1η ΜΑΗ 2026 : Αγώνας για το δίκιο, την ειρήνη και τη ζωή

140 χρόνια μετά την ιστορική εργατική εξέγερση στο Σικάγο για 8ωρο, όριο στην εκμετάλλευση, και μετά από ένα θρίαμβο κατακτήσεων στην ιστορική πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης, που έδωσαν  αξία στην εργασία και ανθρώπεψαν σημαντικά τον άνθρωπο, βρισκόμαστε ξανά σε σκοτεινή εποχή. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν και η βαρβαρότητα των Σιωναζιστών κατά των λαών Λιβάνου – Παλαιστίνης καθώς και το ουκρανικό ανθρωποσφαγείο, συνεχίζονται. Η αντίσταση των λαών της Μέσης Ανατολής απέναντι στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα είναι ηρωική και είναι ανάγκη να υποστηριχτεί.

Σ’ όλο τον κόσμο, η όλο και πιο στυγνή εκμετάλλευση της εργασίας αποτελεί τη βάση για όλο και μεγαλύτερη κεφαλαιοκρατική συσσώρευση, που τελικά οδηγεί σε ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις σ’ όλα τα πεδία, πολύμορφες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και  πολεμικά ανθρωποσφαγεία χωρίς σταματημό. 

Στη χώρα μας, η θέσπιση του 13ωρου συνυπάρχει με μισθούς φτώχειας και ανέχειας που επιδεινώνονται διαρκώς από την ακρίβεια στα είδη καθημερινής διαβίωσης. Τα τρόφιμα, τα ενοίκια, το ηλεκτρικό, ακόμη και η ιατρική περίθαλψη γίνονται όλο και πιο ακριβά και απρόσιτα για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Οι εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς και οι μισθοί πείνας κρίνονται από τη μεριά του συστήματος επίτευγμα της κυβέρνησης, ενώ η αστική αντιπολίτευση, από την ακροδεξιά μέχρι το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα, αποκηρύσσει το «ταξικό μένος» και καλεί σε «πατριωτική ευθύνη».  Όλοι τους θέλουν σταθερότητα για την κερδοφόρα δράση του κεφαλαίου με σταθερή καταδυνάστευση της ζωής της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, αλλά και με τυχοδιωκτική εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. 

Πέρα από το ξεζούμισμα των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, η φοροληστεία επιδεινώνει παραπέρα την ακρίβεια για να συσσωρεύει το σύστημα υπερπλεονάσματα τα οποία δίνει στην κεφαλαιοκρατία με διάφορους τρόπους. Με ένα πολύ μικρό μέρος αυτών επιδιώκει να μετατρέψει αυτούς που παράγουν τον πλούτο σε ζητιάνους για κάποια ψίχουλα από τον ίδιο το μόχθο τους. Όσο εξοργιστική και αν γίνεται η κατάσταση, άλλο τόσο είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουν οι εργαζόμενοι πως δεν υπάρχουν λύσεις π.χ. σε μια άλλη κυβέρνηση στα πλαίσια του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Η πορεία θριάμβου της εργατικής τάξης, από την κομμούνα του Παρισιού στα 1871, στο Σικάγο του 1886 και την κοσμοϊστορική Οκτωβριανή  επανάσταση του 1917, αποτελεί σπουδαία ιστορική πραγματικότητα. Είναι όμως γεγονός πως σήμερα η διάλυση του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος δίνει τη δυνατότητα στο σύστημα να παίρνει πίσω ότι η πάλη των λαών με κορμό την εργατική τάξη απέσπασε με αγώνες και αίμα. 

Σήμερα, το αίμα των λαών χύνεται σε άδικους πολέμους και επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών και ταυτόχρονα η στυγνή εκμετάλλευση της εργασίας απαξιώνει τη ζωή σε καθολική κλίμακα. Γι’ αυτούς τους λόγους ο προβληματισμός για την Αντίσταση στη βαρβαρότητα του συστήματος όχι μόνο έχει έδαφος, αλλά είναι ανάγκη ζωής. Όσα κι αν λέγονται, οι αυτοματισμοί και η τεχνητή νοημοσύνη όχι μόνο δε καταργούν την εργατική τάξη, αλλά διευρύνοντας την παραγωγική διαδικασία και επεκτείνοντας τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής αυξάνουν σε πλανητική κλίμακα τις στρατιές των προλετάριων της εποχής μας. Στα χρόνια της πρώτης του εφόδου, το προλεταριάτο περιοριζόταν κυρίως στις χώρες της Ευρώπης και στις τότε αναπτυσσόμενες ΗΠΑ. Σήμερα, στρατιές προλεταρίων σ’ όλο τον πλανήτη καταδυναστεύονται ασφυκτικά και έχουν ανάγκη και δυνατότητα να γίνουν ξανά κορμός της πάλης των λαών για ν’ αντισταθούν στην καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Μέσα από την Αντίσταση και την Πάλη και μόνο μπορούν ν’ ανοίξουν ξανά ακόμη μεγαλύτεροι δρόμοι απ’ ότι στο παρελθόν για έναν κόσμο ανθρωπιάς. 

Να συμβάλλουμε στην Αντίσταση και Πάλη  της εργατικής τάξης και του λαού

Ας είμαστε αισιόδοξοι, παρά τη σκοτεινή εποχή μας. Η εργατική τάξη όλοι οι εργαζόμενοι σε κάθε χώρα και στη χώρα μας επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Αυτή τους η διάθεση γεννά συνεχώς το έδαφος για Αντίσταση. Οι εργαζόμενοι δε θέλουν 13 ώρες δουλειά, όπως προκλητικά ισχυρίστηκε η υπουργός Εργασίας.  Οι μισθοί φτώχειας και πείνας και οι αυξήσεις -κοροϊδία των 30 ευρώ στο βασικό επιβάλλουν 13ωρα και δύο και τρεις δουλειές. Αντικειμενικά χρειάζεται  αγώνας για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και επανακατάκτηση του 8ωρου με ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Στη σεζόν, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, στα αεροδρόμια, τα πλοία, τα λιμάνια και τις μεταφορές, έως την εστίαση και τους ξενοδοχοϋπάλληλους, θα υποστούν για άλλη μια χρονιά την πιο εξοντωτική εκμετάλλευση για τα κέρδη μιας χούφτας κεφαλαιοκρατών. Σ’ όλο αυτό τον κόσμο και ευρύτερα στους εργαζόμενους πρέπει να γίνει συνείδηση ξανά πως η ζωή και το δίκιο θα κατακτηθούν μόνο μέσα από αγώνα. Οι εργαζόμενοι αντικειμενικά  συγκρούονται καθημερινά με την εργοδοσία και μαθαίνουν και από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης. Γι’ αυτό το λόγο, στις σημερινές συνθήκες, είναι πολύτιμες και πρέπει να στηρίζονται αποφασιστικά από κάθε πρωτοπόρο αγωνιστή. Ελάχιστους πείθουν οι βερμπαλισμοί διαφόρων ψευτοαριστερών και τα κούφια λόγια του ΚΚΕ που δεν προσφέρουν τίποτα στη συσσώρευση όρων πάλης, αλλά και στην πολιτική υπόσταση εν τέλει του κινήματος. Πράγμα που κατακτιέται μόνο μέσα από την καθημερινή πάλη και τη σύγκρουση με το σύστημα και την πολιτική του.  

Η 1η Μάη έγινε μέρα σύμβολο των εργατικών αγώνων σε παγκόσμια κλίμακα γιατί με αναφορά στη διεθνή πάλη της εργατικής τάξης, η εξέγερση για το 8ωρο στο Σικάγο αποτέλεσε  ανοικτή σύγκρουσή της με την αστική τάξη σ’ ένα ταξικό αίτημα κρίσιμο για τη ζωή και το δίκιο της. Στη χώρα μας, ο Μάης του ´36 και οι 200 της Καισαριανής την 1η Μάη του 1944 έβαψαν ανεξίτηλα το κόκκινο νήμα της ταξικής πάλης που αντέχει παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς και περιμένει τις μάχες που θα οδηγήσουν ξανά την εργατική τάξη στην πρώτη γραμμή της πάλης του λαού μας και των λαών για να σπρώξουν  ξανά την ιστορία προς τα μπρος.

Σήμερα, η συμβολή στη διαμόρφωση καθημερινά όρων πάλης και η αντίληψη της κοινής δράσης στην ίδια κατεύθυνση δεν υποκαθίσταται με επαναστατικά προγράμματα του αέρος, ούτε με εκλογικές αγωνίες μπροστά σε κάθε κάλπη. Ο σπουδαίος αγώνας των αγροτών, που όμως δε νίκησε, και οι μικρές, μπροστά στις απαιτήσεις, αντιστάσεις στην εμπλοκή της χώρας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν, δείχνουν διαθέσεις, δυνατότητες, αλλά και τα υπαρκτά και σημαντικά ελλείμματα. Όλα τα μέτωπα της λαϊκής πάλης είναι πολύτιμα γιατί μόνο μέσα από τις αντιστάσεις θα προκύψουν εκ νέου ελπιδοφόρες συγκροτήσεις. Όλα επίσης  θα ευνοηθούν, εφόσον υπάρξουν αγώνες της εργατικής τάξης και των εργαζομένων για το μεροκάματο. Είναι δύσκολος, αλλά εφικτός και αναγκαίος ο αγώνας για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς με ανθρώπινα ωράρια και συνθήκες δουλειάς για να πάψει να χύνεται καθημερινά αίμα στις Βιολάντες των κεφαλαιοκρατών. Η βασική αντίθεση του κόσμου της βαρβαρότητας, παραμένει η αντίθεσή του μ’ αυτούς που παράγουν τον πλούτο. Πάνω σ’ αυτή την αντίθεση υπάρχει ανεξάντλητο έδαφος για αδιαπραγμάτευτους αγώνες για το δίκιο με στόχο νίκες και επόμενα βήματα με προοπτική έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και πόλεμο. 

• ΖΗΤΩ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
• ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ
• ΚΑΤΩ  ΟΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ
• ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΕ 8ΩΡΟ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ