4 Μέρες δουλειάς για ποιους άραγε; Αυταπάτες ή προεκλογική πονηριά

Ανά καιρούς διαβάζουμε με διάφορες παραλλαγές διατυπωμένη αυτήν την αταξική πρόταση προς το σύστημα. 4 μέρες δουλειάς, 6 ώρες δουλειάς την ημέρα και πάει λέγοντάς, ενώ ο κοσμάκης δουλεύει δυο δουλειές για να μπορεί να τη βγάλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε πρόταση προς το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να γίνει πιο καλό και πιο ανθρώπινο είναι τουλάχιστον γελοία για όσους λένε ότι είναι με την υπόθεση της εργατικής τάξης. Τώρα για τον Ανδρουλάκη και για κάθε Ανδρουλάκη αυτές οι προτάσεις φανερώνουν το με ποια μεριά είναι.

Αλλά ας τα βάλουμε κάτω…

Από τον Κουτσούμπα μέχρι τον Ανδρουλάκη και από διάφορους άλλους “Αρχηγούς” του κινήματος θα ακούσουμε ότι με βάση την τεχνολογική εξέλιξη, με βάση την τεχνίτη νοημοσύνη ο εργαζόμενος θα μπορούσε να δουλεύει λιγότερες ώρες. Και αυτό είναι μια πολύ σωστή σκέψη. Μόνο που δεν αρκεί… Το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, το σύστημα που στη βάση του έχει το ξεζούμισμα της εργατικής τάξης ώστε να γιγαντώνει τα κέρδη του, δε φτιάχνει καμία τεχνολογία με στόχο την καλυτέρευση της ζωής των μαζών. Αντιθέτως, αυτό που το ενδιαφέρει είναι η περαιτέρω γιγάντωση των κερδών του. Έτσι κάθε νέα τεχνολογία που δημιουργεί, έχει σαν στόχο την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργαζομένων και της εργατικής τάξης. Συνεπώς, αν δε συμβάλουν σαν άποψη, σαν κόμμα, σαν πολιτική οντότητα στη διαμόρφωση όρων πάλης της εργατικής τάξης και του λαού, τότε είναι κούφια λόγια η ανάλυση που κάνουν για τις δυνατότητες της τεχνολογίας.

Κάποια δεδομένα που χρειάζεται να δούμε.

Μετά την κατάρρευση των σοσιαλιστικών κρατών, και ουσιαστικά από τη Θάτσερ και έπειτα, το καπιταλιστικό σύστημα κάνει τις ζωές των ανθρώπων ολοένα και χειρότερες. Δικαιώματα και κατακτήσεις παίρνονται πίσω, ενώ οι μικρές αλλά υπαρκτές αντιστάσεις δεν αρκούν για να αναχαιτίσουν αυτή την επίθεση. Μισθοί που δε φτάνουν ούτε μέχρι τις 15 του μήνα, ακρίβεια και πληθωρισμός, εργασιακά ωράρια 10 και 12 ώρες, εντατικές συνθήκες εργασίας στα όρια της εξόντωσης, αξιολόγηση, πειθαναγκασμοί και απολύσεις, θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα κάθε 2-3 μέρες. Αυτά είναι μερικά από τα δεινά που συμβαίνουν στους εργαζομένους στη χώρα μας.

Με αυτά τα δεδομένα έρχεται σήμερα ο Ανδρουλάκης όπως και οι άλλοι Ανδρουλάκιδες, να μας πουν ότι αν βγουν στην κυβέρνηση θα κατοχυρώσουν τέτοιους “καλούς” νόμους. Ωστόσο, η αστική τάξη θα δεχθεί να δουλεύει ο εργάτης 4 μέρες με τον ίδιο μισθό; Θα δεχτούν οι ξενοδόχοι να διπλασιάσουν το προσωπικό τους για να δουλεύουν 4 μέρες οι ξενοδοχοϋπάλληλοι; Όχι βέβαια!!! Ο Ανδρουλάκης όχι μόνο δε μιλάει για αυτούς τους μαζικούς κλάδους καθώς δε θέλει να τα βάλει με την αστική τάξη (είναι μαζί τους) αλλά είναι ξεκάθαρος. Μιλάει για δουλειές που το επιτρέπει η τεχνίτη νοημοσύνη και η φύση της δουλειάς. Δηλαδή κάποιες δουλειές γραφείου και εν τέλη δεν έχει να μας πει τίποτα για τους εργάτες, τους ντελιβεράδες, τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, τους δασκάλους και τους καθηγητές, τους ξενοδοχοϋπαλλήλους κτλ…

Επίσης, όταν προτείνει 4 μέρες δουλειάς “ξεχνάει” ότι ήδη υπάρχει νόμος που επιτρέπει τη 4ημερη εργασία στους εργαζόμενους άλλα με 10 και 12 ώρες την ήμερα.

Αντίστοιχα με τον Ανδρουλάκη έχουμε ακούσει προτάσεις προς το σύστημα όπως: 6 ώρες δουλειάς, λιγότερη δουλειά – δουλειά για όλους και αλλά τέτοια συνθήματα από αριστερές δυνάμεις, αυτή τη φορά. Υπάρχουν πολλές αφετηρίες για να καταλήξει κάποιος να λέει τέτοιες προτάσεις. Από το γιατί πιστεύει ότι όντως θα βγει κυβέρνηση μέχρι το ότι είναι θέμα τεχνολογικής εξέλιξης και άρα πιστεύει ότι ο καπιταλισμός μπορεί να γίνει καλός. Σε κάθε περίπτωση όταν το σύστημα έχει το πάνω χέρι και ψηφίζει 13ωρα και ο λαός και η εργατική τάξη δεν μπορούν να αντισταθούν τότε το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να συμβάλεις να υπάρξουν αυτές οι αντιστάσεις. Εκτός και αν πιστεύεις ότι οι λαοί, οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη δεν έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

Έχουν τη δύναμη άραγε; 

Τι ήταν αυτό που κατάφερε τον προηγούμενο αιώνα να αναγκάσει το καπιταλιστικό σύστημα σε υποχωρήσεις; Σίγουρα δεν ήταν κάποιος “καλός” και “έξυπνος” βουλευτής που τα έβαλε από μόνος του με ένα ολόκληρο σύστημα που έχει την μπατσαρία, τον στρατό, τα κανάλια, τις εφημερίδες με το μέρος του. Ένα σύστημα που αυτοπαρουσιάζεται δημοκρατικό και δίκαιο αλλά έχει ως βασική του λειτουργία την εκμετάλλευση. Αυτό το σύστημα δεν ανατρέπεται μέσω των δικών του διαδικασιών όπως οι αστικές εκλογές ή το κοινοβούλιο. Η μόνη δύναμη που μπορεί να καταφέρει να αποσπάσει ξανά κατακτήσεις, να αναγκάσει το σύστημα σε υποχωρήσεις και σε μια πορεία να θέσει ακόμα και ζητήματα πραγματικής ανατροπής του, είναι εργατική τάξη όταν καταφέρει να συγκροτηθεί σε τάξη για τον εαυτό της, με κομμουνιστική επαναστατική κατεύθυνση. Μπορεί να μοιάζει μακρινό και δύσκολο, άλλα είναι ο μόνος δρόμος. Παρ’ όλ’ αυτά δε σημαίνει ότι σήμερα δεν μπορούν να υπάρξουν νικηφόρες αντιστάσεις και μικρές νίκες οι οποίες βοηθάνε στο προχώρημα της συγκρότησης της εργατικής τάξης. Ας δούμε τους αγώνες στη Γαλλία για το ασφαλιστικό, τους αγώνες στην ίδια την Αμερική που καταφέραν νίκες και αυξήσεις στους μισθούς, ακόμα και στη δική μας χώρα οι αγώνες των ντελίβερι πριν λίγα χρόνια αλλά και ο αγώνας των αγροτών τον χειμώνα που μας πέρασε.

Γι’αυτό και κάθε άνθρωπος, συλλογικότητα, πολιτική ομάδα ή οργάνωση μπορεί να συμβάλει σε αυτή την υπόθεση (αν θέλει). Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε πανεπιστήμιο, σε κάθε σχολείο και σε κάθε πλευρά της ζωής μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία εστιών αντίστασης οι οποίες με τη σειρά τους διαμορφώνουν έστω και σε μικρό βαθμό, αλλά με πολύ ουσία, καλύτερους όρους πάλης για την επόμενη μέρα.

Κόντρα σε εκλογικές αυταπάτες και τις ψεύτικες υποσχέσεις, να μπούμε στη διαδικασία της διαμόρφωσης όρων πάλης του λαού