Με τέτοιους “φίλους” τι να τους κάνεις τους εχθρούς

Σε μια βαθιά εχθρική για τους εργαζομένους τοποθέτηση, προέβη o πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Χανίων (όλη η τοποθέτηση εδώ).

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για αυτά που διαβάζουμε όλα αυτά τα χρόνια από το σωματείο αυτό. Ο κύριος αυτός δε βρίσκεται σε σύγχυση άλλα είναι ξεκάθαρα με το μέρος των ξενοδόχων και της αστικής τάξης της χώρας. Εκφράζει αγωνίες που καμία σχέση δεν έχουν με τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου.

Αλλά ας τα βάλουμε κάτω ένα – ένα:

1. Αρχικά, φαίνεται ότι κριτικάρει τη στάση της κυβέρνησης για το ότι δουλεύουν μετακλητοί (σύγχρονοι σκλάβοι) στα ξενοδοχεία. Αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι οι όροι εργασίας τους, που, όπως προανέφερα, θα είναι όροι σύγχρονης σκλαβιάς με ελάχιστα δικαιώματα, αλλά το αν η ποιότητα της εργασίας αυτών των ανθρώπων θα ικανοποιεί τους τουρίστες. Επιπλέον, δεν τον απασχολεί αν οι ντόπιοι εργαζόμενοι θα μπορούν να ζήσουν, και αυτό γιατί δε μιλάει για τις συνθήκες και τους μισθούς των ντόπιων εργαζόμενων. Συνεπώς, η δήθεν κριτική που κάνει στην κυβέρνηση είναι κούφια. Στην ουσία εκπροσωπεί την ίδια πολιτική όταν δε βάζει σαν κύριο το ζήτημα που ντόπιοι και μετακλητοί αντιμετωπίζουν, δηλαδή τον μισθό πείνας, και τις εξοντωτικές συνθήκες εργασίας.
2. Στη συνέχεια μας εισάγει μια έννοια ξεκάθαρα αταξική (και λογικό) καθώς όπως προανέφερα είναι με το μέρος των ξενοδόχων. Μας μιλάει για “κακούς” εργοδότες. Και όπως αφήνει να εννοηθεί το κριτήριο για να είναι κάποιος καλός εργοδότης είναι να έχει ντόπιους εργαζόμενους να τους στύβει, να τους εξοντώνει και να τους δίνει ψίχουλα όπως κάνει η πλειοψηφία των ξενοδόχων αν όχι και όλοι. Αρκεί βέβαια να είναι ντόπιοι
3. Προτείνει μάλιστα στην κυβέρνηση (τόσο πολύ κόντρα της πάει) πως να λύσει το πρόβλημα της ποιότητας των υπηρεσιών που θα απολαμβάνει ο τουρίστας. Όπως λέει ο ίδιος “Αυτό όμως είναι ένα θέμα, το οποίο ποτέ η κυβέρνηση δεν αναλύει γιατί φεύγουν από τη βιομηχανία του τουρισμού και βλέπουμε ότι αντικαθίστανται από εργάτες, μετακλητούς, με τους οποίους δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να το ξεκαθαρίσουμε, ας έρθουν να δουλέψουν αλλά δεν έχουν την εξειδίκευση. Τι υπηρεσίες θα προσφέρουμε; Με τι υπηρεσίες θα διαφημίσουμε τον τουρισμό μας πλέον;”. Δηλαδή ολόκληρος πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Χανίων δεν ξέρει τις συνθήκες σκλαβιάς και εξόντωσης μέσα στα ξενοδοχεία; Δεν ξέρει ότι τα χρήματα δε φτάνουν ούτε μέχρι τη μέση του μήνα με τα ενοίκια στα ύψη, με τα προϊόντα να ακριβαίνουν συνέχεια; Τα ξέρει και πολύ καλά μάλιστα, αλλά ένα ξενοδοχείο για να βγάζει πολλά κέρδη, πρέπει πρώτα ο εργαζόμενος να πεινάει και δεύτερον οι υπηρεσίες να είναι καλές και μέσα στη χλιδή. Αυτά τον ενδιαφέρουν τον κύριο. Σε κάθε περίπτωση, ο εργαζόμενος Έλληνας ή Ξένος θα βιώνει συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα.
4. Και τέλος μας δείχνει το πραγματικό πρόσωπο που θα ζήλευαν και οι ακροδεξιοί. Αγνοεί ότι οι μετακλητοί είναι μια συμφωνία που έχει κάνει η αστική τάξη της χώρας για να φέρνει φτηνά εργατικά χέρια από τρίτες χώρες, που σύμφωνα με την κυβέρνηση είναι και νόμιμα στη χώρα. Το αγνοεί για να μπορέσει να σπείρει δηλητήριο στους ντόπιους εργαζομένους. Άλλωστε το πρόβλημα για την ανεργία δεν είναι οι επιλογές της αστικής τάξης, η κυβέρνηση ή οι ξενοδόχοι που έχουν δημιουργήσει αυτά τα δεδομένα για κάθε εργαζόμενο. Αλλά το πρόβλημα είναι οι ταλαίπωροι μετανάστες ορισμένου χρόνου (Μετακλητοί). 

Τέλος, κατά την άποψη μου είναι πολύ σημαντικό ο κάθε εργαζόμενος να δει καθαρά τους εχθρούς και τους φίλους του, κόντρα σε τοποθετήσεις όπως του προέδρου του σωματείου. Τα συμφέροντα των εργαζομένων είτε είναι Έλληνες είτε είναι Ξένοι είναι ίδια. Είναι αυτοί που χωρίς αυτούς τα ξενοδοχεία δε θα δούλευαν, είναι αυτοί που στις πλάτες τους πλουτίζουν οι ξενοδόχοι. Είναι αυτοί που εξοντώνονται από τη δουλειά, που εξοντώνονται από τα ατυχήματα που συμβαίνουν και δεν καταγράφονται. Εν τέλει, είναι αυτοί που δεν μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. 

Από την άλλη υπάρχουν αυτοί που δε δουλεύουν άλλα πλουτίζουν. Αυτοί που δεν πιέζονται ούτε εξοντώνονται αλλά απαιτούν από τους εργαζόμενους να εξοντωθούν στη δουλειά. Αυτοί που έχουν τεράστια πλούτη αλλά αν σπάσουν ένα πιάτο θα τους το χρεώσουν. Αυτοί που κάνουν συμβάσεις σκλαβιάς με τους μετανάστες και κατεβάζουν τα μεροκάματα εκμεταλλευόμενοι τους ταλαίπωρους. Αυτοί που τους απολύουν όταν θέλουν και τους προσλαμβάνουν οπότε θέλουν. 

Καμία συμφιλίωση δεν μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε εργαζόμενους και εργοδότες. Είτε “καλοί” είτε κακοί εργοδότες τα συμφέροντά τους είναι σε κόντρα με αυτά των εργαζομένων. 

Ενώ από την άλλη οι εργαζόμενοι πρέπει να πετάξουν στα σκουπίδια όποια ρατσιστική και διασπαστική άποψη υπάρχει εκεί έξω και από κοινού να μπουν στη διαδικασία να παλέψουν για να γίνουν προσλήψεις, πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας.

Μανόλης Νταμαδάκης, πρώην ξενοδοχοϋπάλληλος