Το κόστος ζωής ανυπόφορο, αλλά το κόστος έλλειψης των αναγκαίων αντιστάσεων πνίγει (και) τους εκπαιδευτικούς

Κοινή παραδοχή σε κάθε συζήτηση μεταξύ συναδέλφων, σε συλλόγους, στις (όποιες) συνελεύσεις, η επικέντρωση στο κομμάτι του μεροκάματου, σε σχέση και με την πανάκριβη ζωή που επιδεινώνει την καθημερινότητα. Όλη η προηγούμενη χρονιά, ο κάθε μήνας, η κάθε βδομάδα, ήταν για εκατοντάδες χιλιάδες δάσκαλους και καθηγητές στα δημόσια σχολειά ένας μαραθώνιος για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Η απογευματινή παράλληλη εργασία-απασχόληση, ο περιορισμός των εξόδων ήταν για πάρα πολλούς η οδός που κατέφευγαν για να καταφέρουν να στηρίξουν τους πενιχρούς μισθούς. Μισθοί οι οποίοι εξευτελίζονται μέρα με τη μέρα, με την ακρίβεια να διογκώνεται σε ενοίκια, μετακινήσεις, ρεύμα, θέρμανση, σούπερ μάρκετ. Είτε πρόκειται για νεοδιόριστους, μόνιμους ή αναπληρωτές, η κυβερνητική πολιτική έχει “φροντίσει” να εξισώσει (προς τα κάτω) τους όρους δουλειάς. Τα μισθολογικά κλιμάκια έχουν διαφορές λίγων ευρώ, με την οροφή να είναι “χαμηλοτάβανη”, με τους αναπληρωτές επιπλέον να αγωνιούν  για τα εάν,πότε και που της πρόσληψης και για το καλοκαιρινό κακόγουστο αστείο του ταμείου ανεργίας.

Ξεκινήσαμε έτσι γιατί αυτή η πραγματικότητα, που από το σύστημα και τα φερέφωνα του είτε εξορραΐζεται είτε αποκρύπτεται, είναι και η βάση όλων των δεινών που την συμπληρώνουν. Εννοώντας τις συνθήκες δουλειάς που χειροτερεύουν, με την εντατικοποίηση, το νέο πιο ταξικό σχολειό να αλληλοσυμπληρώνονται με το καθεστώς επιθεωρητισμού- αξιολόγησης. Με τον εκπαιδευτικό να πρέπει πλέον να γίνεται παιδονόμος, να υφίσταται την υποταγή και ακόλουθα να την διδάσκει, με την  κυβερνητική πολιτική να διαμορφώνει ένα κλίμα ολοένα και πιο αντιδραστικό.

Τα προηγούμενα φυσικά δεν είναι καθόλου ξεκομμένα από την βαρβαρότητα που βιώνει όλος ο λαός, τα 13ωρα, τους μισθούς πείνας, τα σακατέματα και τις εργατικές δολοφονίες για την εργατική τάξη και τα ευρύτερα εργατολαϊκά στρώματα.  Η ρότα των εξελίξεων είναι αντιδραστική, όχι γιατί αποτελεί απλά ίδιον της κυβέρνησης, εξάλλου κανένας στην αντιπολίτευση δεν αμφισβητεί τον πυρήνα και την στοχοθεσία της επίθεσης, ούτε φυσικά κανείς από τα σάπια κόμματα που πλασάρονται ως νέα. Εδράζεται στους αρνητικούς συσχετισμούς συνολικά για τη λαϊκή υπόθεση, οι οποίοι έχουν τις ρίζες τους στην ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Με τις συνέπειες της να διαμορφώνουν καθοριστικά το έδαφος για την ένταση της αντιλαϊκής και αντεργατικής πολιτικής που συναντάμε σε διάφορες μορφές στην εκπαίδευση.

Σε ότι μας αφορά τα παραπάνω αποτελούν κομβικό σημείο στην αντίληψη, στην τοποθέτηση, στη φυσιογνωμία που θέλουμε να κατακτήσουμε. Αναγνωρίζουμε πως η συγκυρία για το λαό και άρα και για τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς είναι πολύ δύσκολη. Η ανεμπιστοσύνη στη μαζική λαϊκή πάλη, το αίσθημα ανημπόριας και απογοήτευσης, το κλίμα υποταγής που το σύστημα κάνει βήματα στο να παγιώσει στους χώρους δουλειάς είναι βαρίδια για την συγκρότηση αντιστάσεων και την ανάπτυξη της πάλης. Όμως το έδαφος για αντιστάσεις γίνεται ολοένα και πιο πρόσφορο, αφού η κυβερνητική πολιτική το λιπαίνει συνεχώς με τα αντεργατικά μέτρα, με το μισθό και ευρύτερα το μεροκάματο να αποτελεί την κύρια πλευρά της οργής των εκπαιδευτικών.

Πεδίο δόξης λαμπρό για την αριστερά, τις δυνάμεις του κινήματος, να παλέψουν, να ζυμώσουν, να προπαγανδίσουν την πάλη για πραγματικές αυξήσεις, να συμβάλλουν στον αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης. Ιδιαίτερα όταν σε σύγκριση με εργατικούς τομείς, εργαζόμενους στον τουρισμό και αλλού, οι δυνατότητες παρέμβασής της είναι εξόχως καλύτερες. Κι όμως, αυτή η αντίληψη και κατεύθυνση παραμένει στα αζήτητα. Η αιχμή που η ίδια η πραγματικότητα θέτει συνεχώς μπροστά μας, προσπερνιέται με κάθε πιθανό τρόπο από μια αριστερά που ούτε θέλει ούτε μπορεί να την αξιοποιήσει. Από τη μια, η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής, η συγκρότηση αντιστάσεων θεωρείται λίγη, φτωχοπροδρομική, μικρή μπροστά στην ” απεραντοσύνη των σκοπών τους” . Από την άλλη, ακόμα και από τους ίδιους που αναφέραμε πριν, μπορεί να αξιολογηθεί η πάλη αυτή σαν “μη εφικτή”, βαρύ καρπούζι, προβοκαρισμένη λόγω των “καλών μας ωραρίων” κλπ. Τουλάχιστον ακόμα δεν έχει θεωρηθεί “άκαιρη και εκτός πραγματικότητας”, αν και για κάποιους όταν λείπει από τα κείμενα και τις τοποθετήσεις τους μπορεί να εκλαμβάνεται και έτσι.

Σε κάθε περίπτωση, από τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες σε πολλά μέρη του πλανήτη, τις απεργίες των εκπαιδευτικών στη Βαλένθια, τον αγώνα της φτωχομεσαίας αγροτιάς στη χώρα μας, από την (ακόμα κινηματικά ανέκφραστη) οργή και αγανάκτηση των εκπαιδευτικών για το μεροκάματο που δε φτάνει, η πραγματικότητα παραμένει πεισματάρα. Αποτυπώνει μεν την κυριαρχία των δυνάμεων του κεφάλαιου, την επελαύνουσα βαρβαρότητα που εκφράζεται από την ένταση της επίθεσης έως και τους πολεμικούς κινδύνους. Από την άλλη, δείχνει πως οι αντιθέσεις οξύνονται, οι εργαζόμενοι επιμένουν να θέλουν να ζήσουν, αξιοπρεπώς, κόντρα στη φτωχοποίηση και τη φασιστικοποίηση. Εδώ αξίζει να επενδυθεί όλη η προσπάθεια από όσους αντέχουν και επιμένουν πως οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί πρέπει να συγκροτήσουν ξανά αντιστάσεις, ικανές να βάλουν φραγμό στην πολιτική της κυβέρνησης. Να μην αποδεχτούν τους εκβιασμούς, τα ψέμματα, τα αστικά αφηγήματα και να απαιτήσουν αξιοπρεπείς μισθούς, ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, κανένα πλαίσιο πειθάρχησης, αξιολόγησης, υποταγής στα θέλω του συστήματος.

Η βεντάλια της επίθεσης φυσικά και είναι απλωμένη. Από τους ταξικούς φραγμούς που εντείνονται για τους μαθητές, τα σχολειά που συγχωνεύονται και κλείνουν, η αξιολόγηση συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός αντιδραστικού πλαισίου και βασικά καταργεί τη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Έως και την πολεμοκαπηλεία, τις εστίες πολέμου που ανάβουν συνεχώς στη γειτονιά μας, το βάθεμα της εμπλοκής λαού και χώρας, την τρομοκρατία και την καταστολή. Όμως αν δεν γίνουν σοβαρά βήματα σε αυτό που αναφέρεται συνεχώς παραπάνω, στο δυνάμωμα της πάλης για το μεροκάματο, το οποίο ενοποιεί την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και αναδεικνύει την αντίθεση των συμφερόντων τους απέναντι στα θέλω του συστήματος, θα παραμένει αδύναμη η ανάδειξη και ο αγώνας απέναντι στις υπόλοιπες πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής.

Συνοψίζοντας, με τα καλοκαίρια να θυμίζουν χειμώνες για την πλειοψηφία των εργαζόμενων εκπαιδευτικών και οι σχολικές χρονιές να είναι ολοένα και πιο εξουθενωτικές, ο δρόμος του αγώνα είναι μονόδρομος. Από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης, στο σπάσιμο του αντιδραστικού κλίματος, ακόμα το να κρατήσουμε μια στάση αντίστασης που θα βοηθά τους συναδέλφους να μην υποκύπτουν και να μην φοβούνται. Με την πραγματική συναδελφικότητα που θα στοχεύει στη συναγωνιστικότητα, τη συζήτηση και την κίνηση από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα που θέτει η συγκυρία, να στοχεύσουμε στην ανάκτηση της εμπιστοσύνης στη μαζική πάλη. Να κοντράρουμε τις απόψεις που σπέρνουν σύγχυση και αυταπάτες για το πως παλεύεται η ζωή, αυταπάτες για το ρόλο των δικαστηρίων, της “συνταγματικής δικαίωσης”, του εικονικού κινήματος, της χρησιμοποίησης των οργάνων πάλης για εκλογική καταγραφή και διαγκωνισμό “συσχετισμών”. Η ανατροπή των νόμων της αξιολόγησης περνάνε μέσα από την πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Το σπάσιμο του κλίματος υποταγής και πειθάρχησης προϋποθέτει δυνάμωμα των αγώνων και των αντιστάσεων για μισθούς και καλύτερες συνθήκες δουλειάς. Μόνο έτσι θα υπάρξει και η όποια συμβολή στον αγώνα για το δωρεάν σχολειό, ενάντια στα κλεισίματα -συγχωνεύσεις, τις ΕΒΕ, τους ταξικούς φραγμούς. Η αντίληψη του “τίποτα δεν αλλάζει”, που συνειδητά και ασυνείδητα καλλιεργείται, απαντιέται από την ίδια τη ζωή, όταν ελλείψει ικανών αντιστάσεων, η ζωή των εργαζόμενων μαζών χειροτερεύει δραματικά. Εδώ και η πιο μικρή συμβολή στην κατεύθυνση αυτή μπορεί να είναι σπουδαία.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ