Αντίσταση

Η κοινωνική αναταραχή δεν είναι μια προσωρινή θαυμάσια κατάσταση γι’ αυτούς που ασφυκτιούν στο ζόφο που επιβάλει η επίθεση του κεφαλαίου.

Η αντίσταση στην επίθεση είναι όρος για την υπεράσπιση της ζωής των εργαζομένων και της νέας γενιάς. Οι δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού είναι αδίστακτες τίγρεις και απλώνουν τη βαρβαρότητα. Όμως και οι λαοί επιμένοντας να θέλουν να

Όσο η οργή των εργαζομένων και των παιδιών τους ξεχύνεται στους δρόμους της Ευρώπης, άλλο τόσο πέφτουν οι μάσκες. Πριν καν κυβερνήσει η ακροδεξιά της Λεπέν, αυτή συστρατεύεται με τον Μακρόν, ο οποίος  στο διάγγελμά του παρέμεινε άκαμπτος στην πολιτική λιτότητας, αιτία της δίκαιης οργής του λαού, και εξήγγειλε ακόμη πιο άγρια καταστολή τρίζοντας τα δόντια του κράτους του νόμου.

Εδώ και μέρες, βδομάδες πλέον, ο ξεσηκωμός της γαλλικής νεολαίας υποστηρίζεται και συμπαρασύρει ευρύτερα εργαζόμενα στρώματα του λαού. Τα δίκαια αιτήματα για μαζικές προσλήψεις εκπαιδευτικών (53% των σχολείων δεν έχουν επαρκή κάλυψη), για σχολικές υποδομές, συναντούν τις ανάγκες του γαλλικού λαού να παλέψει για το μεροκάματο, τη σύνταξη, τη περίθαλψη που ισοπεδώνονται. Αντίστοιχα στην Ισπανία, ο λαός βρίσκεται στους δρόμους

Κοινός τόπος με βάση τη κοινή λογική, αλλά και τα ίδια τα συστημικά ΜΜΕ, είναι πως σ’ όλη την Ευρώπη η πολιτική της λιτότητας είναι το υπόβαθρο του ξεσηκωμού της νεολαίας και παντού έχει τη στήριξη του συνόλου των εργαζομένων. Οι οικογένειες των μαθητών στις εργατοσυνοικίες του Παρισιού και όλης της Γαλλίας, του Βελγίου κ.ο.κ. ασφυκτιούν όταν οι μισθοί λεηλατούνται

Καθώς η αστική τάξη της χώρας κολυμπάει στα κέρδη, οι εργαζόμενοι στη χώρα εξοντώνονται καθημερινά. Τα εργοδοτικά εγκλήματα πληθαίνουν και είναι ζητούμενο να συγκροτηθούν οι αντιστάσεις των εργαζομένων σε κάθε χώρο δουλειάς.

Ειδικά στη διύλιση, τα τελευταία χρόνια τα κέρδη είναι αμύθητα, αλλά και σε κάθε τομέα παρέμβασης της αστικής τάξης η λεγόμενη ανάπτυξή τους, σημαίνει περισσότερη φτωχοποίηση – εντατικοποίηση

Σε εποχές σφοδρής αντεργατικής επέλασης με κυρίαρχη προς ώρας την αντιδραστική ρότα και στο επίπεδο των πολιτικών εξελίξεων, θάλεγε κανείς πως ο ενδο-αριστερός «εμφύλιος» είναι πολυτέλεια. Κάτι τέτοιο, παρότι έχει κάποια βάση, είναι ωστόσο ολέθριο λάθος όταν φτάνει ν’ ακυρώνει την αντίληψη ενότητα και πάλη, που είναι όχι μόνο θεμιτή και ζωογόνος για το μαζικό κίνημα της εργατικής τάξης και

Τα χιλιόμετρα που χωρίζουν τη μακρινή Σάμο έως το Παρίσι ή τις άλλες γαλλικές πόλεις, στις οποίες η νεολαία και οι εργαζόμενοι ξαναβγαίνουν στο δρόμο απαιτώντας το δίκιο τους, είναι πολλά, πάνω από 3000. Όμως το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου λαμβάνει πριν από ‘λους τα μηνύματα και ενεργοποιεί κάθε εξουσία, μηχανισμό, στρατευμένο προσωπικό προκειμένου να τσακίσει αντιστάσεις εν

Η δυτική κοινή γνώμη έχει «διαπαιδαγωγηθεί» να μην μπαίνει σε «λεπτομέρειες» σ’ ότι αφορά σφαγές και εγκλήματα του κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών και κάθε λογής αντιδραστικών, όσο αυτά εξελίσσονται κάπου μακριά π.χ. Αφρική κ.ο.κ.

Για να κρυφτούν τα φρικτά εγκλήματα του βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας (πρόκειται για καθεστώς μακράν πρώτου σε βαρβαρότητα, συγκρίσιμο μόνο με τους Σιωναζιστές) κατά του λαού της

Λίγες μέρες μετά το άνοιγμα των σχολείων και οι συζητήσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών καταλήγουν στο γλαφυρό «κάθε πέρσι και καλύτερα». Η αγανάκτηση που βιώνουν οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί όλο και εντείνεται. Τα κενά στα σχολεία πληθαίνουν, η εντατικοποίηση αυξάνεται και ο επιθεωρητισμός και η πειθάρχηση καλά κρατούν. Όλο αυτό το κλίμα απογοήτευσης και δυσκολιών της καθημερινότητας  έρχεται να πολλαπλασιαστεί με τη

Αν μείνουμε στα τελευταία αποτελέσματα των εκλογών στα Γερμανικά κρατίδια το πιο χαρακτηριστικό δεν είναι η πράγματι εκρηκτική άνοδος του ακροδεξιού Afd. Άλλωστε τα αποτελέσματα διαφέρουν από κρατίδιο σε κρατίδιο του ομοσπονδιακού γερμανικού κράτους με χαρακτηριστική την επικράτηση, της τουρκικής καταγωγής Ελιφ Έραπλ του κόμματος της Αριστεράς στο Βερολίνο.

Κοινό χαρακτηριστικό στα κρατίδια όπου έγιναν εκλογές, είναι η ψήφος οργής

Παρότι σήμερα η χώρα μας για τα καλά  «ανήκει στη Δύση»  και μάλιστα με όρους ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, ωστόσο η ιστορία της διαφέρει. Στα χρόνια που η ευρύτερη περιοχή μας ήταν υπό το καθεστώς της οθωμανικής αυτοκρατορίας η «πολιτισμένη» από τότε Δύση αποδείκνυε τον πολιτισμό της με τις σφαγές και την καταδυνάστευση των λαών της Ανατολής, με την αποικιοκρατία που διαδέχτηκε

Οι επιμέρους κατακτήσεις είναι το υποπροϊόν και όχι το κύριο προϊόν της ταξικής πάλης, για να θυμηθούμε και το Λένιν. Ζητούμενο είναι η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι μέσα από την πείρα τους να ξανακατακτήσουν αυτή την αλήθεια, που άλλωστε έχει ιστορικά επιβεβαιωθεί.Πως η ζωή όλων των ανθρώπων της δουλειάς  γίνεται καλύτερη μόνο όταν η διαμόρφωση όρων πάλης, με