεγονότα.

Το σημερινό αυτό περιστατικό υπογραμμίζει και αυτό την πολιτική, οργανωτική και ιδεολογική κυριαρχία αστικών δυνάμεων στο λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα και στις

Σταθερά, ωμά και αταλάντευτα κινείται η κυβέρνηση της Ν.Δ. στην προώθηση της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο». Σ’ αυτό το πλαίσιο οι επιταχύνσεις «πρόσω ολοταχώς», όπως ονομάστηκαν από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, των μεταρρυθμίσεων (όπου ακούνε για μεταρρυθμίσεις οι εργαζόμενοι αυτό που περιμένουν είναι η παραπέρα αναίρεση κατακτήσεων και δικαιωμάτων που απέσπασαν και κατοχύρωσαν μέσα από αποφασιστικούς

Η πραγματική εγκληματική οργάνωση δολοφονεί τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Οι εικόνες βαρβαρότητας που από εχθές κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, καταγράφουν μια ακόμα δολοφονία της μεγαλύτερης δημοκρατίας στον κόσμο.

Αυτή τη φορά περισσότερο πολιτικοποιημένη και άμεσα καλυπτόμενη από το σύστημα των ΗΠΑ. Μια δολοφονία λευκής Αμερικανίδας πολίτη αυτή τη φορά, η οποία μετά τη δολοφονία της κατηγορήθηκε

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

«Λαέ μη σφίγγεις άλλο το ζωνάρι, μην έχεις πια την πείνα για καμάρι» ήταν οι στίχοι που αγγίξανε όσο τίποτε άλλο τις μάζες των κολασμένων τον Ιούνη του 1973 στο μεγάλο μας Τσίρκο, το σπουδαίο αντιπολεμικό- αντιφασιστικό- αντιιμπεριαλιστικό θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλη, που άφησε εποχή κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Νοέμβρη και τα επόμενα χρόνια.

Στις μέρες μας η αστική τάξη