Να παλέψουμε ενάντια στην υποτίμηση της ζωής του εργαζόμενου κόσμου.

Την Κυριακή 12/7, κατέληξε ο ένας εργάτης  από τους 3 βαριά  τραυματίες, λόγω της έκρηξης σε επιχείρηση στον Ασπρόπυργο. Μαζί με τους άλλους δύο με βαριά εγκαύματα, είναι τραυματισμένοι και άλλοι έντεκα. Βαρύς άλλος ένας απολογισμός για την εργατική τάξη, που μετρά καθημερινά θύματα στους χώρους δουλειάς.

Η αρχική έκρηξη αποδίδεται σε πιθανή διαρροή εύφλεκτου αερίου από φιάλη προπανίου ή ασετυλίνης μέσα στον χώρο του συνεργείου της επιχείρησης. Η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» δε λογαριάζει τη ζωή των εργαζομένων. Παρόμοιο έγκλημα έγινε και στη Βιολάντα λίγους μήνες πριν.  Η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς έχει κόστος για το κεφάλαιο και εμποδίζει την αδηφάγα τάση του για κερδοφορία. Η ζωή του εργάτη αντιμετωπίζεται σαν αναλώσιμη.

Ακόμα και αυτή η ακόρεστη δίψα για κέρδη του κεφαλαίου, κάποιες δεκαετίες πίσω, είχε βρει μπροστά της ένα οργανωμένο εργατικό, επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα που ύψωσε την αξία της ζωής των εργατικής τάξης και επέβαλε κατακτήσεις ενάντια στην αστική τάξη. Επέβαλε ότι κανόνες ασφαλείας υπάρχουν μέχρι σήμερα σε εργοστάσια και ανθρώπινους όρους εργασίας, σε πολλές χώρες.  Ενώ ταυτόχρονα σε μια μεγάλη γωνιά του πλανήτη οικοδομούσε μια κοινωνία που είχε σαν πρώτο μέλημα της τη ζωή του εργαζόμενου κόσμου. Αυτές τις  κατακτήσεις και τους όρους δουλειάς γκρεμίζουν χρόνια τώρα.

Διότι σήμερα βρισκόμαστε στην ήττα και την αποσυγκρότηση αυτού του σπουδαίου κινήματος της εργατικής τάξης και τα αποτελέσματα είναι κραυγαλέα. Μισθοί πείνας, οριακής φτώχειας, και ματωμένα μεροκάματα με νεκρούς ανά δύο μέρες. Η εργατική τάξη και συνολικά ο κόσμος του μόχθου, μπροστά τους έχουν να συγκροτήσουν αυτό που λείπει σήμερα: τους όρους πάλης και αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου.

Οι εργατικές δολοφονίες δε γίνονται επειδή δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι του κράτους που με χιλιάδες τρόπους υπηρετεί την αστική τάξη και την εργοδοσία.  Στο εργοστάσιο της Βιολάντα είχαν γίνει έλεγχοι και δεν εμπόδισαν το έγκλημα. Όσο δε βρίσκουν υπολογίσιμες αντιστάσεις απέναντι τους, το κεφάλαιο και οι υπηρέτες του θα λύνουν και θα δένουν.

Άρα αυτό που λείπει σήμερα στους χώρους δουλειάς είναι οι εστίες αντίστασης των εργαζομένων. Οι ίδιοι συλλογικά να θέσουν και να απαιτήσουν να δουλεύουν με ασφάλεια, να ζουν αξιοπρεπώς από μια δουλειά με ένα οκτάωρο. Να αξιοποιήσουν την θετική πείρα από το προηγούμενο κύκλο εφόδου της εργατικής τάξης και να πάρουν κουράγιο από τους νικηφόρους αγώνες που γίνονται ακόμα και σήμερα παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς. Η συγκρότηση όρων πάλης σημαίνει διαρκή και επίμονο νοιάξιμο από τους καθ’ολα υπευθύνους: την εργατική τάξη και τους εργαζομένους.