Η “ακροαριστερή” πολιτική τρομοκρατία συνιστά απειλή παγκοσμίων διαστάσεων για το σύστημα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο

Κάπως έτσι τοποθέτησε πρόσφατα το ζήτημα στο βάθρο που του πρέπει, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ σε πρόσφατη ομιλία του.

Από πού εκκινεί για εμάς η συζήτηση μα και οι φόβοι του συστήματος τους, απέναντι σε τι και ποιους σταθερά και με συνέπεια οχυρώνονται;

Έχουμε την άποψη μας και τις εκτιμήσεις μας.

Διανύουμε μια εποχή στην οποία το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα των ταξικών και πολιτικών συσχετισμών κινείται εδώ και αρκετές πλέον δεκαετίες στις ράγες της ιστορικής ρεβάνς απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας, ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. 

Στην κίνηση του επιτίθεται και γκρεμίζει κατακτήσεις και δικαιώματα που οικοδόμησαν οι από κάτω με την πάλη τους όλο το περασμένο διάστημα και για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο.

Μια ιστορική περίοδο όπου χαρακτηρίστηκε από την ορμητική είσοδο στο προσκήνιο της ιστορίας και για αρκετές δεκαετίες, της εργατικής τάξης συγκροτημένης σε τάξη που έκανε επαναστάσεις, οδηγητικη δύναμη της λαϊκής πάλης και του μεγαλύτερου κινήματος στην ιστορία της ανθρωπότητας. Του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Στην ανάπτυξη και εξέλιξη του οποίου κατέστησαν πραγματικότητες οι κατακτήσεις και τα δικαιώματα που υπήρξαν και που σήμερα μπαίνουν στο στόχαστρο της επίθεσης κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών.

Η ήττα, του ΕΕΚΚ και συνακόλουθα η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης έδωσαν το έναυσμα για μια νέα εκστρατεία απέναντι στους κολασμένους της γης η οποία εξελίσσεται και επιταχύνεται σήμερα, απελευθερώνοντας στη βάση των σημερινών δεδομένων τις πιο άγριες και κυνικές εκφράσεις της και σε όλα τα πεδία όπου αυτή εκδηλώνεται.

Στο έδαφος της σημερινής πραγματικότητας η κίνηση του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος οδηγεί στην όξυνση όλων των αντιθέσεων στα πλαίσια του. Διαμορφώνοντας σήμερα τους όρους του αύριο.

Η βάση όλων των άλλων.

Σε πλανητική κλίμακα και με κέντρο τη Μέκκα του καπιταλιστικού κόσμου, τις Ηνωμένες πολιτείες το κεφάλαιο διαμορφώνει ληστρικούς όρους εκμετάλλευσης και καταπίεσης του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου. Δουλεύει σταθερά στην κατεύθυνση της όλο και μεγαλύτερης διάσπασης της εργατικής τάξης. Κατεύθυνση η οποία αποτελεί οδηγό για την κίνηση και των υπολοίπων αστικών τάξεων, όλων των δυνάμεων του κεφαλαίου, σε Δύση και Ανατολή πάντα στη βάση της ανάγνωσης του συσχετισμού στο ταξικό πεδίο.

Έχουμε αναφερθεί κατά καιρούς ξανά στους συμβολισμούς που ενέχουν τα αλυσοπρίονα των διαφόρων Μιλει η Ελον Μασκ, όπως και στους Ευρωπαϊκούς οδοστρωτήρες των διαφόρων σοβιετικών καταλοίπων..

Είμαστε της άποψης ότι, η σημερινή εξέλιξη της επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, το γκρέμισμα της προοπτικής της νεολαίας, το μακελεμα των λαών που σε διάφορες περιοχές της γης εξελίσεται, έχουν αναγκαίο συμπλήρωμα την πολιτική της εντεινόμενης καταστολής, της ωμής βίας σε βάρος των από κάτω, της τρομοκρατικής δράσης των μηχανισμών κρατικών η παρακρατικών και μιας ευρείας γκάμας και μεθόδων επιβολής της φασιστικόποίησης, η κανονικοποίηση της οποίας γίνεται το εκ των όν ουκ άνευ συμπλήρωμα της προώθησης της βαρβαρότητας του συστήματος. Η αγριότητα των μεθόδων έγκειται στην αναγκαιότητα της προώθησης των επιδιώξεων του συστήματος, στην διάθεση του να προχωρήσει αποφασιστικά το γκρέμισμα των όρων της πάλης και συγκρότησης της εργατικής τάξης και όλων των από κάτω και σε πλανητική κλίμακα.

Γνωρίζει το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων, οι επιτελείς του τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή. Στα ιμπεριαλιστικά κέντρα μα και στις χώρες της περιφέρειας ότι η κίνηση του οδηγεί σε όξυνση όλων των αντιθέσεων. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη αγωνία τους, αυτό κάνει τον ύπνο τους ανήσυχο, απέναντι σε αυτό τον πραγματικό φόβο προσπαθούν να οχυρωθούν.

Όπως και παραπάνω αναφέραμε, οι όροι του αύριο ενυπάρχουν στο σημερινό τοπίο. Το κατά Μαρξ, ο καπιταλισμός γεννάει τους νεκροθάφτες του και μάλιστα με τα μέτρα της εποχής μας, τους γεννά με όρους πρωτοφανείς και σε πλανητική κλίμακα. Στη βάση του απλώματος των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής σε όλη τη γήινη σφαίρα.

Κατά συνέπεια και συνέχεια, η πολιτική της φασιστικόποίησης η και του ανοιχτού φασισμού σε διάφορες περιπτώσεις επιλέγεται από ανάγκη. Δεν αποτελεί λόξα ορισμένων “ακραίων” εκφράσεων και παραφωνία. Είναι κεντρική πολιτική επιλογή και σε όλο τον κόσμο.

Από τις ΗΠΑ και τα συνεχή περιστατικά δολοφονιών της ICE, στην σημερινή δολοφονία στη Μπολόνια της Ιταλίας, στην λυσσώδη βία και καταστολή του γερμανικού κράτους απέναντι στους διαδηλωτές υπέρ της παλαιστινιακής Αντίστασης, στη Ρωσία όπου συλλαμβάνονται λενινιστες, στις θάλασσες της Μεσογείου όπου βυθίζονται τα σαπιοκάραβο με τους κατατρεγμένους, στη Γαλλία απέναντι στους απεργούς και σε όλες της χώρες σε μια κατεύθυνση καθυπόταξης και εξανδραποδισμού της δυνατότητας Αντίστασης των μαζών στην επίθεση που δέχονται.

Μια κατεύθυνσή η οποία ντύνεται και τα ανάλογα για την εποχής μας ιδεολογικά και πολιτικά ενδύματα. Που για να προωθηθεί απαιτεί και την αντίστοιχη προετοιμασία. Σε μια τέτοια λογική εντάσσεται η εβδομάδα αντικομμουνισμού του Τραμπ, τα αντικομμουνιστικά μνημόνια της ΕΕ, οι διώξεις αγωνιστών επαναστατών σε Κίνα, Ρωσία και σε άλλες χώρες του κόσμου. Τα διεθνή συνέδρια στα οποία αναφέρεται και σήμερα ο Ρούμπιο που αντιλαμβάνονται την ακροαριστερη πολιτική ως παγκόσμια απειλή.

Με ανάλογο τρόπο κινείται και στη δικιά μας χώρα το πράγμα. Μάλιστα θα μπορούσαμε να πούμε ότι παρά το θέρος και την προεκλογική περίοδο, το σύστημα στη Ελλάδα επιλέγει να ανοίξει με όρους που θυμίζουν παλαιότερα καλοκαίρια τη συζήτηση σχετικά με την πάταξη της τρομοκρατίας όπως την ονομάζουν.

Σε συνέχεια της εντεινόμενης φασιστικόποίησης των αρκετών πλέον τελευταίων χρόνων παρατηρούμε ζωηρή ενασχόληση και επανεκκίνηση της σχετικής φιλολογίας αλλά και των πρακτικών που την ακολουθούν.

Έχουμε την για ακόμα μια φορά μόχλευση της υπόθεσης της Marfin, με τις προκλητικές σκευωρίες που την ακολουθούν, το περίεργο περιστατικό στη Θεσσαλονίκη, το μπες βγες λίγο διάστημα πριν του Γιωτόπουλου από τις φυλακές, την δολοφονία ενός ακόμα ανθρώπου από τους μηχανισμούς καταστολής στο Άργος. Τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στην απεργία πείνας στα προσφυγικά, τις δηλώσεις σχετικά με τη βύθιση πλοίων που φέρνουν πρόσφυγες στη χώρα και φυσικά την παράλληλη εν χορό και με περισσή σπουδή στήριξη όλου του παραπάνω πλαισίου γεγονότων από τους διάφορους φασίστες κυρανακιδες, βοριδηδες, γεωργιαδηδες στα τηλεοπτικά πάνελ, που στη βάση και του συσχετισμού που στις προηγούμενες παραγράφους προσπαθούμε να περιγράψουμε, παλεύει να εντάξει στην κυρίαρχη ατζέντα και τον αντικομμουνισμό που επιτάσσει η όλη προσπάθεια επιβολής του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Που το βρίσκουν το τουπε, πώς προκύπτει το φασιστικό θράσος τους, θεωρούμε πως έχουμε τοποθετηθεί.

Μα θα άξιζε μια ακόμα αναφορά στη βάση της προβολής του τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε και πως κατά τη γνώμη μας οφείλουμε να σταθούμε απέναντι του.

Έχουμε να κάνουμε με ένα σπουδαίο λαό.

Η πάλη του οποίου στα πλαίσια και ως τμήμα αυτού που εμείς αναγνωρίζουμε ως εργατικό επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα, έδωσε σπουδαίες μάχες και κατάφερε στη διαδρομή της να συγκροτήσει ένα ευρύτατο πλαίσιο κατακτήσεων και δικαιωμάτων στη βάση του οποίου μέχρι πρόσφατα διάφοροι παράγοντες του συστήματος έκαναν λόγο για την τελευταία σοβιετια. Ενώ σταθερά εκφραστές του συστήματος μιλάνε για τα σοβιετικά κατάλοιπα και την ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, το ηθικό πλεονέκτημα και πολλά άλλα. Σπουδαίος λαός, παράρτημα θυσίας η πάλη του με πλούσιες αγωνιστικές παραδόσεις και μεγαλειώδη κινήματα Αντίστασης, παρά τους όρους και του συσχετισμούς, σταθερά πιο μπροστά από τις ηγεσίες του.

Με πιο πρόσφατη και εύκολη στο να έρθει στη θύμηση των νεότερων την περίοδο των μνημονίων. Μια περίοδο κατά την οποία το σύστημα πύκνωσε την προώθηση της επίθεση και κάνοντας την κρίση ευκαιρία κατάφερε, παρά το σπουδαίο κίνημα αντίστασης της περιόδου 10-12, νίκη σε στρατηγικά σημεία απέναντι στις δυνάμεις της εργασίας στη χώρα. Γκρέμισε κατακτήσεις και δικαιώματα, έφερε τους όρους του σήμερα στις εργασιακές σχέσεις και συνθήκες. Η αστική τάξη μείωσε το εργασιακό κόστος και σταθερά έκτοτε υποτιμά με την οικονομική της πολιτική την πραγματική αξία των μισθών, τους οποίους τους καθιστά για την μεγάλη πλειοψηφία μισθούς φτώχειας η και πείνας, χωρίς καμία υπερβολή. Ενώ παράλληλα γκρεμίζει και τις κατακτήσεις σε περίθαλψη και εκπαίδευση, στις συντάξεις των γερόντων και πάει λέγοντας.

Σε αυτές τις ράγες κινείται η πραγματικότητα σήμερα και στη χώρα μας, συντονισμένη με τους όρους του συστήματος και στον υπόλοιπο κόσμο.

Θεωρούμε πως κάτι τέτοιο, η εξέλιξη δηλαδή της επίθεσης, το γκρέμισμα και τσάκισμα κεκτημένων, δικαιωμάτων και κατακτήσεων σε όλα τα επίπεδα θα συνεχιστεί. Η πολιτική του συστήματος σε μια τέτοια κατεύθυνση θα βαθαίνει και θα απλώνει ανεξάρτητα από το ποιος θα καλεστεί να την υλοποιήσει ως κυβέρνηση μετά και τις προσεχείς εκλογές.

Αυτό το έδαφος προετοιμάζει η όλη κίνηση τόσο της Νέας Δημοκρατίας όσο και η στήριξη που παράσχει ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας μέσω δηλώσεων και παρεμβάσεων του συστήματος εντός και εκτός της χώρας.

Εδώ ήρθαμε.

Αναφέραμε σε δύο σημεία παραπάνω το ότι οι όροι της πάλης του αύριο οικοδομούνται σήμερα.

Όλα τα παραπάνω επιδιώκουν να περιγράψουν τους όρους κινησης του συστήματος τόσο έξω αλλά και μέσα στη χώρα όπως αυτοί φαίνεται να υλοποιούνται απέναντι και ενάντια στον κόσμο της δουλειάς και τους λαούς σε όλη τη γη.

Αν κάπως έτσι έχουν τα πράγματα και βασιζόμενοι στο γεγονός ότι οι μάζες παρά τους σημερινούς συσχετισμούς θα παραμένουν πεισματικά να παλεύουν την ανάγκη τους για ζωή και άρα εκ των πραγμάτων να κινούνται σε κατεύθυνση Αντίστασης στις μεθοδεύσεις των εκμεταλλευτών τους, ένα ζήτημα προκύπτει για εμάς. Πώς και με ποιους τρόπους συμβάλλουμε στην υπηρέτηση αυτής της ανάγκης.

Για εμάς είναι καθαρό, οι απαντήσεις στα ζητήματα της πάλης των από κάτω θα δωθουν η δεν θα δωθουν από τους καθ ύλην αρμόδιους..τους από κάτω.

Η δικιά μας συμβολή έγκειται στη στήριξη και σταθερή προσπάθεια σύνδεσης με αυτούς, μέσα στην πάλη και με όρους πάλης σε ενα διαρκές ακολούθημα που τροφοδοτείται από και τροφοδοτεί την πάλη. Διαδικασία στην οποία η όποια προσπάθεια συμβολής στην υπόθεση μπορεί να αποκτά δυναμική υπόσταση, κατακτώντας σταθερούς όρους παρέμβαση και δράσης. Πάντα έχοντας κατά νου την οικοδόμηση πραγματικών σχέσεων εμπιστοσύνης με τις μάζες. Το μόνο ικανό μέσο περιφρούρησης απέναντι στους πολύποικίλους μηχανισμούς τρομοκράτησης, καταστολής και περιθωριοποίησης.

Δεν υπάρχει πεπατημένη, στους δρόμους των νέων καιρών μέσα στις πιο στοιχειώδεις αντιστάσεις θα οικοδομηθούν οι όροι του αύριο. Με τη στάση Αντίστασης και την αγωνία για την πυροδότηση και στήριξη εστιών Αντίστασης σε κάθε χώρο αναφοράς, μπορούν οι λαϊκοί αγωνιστές να αναγνωρίζονται ως τέτοιοι και να κατακτούν σοβαρή σύνδεση με αυτούς που επιδιώκουν να συνδεθούν. Με την αντίληψη της κοινής δράσης και της ειλικρινούς συμβολής στα μέτωπα της πάλης, εκεί και πάλι εκεί. Έξω από αυτές τις διαδρομές μιλάμε απλώς για άλλες υποθέσεις.