Ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές : συμπεράσματα- δεδομένα- ερωτήματα

Είναι δεδομένο, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ πως το πρόσωπο Τραμπ διανύει τη δύση του στη διακυβέρνηση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Βεβαίως δεν είναι καθόλου ασήμαντα τα δύο χρόνια που απομένουν, ανεξάρτητα του πόσο θα συνεργαστεί με τους δημοκρατικούς στο κογκρέσο όπως ήδη δηλώνει. Δεδομένο είναι επίσης πως το μεγαλύτερο βαθύ αστικό ιμπεριαλιστικό κράτος (υπερδύναμη ισχύος με ώριμους θεσμούς, διεθνείς διασυνδέσεις και ιστορία) του πλανήτη, δε θα αλλάξει τον βασικό του προσανατολισμό.

Σ’ ότι αφορά τη μεγαλύτερη θερμή (δια αντιπροσώπων) ιμπεριαλιστική σύγκρουση ΝΑΤΟ – Ρωσίας, είναι χαρακτηριστικό πως  λίγους μήνες πριν εκλεγεί ο Τραμπ την άνοιξη του 2024, οι ρεπουμπλικάνοι, παρά τις θορυβώδεις ειρηνιστικές του διακηρύξεις, ψήφισαν  στο κογκρέσο τα 60 δις για την Ουκρανία, που για κάποιους μήνες μπλόκαραν με βέτο στο πλαίσιο της αντιπολίτευσης που είχε κεντρικό ζήτημα τον πόλεμο του Μπάιντεν στην Ουκρανία.

Στις μέρες μας, με δοσμένο τον σκληρό ενδονατοϊκό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού με κρίσιμο εργαλείο αλλά και επίδικο το ουκρανικό, όλοι γνωρίζουν πως οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές αξιοποιούν (όσο μπορούν) την παράταση του πολέμου διεκδικώντας παράλληλα θέση στο τραπέζι του μοιράσματος της λείας. Πολύ περισσότερο όμως όλοι γνωρίζουν πως οι ΗΠΑ μπορούν και θα μπορούσαν, αν όντως ήθελαν, να έχουν σταματήσει τον πόλεμο εδώ και καιρό. Δεν το έκαναν μέχρι στιγμής ακριβώς υπηρετώντας τα ιμπεριαλιστικά τους συμφέροντα απέναντι στην όλη Ανατολή με προφανή στόχο τη φθορά της Ρωσίας, αλλά και απέναντι στους Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές που οπωσδήποτε τους θέλουν συμμάχους αλλά ακόμη πιο υποταγμένους.

Άλλη μια ένδειξη της λειτουργίας όλων των παραγόντων των ΗΠΑ σύμφωνα με τα σχέδια του βαθέως κράτους ίσως αποδειχθεί η ανακοίνωση διακοπής της πολεμικής χρηματοδότησης του Ισραήλ ύψους 3,8 δις που ανακοίνωσε ο Τραμπ την ημέρα των εκλογών, που αιφνιδίασε τον Νετανιάχου και ενισχύει τους αντιπάλους του στην προσπάθειά τους να σχηματίσουν κυβέρνηση. Συνολικά στο μεσανατολικό οι εξελίξεις πιθανότατα στο αμέσως επόμενο διάστημα θα απαντήσουν τα ερωτήματα που έχει θέση στις ΗΠΑ η ήττα  της επέμβασής τους στο Ιράν, σε μια εποχή που όχι ανέφελα αλλά μέσω σφοδρών ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων σ’ όλα τα πεδία συνολικά έχουν κερδίσει έδαφος παρά έχουν χάσει σε βάρος συμμάχων και αντιπάλων διεθνώς.

Το λεγόμενο βαθύ κράτος, που αντανακλά τους βασικούς προσανατολισμούς των κυρίαρχων μερίδων της αστικής τάξης των ΗΠΑ, δεν κινείται χωρίς συγκρούσεις και άγριες ενδοαστικές κόντρες. Άγριες συγκρούσεις όχι μόνο προεκλογικές, μα και χτυπήματα κάτω από τη μέση ως και δολοφονίες. Όλα αυτά δεν είναι καινούρια για μια αστική τάξη που στα πρώτα στάδια συγκρότησής της ο ανταγωνισμός των καπιταλιστών χρησιμοποιούσε πολύ συχνά το δυναμίτη κατά του ανταγωνιστικού εργοστασίου, ορυχείου κ.ο.κ. Το πανίσχυρο ιμπεριαλιστικό κράτος των ΗΠΑ έχει πλέον ιστορία και διασφαλίζει την ισχύ του αμερικάνικου κεφαλαίου και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Στη βάση αυτή δύσκολα αλλάζει ρότα σ’ ότι αφορά τη βασική του κατεύθυνση. Η αλλαγή προέδρων είναι ευκαιρία για αλλαγή ταχτικής και διόρθωση πορείας, όμως μέχρι εκεί. Έτσι αν η πραγματικότητα στα πολεμικά πεδία και οι συνολικότερες γεωπολιτικές ιεραρχήσεις των ΗΠΑ επιβάλουν  κάποια στιγμή παύση του ουκρανικού και το αποδεχτούν Ρωσία και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, αυτό θα συμβεί όχι λόγω του Τραμπ που τάχα τρέχει τώρα να προλάβει, αλλά μονάχα αν κάτι τέτοιο κρίνουν τα επιτελεία ότι υπηρετεί τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και της σύγκρουσης Δύσης- Ανατολής, που δε θα τελειώσει αύριο με το ουκρανικό ιδιαίτερα κρίσιμο αλλά όχι μοναδικό πεδίο εκδήλωσή της.

Συνολικά αναφερόμενοι στα δεδομένα και τα συμπεράσματα που οδήγησαν στο εκλογικό αποτέλεσμα της 3^ης Νοέμβρη, έχει αξία να επιμείνουμε σ’ αυτό που είναι κοινός τόπος για όλους τους αναλυτές. Πως το κόστος ζωής, που παρά και κόντρα στις υποσχέσεις του επιδείνωσε η πολιτική Τραμπ , ήταν αυτό που έφερε την εκλογική συντριβή, σίγουρα για το πρόσωπό του. Όσο για το ρεπουμπλικανικό κόμμα, το MAGA κ.ο.κ. είδομεν…

Ήδη αιωρείται το ερώτημα τι θα κάνει το απολύτως συστημικό κόμμα των δημοκρατικών με την ισχυρή και άκρως ανεπιθύμητη, για τον ηγετικό πυρήνα του, ενίσχυση της λεγόμενης αριστερής τάσης του, την ώρα που ο Τζεϊ Ντι Βανς κάθε άλλο παρά έχει χρεωθεί την ήττα της τραμπικής πολιτικής στο Ιράν. Αυτά θα τα δούμε να παίζονται σε ένα  σίγουρα άγριο ενδοαστικό καυγά με ερώτημα τη διάταξη του πολιτικού σκηνικού την επόμενη μέρα. Ενδεικτικά, ακόμη και το ιστορικό για τις ΗΠΑ σχήμα του δικομματισμού ενδέχεται να μπει σε αμφισβήτηση. Δε θα μπουν όμως σε αμφισβήτηση δύο πράγματα. Πως ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θα παραμείνει πρώτη με διαφορά ιμπεριαλιστική δύναμη σ’ όλα τα πεδία και ανάλογα θα δρα διεθνώς και πάντα σαν ο μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος εμπρηστής πολέμων, ηγεμονική δύναμη στο άρμα επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία  και συνολικότερα ο μεγαλύτερος εχθρός των λαών. Και πως η πολιτική υπηρέτησης της επίθεσης του κεφαλαίου στο εσωτερικό των ΗΠΑ θα συνεχίσει ως η κανονικότητα στην πολιτική διαχείριση των ΗΠΑ, για ν’ απαντήσουμε στο ερώτημα που διατυπώνει ο Γ. Καπόπουλος (Γ.Κ.) στην efsyn.gr. στις 3-11-026. Στο ίδιο άρθρο ο Γ.Κ. μας παραθέτει ενδιαφέροντα στοιχεία για τις αναμετρήσεις στο πλαίσιο του δικομματισμού των ΗΠΑ. Σχολιάζοντας τα θα λέγαμε πως οι ταξικοί συσχετισμοί ήταν αυτοί που επέβαλαν στον Ρούσβελτ και ακόμη στο δημοκρατικό πολεμοκάπηλο αντικομμουνιστή Τρούμαν την αριστερή κοινωνική  ρητορική. Ο τελευταίος λέει ο Γ.Κ. δημοκρατικός που εξελέγει διεκδικώντας την κληρονομιά κοινωνικής ευαισθησίας των Ρούσβελτ- Τρούμαν ήταν ο Λίντον Τζονσον στα 1964.

Κάπου εκεί τα επόμενα χρόνια το παγκόσμιο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα νιώθει να απαλλάσσεται από τον κομμουνιστικό κίνδυνο, άσχετα αν ο Τραμπ συνεχίζει να το κουνάει κοροϊδεύοντας για την ώρα εκ του ασφαλούς. Ταυτόχρονα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζει τη βαθιά και αθεράπευτη κρίση του που δεν ‘επαψε ούτε θα πάψει να συνοδεύει τη λειτουργία του. Όπως ο «δημοκράτης» Μακρόν θα περάσει με στρατιωτικό νόμο τις περικοπές των 54 δις στις κοινωνικές δαπάνες εν μέσω σημαντικής αναταραχής που αντιδρά στην ακρίβεια του κόστους ζωής, έτσι και στις ΗΠΑ δεν υπάρχουν για την ώρα οι απαιτούμενοι όροι, από την πλευρά των λαϊκών δυνάμεων, για να νοθευτεί σημαντικά από τους όποιους επόμενους η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο- όλα για το κεφάλαιο».

Ξεκάθαρα και σαν συμπέρασμα από την εκλογική  συντριβή Τραμπ και κυρίως από τις αντιστάσεις των λαών που θα συνεχιστούν, η πολιτική αυτή μπαίνει στο στόχαστρο. Η καπιταλιστική βαρβαρότητα από τις ΗΠΑ και τη Γαλλία μέχρι τις Ινδίες θρέφει αβυσσαλέες ανισότητες, μα θρέφει και την ολοένα διογκούμενη οργή των μαζών σ’ όλο τον πλανήτη. Με δοσμένους τους αρνητικούς συσχετισμούς η ελπιδοφόρα αντιιμπεριαλιστική εθνικοαπελευθερωτική πάλη των λαών στην Υεμένη και σ’ όλη τη Μέση Ανατολή αποδεικνύει πως η ανάγκη ζωής οδηγεί σε σοβαρές αντιστάσεις. Γεννά αν μη τι άλλο πονοκεφάλους και διλήμματα στην ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα.

Με διαφορετικά προβλήματα, στη βάση πάντα των αρνητικών συσχετισμών, εξίσου ελπιδοφόρα είναι η πάλη της νεολαίας και των εργαζομένων ιδιαίτερα στη Γαλλία, μα και σ’ όλη την Ευρώπη. Οι συσχετισμοί δε θα ανατραπούν από τη μια μέρα ως την άλλη. Αυτό το ξέρουν τα αστικά επιτελεία και στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο. Η ωμότητα και η αποθράσυνσή τους σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαών δε θα ανακοπούν μετά την εκλογική ήττα του Τραμπ. Άλλωστε από τα χρόνια των Ρέιγκαν – Θάτσερ η επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία εδραιώνεται κόντρα σε αντιστάσεις και θα πάρει χρόνο για ν’ ανατραπεί η αντιδραστική ρότα των εξελίξεων. Όμως και η πάλη των λαών δείχνει ν’ αψηφά την εδραίωση της καπιταλιστικής- ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Το μέλλον σ’ ότι αφορά τη ζωή του κόσμου της δουλειάς θα κριθεί στην ταξική πάλη. Κανένα βαθύ κράτος, καμιά πολιτική φασιστικοποίησης ωμής ή με μανδύα αστικής υποκρισίας δε μπορεί να ξεπεράσει αυτή την πραγματικότητα μ’ ότι απαντήσεις κι αν δοθούν στη διαμόρφωση του αστικού πολιτικού στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο. Οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί για τους λαούς. Αυτοί  ανατρέπονται, όχι με την ευκολία που το εμφανίζουν οι «αριστεροί» ψάλτες του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, αλλά με σκληρούς αγώνες που ήδη διεξάγονται σ’ όλο τον κόσμο και αντικειμενικά θα πυκνώσουν και θα μεστώσουν.