Ανάγκη ζωής ο αγώνας για αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής

Όσο η οργή των εργαζομένων και των παιδιών τους ξεχύνεται στους δρόμους της Ευρώπης, άλλο τόσο πέφτουν οι μάσκες. Πριν καν κυβερνήσει η ακροδεξιά της Λεπέν, αυτή συστρατεύεται με τον Μακρόν, ο οποίος  στο διάγγελμά του παρέμεινε άκαμπτος στην πολιτική λιτότητας, αιτία της δίκαιης οργής του λαού, και εξήγγειλε ακόμη πιο άγρια καταστολή τρίζοντας τα δόντια του κράτους του νόμου. Του κράτους του νόμου που είναι η ασπίδα της προκλητικής κοινωνικής αδικίας στερώντας τα στοιχειώδη για τη ζωή αυτών που παράγουν τον πλούτο, για να συσσωρεύει διαρκώς το κεφάλαιο.

Από τις ΗΠΑ μέχρι τη Γερμανία οι σφοδρά ανταγωνιζόμενοι σ’ όλα τα πεδία ιμπεριαλιστές, εκδηλώνουν από κοινού το φόβο και το μένος τους γι’ αυτούς που επίμονα στους δρόμους, παρά τα δοσμένα  ελλείμματα στην πάλη τους, διεκδικούν αποφασιστικά το δίκιο και τη ζωή τους. Η Μελόνι κατεβάζει το στρατό στο Μιλάνο και ο φασίστας Σαλβίνι το πανηγυρίζει σαν νίκη της ακροδεξιάς Λέγκα. Στην Αλβανία ο Ράμα τρίζει και αυτός τα δόντια του κράτους του νόμου. Παντού κινητήρας της πάλης της νεολαίας και των λαών είναι η κλιμακούμενη πολιτική της λιτότητας. Η ακρίβεια λεηλατεί τους μισθούς και η γενικευμένη επίθεση του κεφαλαίου σαρώνει δικαιώματα και κατακτήσεις ενός ολάκερου αιώνα αγώνων και θυσιών των λαών.

Στη χώρα μας η σφοδρή επίθεση του κεφαλαίου έχει ήδη σαρώσει σαν λαίλαπα το σύνολο των εργατο-λαϊκών δικαιωμάτων, ενώ η πραγματική αξία των μισθών υπολογίζεται επίσημα  32% κάτω από τα επίπεδα του 2008. Τα μνημονιακά βασανιστήρια του εργαζόμενου λαού μας θεωρούνται παράδειγμα προς μίμηση με στόχο τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης. Η κρίση των τραπεζών έγινε ευκαιρία για τη ντόπια πλουτοκρατία προκειμένου ν’ ανοίξουν νέοι κύκλοι κερδοφορίας, που καλά κρατούν, ακριβώς γιατί οι εργαζόμενοι μέχρι στιγμής δεν έχουν καταφέρει να μπουν ξανά (έχει και ο λαός μας ιστορία) σ’ ένα δρόμο αντίστασης και πάλης για το μεροκάματο, το δίκιο και τη ζωή του.

Η ηλεκτροπαραγωγή, τα διυλιστήρια, η βιομηχανία τροφίμων, η «βαριά» βιομηχανία του τουρισμού, οι κατασκευαστικές και σειρά άλλοι κλάδοι του κεφαλαίου επιβάλουν στυγνή και αιματηρή  εκμετάλλευση με βάση τον προηγούμενο γύρο αντεργατικής επίθεσης. Στήνουν πάρτι κερδών εξοντώνοντας κυριολεκτικά τους εργαζόμενους, στερώντας τους ταυτόχρονα τη δυνατότητα με την ακρίβεια να έχουν, με τους πενιχρούς μισθούς τους, ακόμη και τα στοιχειώδη για τη διαβίωσή τους. Αυτή η σκανδαλώδης πραγματικότητα επιδεινώνεται αφού η ακρίβεια στα νοίκια, ηλεκτρικό, τρόφιμα, καύσιμα δεν έχει σταματημό.

Μόνο φραγμό σ’ αυτή τη ζοφερή κατάσταση για τη ζωή των εργαζομένων μπορεί να βάλει η πάλη τους για το μεροκάματο με επίκεντρο το αίτημα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.  Επιμένουμε εδώ και καιρό σ’ αυτό, που πλέον σήμερα  γίνεται ολοφάνερα αναγκαίο. Και όμως όχι μόνο τα ξεπουλημένα συνδικάτα της ΓΣΕΕ, αλλά και αυτά του τάχα ταξικού και αγωνιστικού ΠΑΜΕ, αντιμετωπίζουν το ζήτημα με την τακτική  του άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Το ίδιο και οι οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς εκεί όπου έχουν παρουσία π.χ. στους εκπαιδευτικούς.

Αυτή η ατολμία ξεκάθαρα οφείλεται στη βαρύτητα και στη δυσκολία του ζητήματος. Αιτία η πραγματικότητα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης που αποτυπώνεται σ’ όλα τα μέτωπα της πάλης των λαών σ’ όλο τον πλανήτη. Και στον εξελισσόμενο ξεσηκωμό σε σειρά χωρών της Ευρώπης δε τίθεται ευθέως το ζήτημα των μισθών. Άλλωστε μέχρι στιγμής δε κυριαρχούν οι εργατικές απεργίες, αλλά το κίνημα της νεολαίας. Φυσικά αλλού τα ενοίκια, αλλού το δικαίωμα στις σπουδές είναι αιχμές κατά των πολιτικών της λιτότητας, ενώ ταυτόχρονα οι δυναμικές διαδηλώσεις που συνιστούν έναν επίμονο ξεσηκωμό αντικειμενικά  δυσκολεύουν τις πολεμοκάπηλες αστικές τάξεις ακόμη και να συζητάνε για φέρετρα που οφείλουν να αποδεχτούν οι νεολαίοι.

Όποια κι αν είναι η αιχμή της πάλης των λαών, το ζήτημα της όλο και πιο άγριας λιτότητας είναι το βασικό υπόστρωμα της θαυμάσιαςκαι ελπιδοφόρας  κοινωνικής αναταραχής. Σε μια τέτοια αναταραχή η είσοδος του εργατικού στοιχείου θα έδινε άλλη ποιότητα και αποτελεσματικότητα στον αγώνα για το σύνολο των δίκαιων αιτημάτων  όλων των τμημάτων λαού και  νεολαίας. Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην υπόθεση της εργατικής τάξης βρίσκονται μπροστά σε σημαντικά καθήκοντα. Η όξυνση της ταξικής πάλης ρίχνει τις μάσκες και  στις ψευτο-αριστερές τοποθετήσεις και γίνεται απαιτητική γι’ αυτούς που επιλέγουν αληθινά να ταχτούν με την αντίσταση των μαζών. Στο μέτρο των δυνάμεών τους οι δυνάμεις αυτές οφείλουν έστω με όρους ζύμωσης και προπαγάνδας να προτάξουν την ανάγκη πάλης των εργαζομένων για αυξήσεις πραγματικές στους μισθούς στο κόστος της ζωής. Να συμβάλουν με κάθε τρόπο μ’ όλη τη δύναμή τους στο ξεδίπλωμα τέτοιων αγώνων της εργατικής τάξης και ευρύτερα των εργαζομένων. Απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία της κυβέρνησης που έχει απονομιμοποιήσει από κάθε άποψη το δικαίωμα στον αγώνα και την απεργία για μισθούς και εγγυάται με θράσος τη σταθερότητα της επίθεσης του κεφαλαίου, να υπερασπιστούμε αποφασιστικά το δίκιο αυτών που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας.

Πέρα από τους εργαζόμενους οι μαθητές, οι φοιτητές, οι αγρότες και όλος ο λαός έχει δίκαια αιτήματα. Για να κατακτηθούν χρειάζεται αγώνας. Σ’ όλα τα μέτωπα πάλης του λαού υπάρχει σχέση αλληλοτροφοδότησης. Όποιος αγώνας στοχεύει στην ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας, ευνοεί τον αγώνα για αυξήσεις στους μισθούς. Όμως οι ταξικοί αγωνιστές οφείλουν να ξέρουν πως το κρίσιμο μέτωπο στην πάλη κάθε λαού, αυτό που θα δώσει  βάση στήριξης, πολιτικό πλαίσιο νομιμοποίησης, δύναμη και ώθηση σ’ όλα τ’ άλλα, είναι το μέτωπο για το μεροκάματο. Ν’ ακουστεί ξανά και δυνατά «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», «κάτω η πολιτική της λιτότητας», «η τρομοκρατία δε θα περάσει του λαού η πάλη θα τη σπάσει». Όχι στους μιμητισμούς και την αποφυγή σύγκρουσης με την επίθεση του κεφαλαίου. Να συμβάλλουμε αποφασιστικά  χωρίς καθυστερήσεις και ανούσιες βιασύνες, να πλημμυρίσουν ξανά οι δρόμοι και στη χώρα μας για το δίκιο και τη ζωή των εργαζομένων και των παιδιών τους  που μόνο με αγώνα μπορεί να κερδηθεί.