Αριστερά

Είναι δεδομένο, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ πως το πρόσωπο Τραμπ διανύει τη δύση του στη διακυβέρνηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Βεβαίως δεν είναι καθόλου ασήμαντα τα δύο χρόνια που απομένουν, ανεξάρτητα του πόσο θα συνεργαστεί με τους δημοκρατικούς στο κογκρέσο όπως ήδη δηλώνει. Δεδομένο είναι επίσης πως το μεγαλύτερο βαθύ αστικό ιμπεριαλιστικό κράτος (υπερδύναμη ισχύος με ώριμους θεσμούς, διεθνείς

Σε εποχές σφοδρής αντεργατικής επέλασης με κυρίαρχη προς ώρας την αντιδραστική ρότα και στο επίπεδο των πολιτικών εξελίξεων, θάλεγε κανείς πως ο ενδο-αριστερός «εμφύλιος» είναι πολυτέλεια. Κάτι τέτοιο, παρότι έχει κάποια βάση, είναι ωστόσο ολέθριο λάθος όταν φτάνει ν’ ακυρώνει την αντίληψη ενότητα και πάλη, που είναι όχι μόνο θεμιτή και ζωογόνος για το μαζικό κίνημα της εργατικής τάξης και

Αν μείνουμε στα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών στα Γερμανικά κρατίδια το πιο χαρακτηριστικό δεν είναι η πράγματι εκρηκτική άνοδος του ακροδεξιού Afd. Άλλωστε τα αποτελέσματα διαφέρουν από κρατίδιο σε κρατίδιο του ομοσπονδιακού γερμανικού κράτους με χαρακτηριστική την επικράτηση, της τουρκικής καταγωγής Ελιφ Έραπλ του κόμματος της Αριστεράς στο Βερολίνο.

Κοινό χαρακτηριστικό στα κρατίδια όπου έγιναν εκλογές, είναι η ψήφος οργής

Οι επιμέρους κατακτήσεις είναι το υποπροϊόν και όχι το κύριο προϊόν της ταξικής πάλης, για να θυμηθούμε και το Λένιν. Ζητούμενο είναι η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι μέσα από την πείρα τους να ξανακατακτήσουν αυτή την αλήθεια, που άλλωστε έχει ιστορικά επιβεβαιωθεί.Πως η ζωή όλων των ανθρώπων της δουλειάς  γίνεται καλύτερη μόνο όταν η διαμόρφωση όρων πάλης, με

Κάπως έτσι τοποθέτησε πρόσφατα το ζήτημα στο βάθρο που του πρέπει, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ σε πρόσφατη ομιλία του.

Από πού εκκινεί για εμάς η συζήτηση μα και οι φόβοι του συστήματος τους, απέναντι σε τι και ποιους σταθερά και με συνέπεια οχυρώνονται;

Έχουμε την άποψη μας και τις εκτιμήσεις μας.

Διανύουμε μια εποχή στην οποία το καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό

Αν κάτι περπατά σαν πάπια, κολυμπά σαν πάπια και κάνει ήχους σαν πάπια, τότε μάλλον είναι πάπια¹. Όταν κάποιος/α καταγγέλλει κάποιον ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί τα επιχειρήματά του, ερμηνεύει την ιστορία με τρόπο παρόμοιο με αυτόν και καταλήγει στα ίδια πολιτικά συμπεράσματα, τότε γεννιέται εύλογα ένα ερώτημα: είναι αντίπαλός του ή συμβάλλει στην αναπαραγωγή της ίδιας λογικής; Μία πρόσφατη τοποθέτηση της

Κοινή παραδοχή σε κάθε συζήτηση μεταξύ συναδέλφων, σε συλλόγους, στις (όποιες) συνελεύσεις, η επικέντρωση στο κομμάτι του μεροκάματου, σε σχέση και με την πανάκριβη ζωή που επιδεινώνει την καθημερινότητα. Όλη η προηγούμενη χρονιά, ο κάθε μήνας, η κάθε βδομάδα, ήταν για εκατοντάδες χιλιάδες δάσκαλους και καθηγητές στα δημόσια σχολειά ένας μαραθώνιος για να καταφέρουν να τα βγάλουν πέρα. Η απογευματινή

Ο ασυγκράτητος πληθωρισμός, ανεξάρτητα από που προέρχεται, είναι μια πραγματικότητα που υφίστανται οι εργαζόμενοι που  περιορίζει ακόμη και στερεί βασικές ανάγκες της ζωής τους.  Ξεκάθαρα όπως δείχνουν τα στοιχεία,  αλλά  κύρια η ίδια  η ζωή, πρόκειται για τον πληθωρισμό των φτωχών.

Οι ραγδαίες ανατιμήσεις αφορούν  τρόφιμα, ηλεκτρικό, δαπάνες περίθαλψης, ένδυσης και γενικά δαπάνες όπου οι εργαζόμενοι ανελαστικά καταναλώνουν το σύνολο

Για ενότητα σε αριστερή κατεύθυνση απαιτείται ισχυρή επαναστατική αριστερά  μέσα από βήματα εργατικής συγκρότησης

Το «η ισχύς εν τη ενώσει» ισχύει σ’ όλες τις δράσεις του ανθρώπου, μα και σ’ όλη τη φύση. Δεν ανακαλύπτουν την Αμερική επομένως αυτοί που κάθε τόσο διαλαλούν την ανάγκη της ενότητας, ενώ συχνά ο στόχος τους είναι το εμπόριο ενότητας. Αυτή η δυνατότητα (το

Είναι γεγονός πως το σύστημα στη χώρα μας έκανε την κρίση της χρεοκοπίας του 2010-2012 ευκαιρία και κατάφερε συντριπτικά χτυπήματα στις εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις. Το πιο σημαντικό, ότι εξουδετέρωσε τις σφοδρές λαϊκές αντιστάσεις στα αντιλαϊκά  μνημόνια αξιοποιώντας το κόμμα των ρεφορμιστικών αυταπατών, το ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της εποχής, ο οποίος αντί να σκίσει τα μνημόνια (όπως υπόσχονταν) έφερε ένα τρίτο,

Σ’ όλο τον κόσμο οι δυνάμεις του κεφαλαίου εντείνουν την επίθεσή τους στους εργαζόμενους στο πλαίσιο τώρα της ενεργειακής κρίσης, που είναι ήδη γεγονός, ανεξάρτητα από το πως θα εξελιχθεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν. Πιο συγκεκριμένα με βάση τους ευνοϊκούς γι’ αυτές τις δυνάμεις συσχετισμούς επιδιώκουν και επιβάλλουν, κάνοντας την κρίση ευκαιρία, ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευση και

Ανά καιρούς διαβάζουμε με διάφορες παραλλαγές διατυπωμένη αυτήν την αταξική πρόταση προς το σύστημα. 4 μέρες δουλειάς, 6 ώρες δουλειάς την ημέρα και πάει λέγοντάς, ενώ ο κοσμάκης δουλεύει δυο δουλειές για να μπορεί να τη βγάλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε πρόταση προς το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να γίνει πιο καλό και πιο ανθρώπινο είναι τουλάχιστον γελοία για