Γαλλία-Ισπανία-Βέλγιο-Αλβανία-Μέση Ανατολή οι λαοί Αντιστέκονται

Κοινός τόπος με βάση τη κοινή λογική, αλλά και τα ίδια τα συστημικά ΜΜΕ, είναι πως σ’ όλη την Ευρώπη η πολιτική της λιτότητας είναι το υπόβαθρο του ξεσηκωμού της νεολαίας και παντού έχει τη στήριξη του συνόλου των εργαζομένων. Οι οικογένειες των μαθητών στις εργατοσυνοικίες του Παρισιού και όλης της Γαλλίας, του Βελγίου κ.ο.κ. ασφυκτιούν όταν οι μισθοί λεηλατούνται συνεχώς από την ακρίβεια, τα ενοίκια, το ηλεκτρικό και όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Η άγρια λεηλασία των μισθών συνοδεύεται με παράλληλη λεηλασία στο δικαίωμα στη σύνταξη, την περίθαλψη, τις δωρεάν σπουδές κ.ο.κ. Κοντολογίς η επίθεση του κεφαλαίου που εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες, πλέον επιταχύνεται, γενικεύεται και παίρνει χαρακτηριστικά και πολιτικές εκφράσεις ωμότητας υπέρ της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο».

Στην ίδια βάση, παράλληλα και σε στήριξη της επίθεσης του κεφαλαίου ξεδιπλώνεται η πολιτική της φασιστικοποίησης που δένεται και αλληλοσυμπληρώνεται με τον οικονομικό φασισμό σε βάρος των από κάτω. Ταυτόχρονα (πάλι με στόχο τα κέρδη του κεφαλαίου) η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών έχει τα τελευταία χρόνια οδηγήσει σε πολέμους κλίμακας (Ουκρανία, Ιράν) όπου πέρα από το θάνατο που σκορπούν, γίνονται ευκαιρία για την πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου και την ενίσχυση της τάσης πλέριας απελευθέρωσης των πιο επιθετικών δυνάμεων στα πλαίσιά του σε βάρος της ζωής των λαών.

Σ ’αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα οι αντιστάσεις, καταρχήν των παιδιών των εργαζομένων, γεννούν ελπίδες για τους λαούς και ανησυχίες για το σύστημα της βαρβαρότητας. Δεν είναι μόνο η νεολαία και οι λαοί της Ευρώπης. Στη Μέση Ανατολή π.χ., παρά την οδυνηρή σφαγή των Παλαιστινίων (που παρόλα αυτά συνεχίζουν να αντιστέκονται ηρωικά), οι λαοί αντιστέκονται αποφασιστικά. Στο Λίβανο και την Υεμένη, η θαρραλέα μαζική πάλη των λαών με το όπλο στο χέρι, δίνει μαθήματα στους Σιωναζιστές, στους Σαουδάραβες δυνάστες και στην ίδια την τρομερή και τάχα αήττητη δολοφονική πολεμική μηχανή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Στην ίδια κατεύθυνση ο λαός του Ιράν, παρά τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τις αστικοφεουδαρχικές τάξεις που τον καταδυναστεύουν, αρνείται την υποταγή σε ΗΠΑ-Σιωναζιστές και η αντοχή της αντίστασής του επιδρά καθοριστικά στις εξελίξεις.

Οι δυτικοί και Ρώσοι-Κινέζοι ιμπεριαλιστές είναι σε πόλεμο δια αντιπροσώπων αλλά ταυτόχρονα κρατούν διαύλους επικοινωνίας, γιατί ο στόχος τους δεν είναι (τουλάχιστον όσο μπορούν να το ελέγχουν) η κατά μέτωπο σύγκρουση αλλά η υπηρέτηση της δράσης του κεφαλαίου και της ιμπεριαλιστικής ισχύος προς τούτο από την κάθε πλευρά.

Αυτή συνοπτικά είναι η συγκυρία που διανύουμε.

Το ελπιδοφόρο στοιχείο της πάλης των λαών θα πρέπει να μπει στο επίκεντρο απ’ αυτούς που στα αλήθεια θέλουν να υπηρετήσουν την πάλη για το δίκιο, την ειρήνη , τη δημοκρατία και το δικαίωμα των λαών στη ζωή.

Η καλύτερη αλληλεγγύη στην πάλη των λαών είναι η συμβολή στην ενίσχυση της πάλης του δικού μας λαού. Όχι με αστείους μιμητισμούς για τα ΜΜΕ, σαν τα αντίσκηνα της νεολαίας του ΚΚΕ στο Σύνταγμα, που άντεξαν τη ραγδαία νεροποντή, μα παρά την εκλογική ενίσχυση της ΠΚΣ, δεν αντέχουν να επιδράσουν για μαζικές συνελεύσεις και να συμβάλουν στα αλήθεια στην πυροδότηση μαζικών αντιστάσεων στη χώρα μας.

Κάτι τέτοιο δεν είναι κάτι απλό, όμως δεν το επιχειρούν καν. Ούτε η μονοκαλλιέργεια της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη από πλευράς άλλων οργανώσεων καταφέρνει να μπλοκάρει τη βρώμικη στήριξη της κυβέρνησης για λογαριασμό αστικών συμφερόντων στους Σιωναζιστές και στους Σαουδάραβες αντιδραστικούς.

Πόσο μάλλον όταν οι υπόλοιπες (πέραν της Παλαιστίνης) αντιστάσεις των λαών της περιοχής, δεν υποστηρίζονται και κυρίως δεν υποστηρίζεται αποφασιστικά μια γραμμή αντίστασης, ανατρεπτικής αντίληψης και προοπτικής στην ίδια τη χώρα μας.

Μια τέτοια γραμμή οφείλει να στηρίζει, χωρίς να τις υποτιμά, τις όποιες εστίες αντίστασης, που υπάρχουν ή μπορούν να αναπτυχθούν καθημερινά, όχι με ακτιβισμούς και παραδειγματικές δράσεις, μα με τοποθέτηση και παρέμβαση τέτοια που να ευνοεί τη μαζική κίνηση κόσμου. Μαζική κίνηση κόσμου καθυστερεί να εκδηλωθεί στη χώρα μας, όμως ξεκάθαρα το υπόβαθρο υπάρχει και φυσικά η καθυστέρηση είναι σε βάρος της νεολαίας και του λαού. Αυτό δεν σημαίνει ότι βοηθούν οι βιασύνες, ούτε ότι δικαιολογούνται απογοητεύσεις. Παραμένουμε άλλωστε (και αυτό αποτυπώνεται) από την Υεμένη μέχρι τη Ισπανία και τη Γαλλία στην πραγματικότητα των συνεπειών της διάλυσης του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος της προηγούμενης εποχής.

Του κινήματος αυτού, που με κορμό μια συγκροτημένη εργατική τάξη οδήγησε τους λαούς για πάνω από έναν αιώνα σε σπουδαίες νίκες και κατακτήσεις. Αυτές που σήμερα παίρνονται πίσω στη βάση των ευνοϊκών συσχετισμών για το σύστημα, που δημιουργεί η απουσία του. Αυτό το κίνημα είναι ιστορική αναγκαιότητα και δυνατότητα να ξαναυπάρξει. Ενδιαφέρουσα η σημειολογία της σημαίας με το σφυροδρέπανο στο μνημείο της Βαστίλης όμως σίγουρα αυτό που εμείς λέμε θέλει δουλειά πολύ.

Θέλει κυρίως σήμερα ολόψυχη στήριξη των όποιων αντιστάσεων του λαού και της νεολαίας απέναντι στη βαρβαρότητα όπως και αν αυτές εκφράζονται σε κάθε χώρα. Στην Ευρώπη με διάφορες αιχμές η νεολαία και οι λαοί αντιστέκονται σ’ όλες τις εκφράσεις της λιτότητας. Στη Μέση Ανατολή αντιστέκονται στη φτώχεια, τη καταδυνάστευση, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και τη βαρβαρότητα των Σιωναζιστών και των αντιδραστικών αραβικών μοναρχιών.

Η πάλη για το μεροκάματο στη χώρα μας και σ’ όλη την Ευρώπη εφόσον αναπτυχθεί θα έρθει σε ευθεία σύγκρουση με την επίθεση του κεφαλαίου. Αυτό οφείλουμε να το υπερασπιζόμαστε απέναντι σε διάφορα ρεύματα αυταπατών, υπεκφυγών, σεχταρισμών που ουσιαστικά αδρανοποιούν αγωνιστές και καθυστερούν την υπόθεση της λαϊκής πάλης.

Στη χώρα μας η άγρια λεηλασία των μισθών και τα εξοντωτικά ωράρια-εντατικοποίηση το θέτουν επιτακτικά. Οι εκρήξεις στη Motor Oil είναι εκκωφαντικές ως προς αυτό, όπως και η καθημερινότητα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργαζομένων. Στη χώρα μας στη βάση των αρνητικών συσχετισμών, η καθυστέρηση μεγάλων αγώνων, όσο και αν αυτοί είναι αναγκαίοι δεν δικαιολογεί αδράνεια και ηττοπάθεια. Η στήριξη των όποιων εστιών αντίστασης απέναντι σε όποιες εκφράσεις της επίθεσης, αποτελεί σημαντική συμβολή σήμερα στην υπόθεση που αναφερόμαστε. Έχουμε λοιπόν περιεχόμενο, θα λέγαμε και πεδίο δόξης λαμπρό και στη χώρα μας. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σπουδών και όπου ζουν τη βαρβαρότητα του συστήματος η νεολαία και οι εργαζόμενοι.