Ο φασισμός και η βαρβαρότητα είναι εδώ. Ελπίδα των λαών η πάλη τους.

Πρόσφατα στοιχεία συστημικών οργανισμών (Oxfam, παγκόσμια έκθεση ανισότητας) αποκαλύπτουν τις όλο και πιο ακραίες διαστάσεις του χάσματος πλουσίων – φτωχών του πλανήτη. Παράδειγμα, το κορυφαίο 10% των εισοδηματιών κερδίζει περισσότερα από το υπόλοιπο 90% του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ μόλις 12 δισεκατομμυριούχοι παγκοσμίως κατέχουν 18,3 τρις δολάρια που είναι περισσότερα απ’ ότι κατέχει το φτωχότερο 50% της ανθρωπότητας.

Ακόμη και στην Ευρώπη των μεγάλων κοινωνικών κατακτήσεων, η άγρια επίθεση του κεφαλαίου επιδεινώνει συνεχώς τις ανισότητες. Στη χώρα μας η γνωστή πραγματικότητα χειροτερεύει καθημερινά για τους εργαζόμενους με την ασταμάτητη ακρίβεια να λεηλατεί παραπέρα τους μισθούς φτώχειας, παράλληλα με την άγρια λεηλασία δικαιωμάτων και κατακτήσεων (περίθαλψη, σύνταξη, δικαίωμα στις σπουδές). Σ’ όλο τον κόσμο οι ωμές ταξικές ανισότητες εκδηλώνονται εξίσου και στα δικαιώματα στην εκπαίδευση, την περίθαλψη κ.ο.κ. Ο απαίσιος, ρατσιστικός και φασιστικός λόγος του Τραμπ κατά των μεταναστών, αλλά και ολόκληρων λαών και χωρών, πατάει στην υπάρχουσα βαρβαρότητα που  έχει επιβάλει σε πλανητική κλίμακα η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο- όλα για το κεφάλαιο» και θέλει να την επεκτείνει.

Δεν το κάνει από βίτσιο, ούτε λόγω της παλιανθρωπιάς του, το κάνει για ταξικούς λόγους, για να επεκτείνει τη βαρβαρότητα στον κόσμο της δουλειάς υπέρ των κερδών του κεφαλαίου. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί αμβλύνονται απέναντι στον ταξικό αντίπαλο όταν αυτός βγαίνει στο προσκήνιο π.χ. Γαλλία. Όμως η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σ’ όλα τα πεδία κάνει αναγκαία την πιο άγρια επίθεση στο εσωτερικό μέτωπο. Που αλλού οφείλεται τελικά το αυξανόμενο έλλειμα – χρέος των ΗΠΑ αν όχι στις φοροαπαλλαγές των ισχυρών του κεφαλαίου; Και ποιοι είναι αυτοί που καλούνται να το πληρώσουν;  Η ενίσχυση των τεχνολογικών κολοσσών (με επενδύσεις 3,5 τρις  χωρίς για την ώρα κέρδη, αλλά σκέτες υποσχέσεις) είναι αιχμή του συνολικότερου οικονομικού ανταγωνισμού με την Κίνα. Παράλληλα μ’ αυτό τον τρόπο ενισχύεται η πολεμική ισχύς των ΗΠΑ με επίσης τεράστιες επενδύσεις σε επίπεδο πάνω από ένα τρις. Στο ίδιο πλαίσιο εξελίσσεται και ο ενεργειακός πόλεμος με δοσμένες και τις ενεργειακές απαιτήσεις των νέων τεχνολογιών. Ισχυρή εδώ η παρουσία της Ρωσίας. Και φυσικά ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός σ’ αυτά και σε μερικά ακόμη κρίσιμα οικονομικά πεδία (νόμισμα κ.ο.κ.) συμπυκνώνεται σε άγρια γεωπολιτική σύγκρουση με πολεμικές εκφράσεις κλίμακας, όπως στην Ουκρανία κυρίως, αλλά και στη Μέση Ανατολή. Έτσι η ιμπεριαλιστική σύγκρουση που θα μπορούσε να σχηματοποιηθεί σαν σύγκρουση Δύσης (παλιοί ιδιοκτήτες του πλανήτη) με την Ανατολή (Ρωσία- Κίνα και αναδυόμενοι του παγκόσμιου νότου) δεν πρόκειται να τελειώσει γρήγορα και προβλέψιμα.

Για κάθε αστική τάξη σ’ αυτές ιδιαίτερα τις συνθήκες ξεκινώντας από τα ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη, η ενίσχυση του εσωτερικού μετώπου με όρους συντριπτικής αστικής κυριαρχίας σε βάρος εργατικής τάξης- εργαζομένων είναι το κρίσιμο και αυτό που θα καθορίσει το μέλλον της. Από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα και από τη Γαλλία μέχρι την Ινδία και τη Ρωσία η κυριαρχία των αστικών τάξεων στο ταξικό πεδίο της χώρας τους θα καθορίσει  τη δυνατότητά τους στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Είναι παντοτινή η τάση του κεφαλαίου να κλέβει όση μπορεί περισσότερη υπεραξία από την εργατική τάξη, κάθε φορά στη βάση των ταξικών συσχετισμών. Η τάση αυτή ενισχύεται μπροστά σε μια άγρια ιμπεριαλιστική σύγκρουση έστω και αν αυτή για την ώρα (κυρίως γιατί τα πυρηνικά δεν φέρνουν νικητή) δεν εκδηλώνεται με όρους ευθείας σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ- Ρωσίας ή ΗΠΑ- Κίνας κ.ο.κ. Είτε υπάρξουν οι όποιες προσωρινές ρυθμίσεις στα κύρια πολεμικά μέτωπα, είτε υπάρξει συνέχιση ή κλιμάκωση του πολέμου, ένα είναι σίγουρο. Η ωμή πλέον επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία θα συνεχιστεί και θα κλιμακωθεί. Ούτε για αστείο δεν υπόσχονται στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο έστω κάποιες απατηλές σοσιαλδημοκρατικές ανακουφίσεις στους λαούς τα κάθε λογής κόμματα που θέλουν να κυβερνήσουν. Ακόμη και τα ψίχουλα κοροϊδίας μπαίνουν στο ζύγι των λεγόμενων δημοσιονομικών περιορισμών, αν δεν πετσοκόβονται ωμά ακόμη και αυτά.

Στη χώρα μας παρότι θησαυρίζει η βιομηχανία τροφίμων, αλλά και τα διυλιστήρια,  η ηλεκτροπαραγωγή και σειρά άλλων επιχειρήσεων του κεφαλαίου, ο κόσμος καλείται να περιορίσει δραστικά δαπάνες ακόμη και για τρόφιμα, θέρμανση και ηλεκτρικό, γιατί λέει τα δημοσιονομικά της ψωροκώσταινας που δεν πρέπει να ξαναπέσει στη χρεοκοπία δεν το επιτρέπουν. Ο ίδιος τώρα εκβιασμός ασκείται στους εργαζόμενους της Γαλλίας, παρότι η Total και όλη η ενεργειακή παραγωγή της Γαλλίας θησαυρίζει με τη λεγόμενη ενεργειακή κρίση και οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες της στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή καλά κρατούν. Προκλητικά απέναντι στην ανέχεια του κόσμου της δουλειάς στη χώρα μας χρησιμοποιείται το ελληνικό παράδειγμα σαν παράδειγμα επιτυχίας μετά την μεταστροφή από την «ασωτία» των Ελλήνων εργαζομένων.

Οι Γάλλοι επιμένουν στην ευμάρεια λένε οι εκπρόσωποι των αγορών ρίχνοντας την ευθύνη για τον κίνδυνο στα ατίθασα νιάτα των εργατο-συνοικιών που  επιμένουν σθεναρά να θέλουν να ζήσουν αξιοπρεπώς κόντρα στην άγρια επίθεση του γαλλικού κεφαλαίου. Όμως και στις ΗΠΑ που όπως και η Γαλλία  δεν είναι ψωροκώσταινα, παρότι προεκλογική περίοδος τα οικονομικά επιτελεία δε μασάνε τα λόγια τους. Δείχνουν αναγκαίες τις περικοπές δικαιωμάτων και την ακρίβεια και το δραματικό πρόβλημα στέγης να παγιώνονται για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και η Αμερική ισχυρή!

Παντού εχθροί είναι οι μετανάστες οι οποίοι αποτελούν όλο και πιο μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης σε μια σειρά χώρες του «πολιτισμένου» κόσμου. Παντού το έθνος πρέπει να δυναμώσει έναντι κατά βάση ανύπαρκτων φανταστικών απειλών. Τόσο πιο φανταστικών και απίθανων, όσο ολοφάνερο γίνεται πως ο μόνος πραγματικός στόχος  είναι η προσπάθεια ενίσχυσης της ιμπεριαλιστικής ισχύος ή του όποιου περιφερειακού ρόλου εξαρτημένων αστικών τάξεων ακόμη και της πιο χαμηλής κλίμακας. Και μέσα απ’ όλα αυτά και για όλα αυτά ενίσχυση του έθνους των αστών και όλου του κηφηναριού τους σε βάρος  των παραγωγών του πλούτο. Φυσικά οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων και οι ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις δεν είναι φανταστικές, αντίθετα είναι άγριες και καταστροφικές ακόμη και εκεί που εμφανίζονται ως λυκο-συμμαχίες στην κύρια πλευρά των ιμπεριαλιστικών σχέσεων. Το κόστος των εξοπλισμών που απαιτούν οι άγριοι ανταγωνισμοί, καθώς και το ακόμη μεγαλύτερο που προκαλείται  με την απορρύθμιση της λειτουργίας του συστήματος, πέρα του ότι ολόκληρο φορτώνεται στις πλάτες των λαών, γίνεται αφήγημα για ακόμη πιο άγρια επίθεση του κεφαλαίου για τα κέρδη του, καθώς και για ενίσχυση της φασιστικοποίησης που μέσω αυτής επιδιώκεται κυρίως η υποταγή της εργατικής τάξης και των εργαζομένων στην πιο ωμή εκμετάλλευση.

Όχι δεν αστειεύονται, πολύ θα ήθελαν την εργατική τάξη και τους λαούς να αποδεχτούν όχι μόνο το τέλος της «ευμάρειας» κατά Μακρόν, αλλά και τα παιδιά τους σε φέρετρα σκεπασμένα με σημαίες ανά πάσα στιγμή. Αυτή η ωμότητα της πιο άγριας επίθεσης  αποκαλύπτει το μίσος των απολογητών του κεφαλαίου απέναντι στους λαούς, ιδιαίτερα όταν εκδηλώνονται τα όποια σκιρτήματα αντίστασης και πάλη τους. Αυτός είναι ο ρόλος του φασισμού, αυτός άλλωστε ήταν πάντα. Σήμερα δεν υπάρχει απειλή ανατροπής του συστήματος από την εργατική τάξη και τους λαούς. Όμως η ακραία ανισότητα και η όλο και πιο άγρια επίθεση οδηγεί σε εκρηκτικές αντιστάσεις. Αντιστάσεις που αργά ή γρήγορα θα αποκτήσουν δυναμική και θα βρουν αποτελεσματικούς δρόμους για να δυναμώσουν και να γίνουν ξανά  πολύ μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα απ’ αυτή που άνοιξε ο κύκλος της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917. Για να μη ξεχνιόμαστε μπροστά στην 109^η επέτειό της.

Να γιατί οι δυνάμεις του κεφαλαίου σ’ όλο τον πλανήτη παρά τους ανταγωνισμούς ομονοούν στις μέρες μας στην ωμή επίθεση του κεφαλαίου και τη φασιστικοποίηση. Θέλουν την εργατική τάξη και τους λαούς υποταγμένους και στο περιθώριο. Μιλάνε για την επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης που ανεξάρτητα του πόσο αυτή είναι φούσκα, ένα πράγμα είναι γεγονός. Πως η τεχνική και επιστημονική πρόοδος της ανθρωπότητας που δεν έπαψε στιγμή, όσο κι αν συνεχίζει και προχωράει, τη ζωή και το μέλλον του κόσμου της δουλειάς θα το κρίνει η έκβαση της ταξικής πάλης. Έτσι στη βάση των αρνητικών συσχετισμών παρά την τεχνική πρόοδο, τους αυτοματισμούς κ.ο.κ. οι εργαζόμενοι  καλούνται σε εξουθενωτική εντατικοποίηση, σε μισθούς που επιβάλλουν 13ωρα και δεύτερη δουλειά. Αντί για ένα κόσμο προόδου και ανθρωπιάς το αύριο γίνεται όλο και πιο ζοφερό για τα δισεκατομμύρια του πλανήτη που μοχθούν για να παραχθεί όλο και μεγαλύτερος πλούτος για να τον καρπωθεί το κηφηναριό.

Ήδη στην πλειοψηφία της ανθρωπότητας επιβάλλεται από τα πράγματα ο οικονομικός φασισμός. Από κει και πέρα η φασιστικοποίηση του κράτους και της δημόσιας ζωής είναι καθολική επιλογή για τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τα όποια απομεινάρια της φεουδαρχίας στον πλανήτη. Οι ακραίες ανισότητες εξοργίζουν τους λαούς. Όσο οι αντιστάσεις των λαών πυκνώνουν, τόσο ο φόβος των κρατούντων του κεφαλαίου οδηγεί σε παραπέρα φασιστικοποίηση. Ο ICE στις ΗΠΑ, ο στρατός στις πόλεις της Ιταλίας και της Γαλλίας ενάντια στις διαδηλώσεις, η επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης και οι γενοκτονικές πολιτικές και οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις κατά των λαών της Μέσης Ανατολής,  δεν είναι παροδικές καταστάσεις. Ούτε όμως και οι αντιστάσεις των λαών. Ο φασισμός είναι εδώ, μα και η πάλη των λαών είναι εδώ. Στην έκβασή της θα κριθεί το μέλλον του κόσμου.