Συμβολή αντίστασης

Λένε πως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του θα πιαστεί κι αυτό θα μπορούσε να περιγράψει σε μεγάλο βαθμό το κλίμα που καλλιεργείται συστηματικά, από “πρόθυμους” και μη. Οι αυταπάτες για το πως παλεύεται η ζωή και η κατεύθυνση της ανάθεσης ήταν πάντα ένα ζήτημα το οποίο όφειλε και οφείλει να αντιπαλεύει το κίνημα, ο λαός και η εργατική τάξη

Κοινή παραδοχή σε κάθε συζήτηση μεταξύ συναδέλφων, σε συλλόγους, στις (όποιες) συνελεύσεις, η επικέντρωση στο κομμάτι του μεροκάματου, σε σχέση και με την πανάκριβη ζωή που επιδεινώνει την καθημερινότητα. Όλη η προηγούμενη χρονιά, ο κάθε μήνας, η κάθε βδομάδα, ήταν για εκατοντάδες χιλιάδες δάσκαλους και καθηγητές στα δημόσια σχολειά ένας μαραθώνιος για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Η απογευματινή

Το πολλαπλό βιβλίο αποτελεί μια απ’τις πολλές εκπαιδευτικές κατά το σύστημα «μεταρρυθμίσεις», που υπάρχουν στον ψηφισμένο απ’το 2021 νόμο 4823. Μέσα σε αυτόν το νόμο υπάγεται και η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού και της σχολικής μονάδας, μέντορες, συντονιστές κ.α. Έρχεται λοιπόν, το υπουργείο πολύ στοχευμένα δεκαπέντε μέρες πριν κλείσουν τα σχολεία να συνεχίσει την επίθεση που όλη τη σχολική χρονιά πραγματοποιούσε

Ψηφίστε – στηρίξτε    ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Το όλο κλίμα που επικρατεί στους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς, δε θα μπορούσε παρά να συσχετιστεί με τη συνολική κατάσταση που βιώνει ο κόσμος της δουλειάς, την αφόρητη πλέον καθημερινότητα. Τα καλοκαίρια πλέον δεν είναι κάποιες βδομάδες ξεκούρασης, αλλά αναζήτησης δουλειάς για να συμπληρωθεί ο μισθός ή το πενιχρό επίδομα ανεργίας για τους αναπληρωτές. Μα και

Μόλις χθες έγινε γνωστό ότι ο συνάδελφος Δημήτρης Χαρτζουλάκης καλείται σε ακρόαση με το ερώτημα της δυνητικής αργίας, γιατί ως εκλεγμένος στο ΔΣ του σωματείου του διαμαρτυρήθηκε από κοινού με μαθητές και συναδέλφους, για την πραγματοποίηση αξιολόγησης σε σχολείο του Πειραιά. Την ίδια μέρα εκδικάζεται και η Χρύσα Χοτζόγλου, η οποία βρίσκεται ήδη σε αργία, με το ερώτημα συνέχισης της

Ξεκινώντας από τον ίδιο τον τίτλο και το λαθεμένο πνεύμα του, ενδεικτικού ενός κλίματος που επικρατεί στους κόλπους των εργαζόμενων εκπαιδευτικών (και όχι μόνο). Ενός άρθρου όμως που κυκλοφορεί ευρέως στα μέσα, απλά και μόνο επειδή αγγίζει μια πραγματικότητα που διαστρεβλώνεται από την κυρίαρχη τάξη και δεν τολμά να θίξει, να αναδείξει η ρεφορμιστική-μικροαστική αριστερά. Ενός άρθρου όμως που απλά

Ο θάνατος της καθηγήτριας Αγγλικών, Σοφίας Χρηστίδου ύστερα από εγκεφαλικό που υπέστη μέσα σε συνθήκες έντονης πίεσης, που βίωνε στο σχολείο, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «ατυχές περιστατικό». Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που αφορά μόνο μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα σκληρό σύμπτωμα της εποχής: της λεγόμενης «κανονικότητας» που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια στο δημόσιο σχολείο και στον

Οι μήνες κινηματικής ανυπαρξίας στον κλάδο των εκπαιδευτικών χρονίζουν και επικάθονται στον αρνητικό συσχετισμό για το σύνολο των εργαζομένων. Αυτή είναι και η βάση στην οποία ξετυλίγονται όλα τα νέα επεισόδια του απλώματος και βαθέματος της επίθεσης, της αντιλαϊκής αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης για λογαριασμό του κεφάλαιου. Η συνταγματική αναθεώρηση και η ολική αναμόρφωση του τοπίου στην εκπαίδευση αυτό ομολογούν,

Χωρίς καθόλου να χάσει χρόνο, το υπουργείο και η κυβέρνηση ήδη επεκτείνει το πλαίσιο της αξιολόγησης στα σχολεία, με νέο επεισόδιο το “Eduquality”. Πλέον μαθητές και γονείς θα έχουν τη δυνατότητα να αξιολογούν τη σχολική μονάδα (τι ακριβώς άραγε;), αντιδραστικοποιώντας παραπέρα το πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου για τα παιδιά του λαού, τους γονείς τους και φυσικά για τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς.

Είναι μεγάλος ο αγώνας που δίνουν αυτές τις μέρες, χιλιάδες αγρότες ανά την επικράτεια, κόντρα στις πολιτικές του κεφάλαιου, της κυβέρνησης, της ΕΕ, κόντρα ακόμα και στις καταιγίδες(byron). Είναι ένας αγώνας που εκφράζει το σύνολο των φτωχομεσαίων αγροτών, ένας αγώνας επιβίωσης απέναντι στο ξεκλήρισμά τους, απέναντι στα συμφέροντα και στους νόμους του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.

Οι ζωές

Δεν χρειαζόταν να έρθει ο Σεπτέμβρης για να αντιληφθεί η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων καθηγητών και δασκάλων, το πόσο ανυπόφορη έχει πλέον γίνει η εργασιακή τους πραγματικότητα. Ήδη για δεκάδες χιλιάδες αναπληρωτές η αγωνία του καλοκαιριού για το που, πότε, εάν θα προσληφθούν (και για πολλούς συνεχίζεται) πήγαινε πλάι στην εξοργιστική κατάσταση του πενιχρού ταμείου ανεργίας, με την αύξηση των