Οκτωβριανή επανάσταση. 109 χρόνια μετά

Σε λίγες δεκαετίες συμπληρώνονται δύο χιλιετίες από την επανάσταση των σκλάβων του Σπάρτακου. Η ιστορική σπουδαιότητα του γεγονότος, που οι εξαθλιωμένοι σκλάβοι ταπείνωσαν τις  λεγεώνες του αήττητου ρωμαϊκού στρατού μεταφέροντας την απειλή στην καρδιά της Ρώμης, δεν παραγράφεται όσες χιλιετίες κι αν περάσουν.

Όμως η Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 δεν είναι απλά ένα γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας. Είναι το πιο σπουδαίο γεγονός της ζώσας πραγματικότητας της εποχής μας. Της εποχής που οι ιστορικές της συνθήκες διαμόρφωσαν, μέσα από την εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, την εργατική τάξη. Την τάξη, που όχι απλά  και αντικειμενικά είναι αυτή που μπορεί ν’ ανατρέψει την κεφαλαιοκρατία (όπως ήδη το έχει αποδείξει), μα είναι  αυτή που χρεώνεται την αποστολή ν’ απελευθερώσει συνολικά και μέχρι το τέλος την ανθρωπότητα απ’ όλα τα δεινά που προκαλεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από την Παρισινή Κομμούνα του 1871, η Οκτωβριανή επανάσταση στην εποχή πια του ιμπεριαλισμού, του ανώτατου σταδίου του καπιταλισμού και των ώριμων προλεταριακών επαναστάσεων , άνοιξε το δρόμο που, παρά την προσωρινή ανατροπή των συσχετισμών σε βάρος της εργατικής τάξης,  οδηγεί στο τέλος των πολέμων στην αληθινή απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Μόνο η προλεταριακή επανάσταση μπορεί να αποτρέψει ή να πάψει τους άδικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, μετατρέποντάς τους σε δίκαιους επαναστατικούς ενάντια στις αστικές τάξεις τόνιζε ο Λένιν μαχόμενος τους προδότες της 2^ης Διεθνούς με σταθερή αναφορά την εργατική τάξη και τις συμμαχίες που αυτή μπορούσε και έπρεπε ν’ αναπτύξει σε κάθε χώρα.

Με την προλεταριακή επανάσταση του 1917 όντως  σταμάτησε ο αδερφοκτόνος πόλεμος που εργάτες έσφαζαν εργάτες κάτω από την εξουσία του τσαρισμού και της Ρωσικής αστικής τάξης από τη μια και την ιμπεριαλιστική αστική τάξη της Γερμανίας, Αγγλίας κ.ο.κ. Μέσα από αυτή κέρδισαν ζωή και ψωμί οι οικογένειες των εργατών και τα εκατομμύρια των φτωχών αγροτών που για αιώνες ήταν μουζίκοι, θύματα της εξαθλίωσης που επέβαλαν οι βογιάροι και στη συνέχεια οι γαιοκτήμονες και οι πλουσιοχωρικοί (κουλάκοι).

Η επανάσταση του 1917 στη Ρωσία έγινε με σύνθημα ψωμί- ειρήνη- γη  χωρίς προκατασκευασμένα προγράμματα, δε μπορούσαν άλλωστε να υπάρχουν σύμφωνα με τη σπουδαία κοσμοθεωρία που πρόσφεραν στο κίνημα της εργατικής τάξης ο Μαρξ και ο Ένγκελς  τις προηγούμενες δεκαετίες της εργατικής εφόδου σ’ όλη τη διάρκεια του 19^ου αιώνα. Αυτή εξ αντικειμένου ήταν η αναπόφευκτη μεγάλη δυσκολία της πρωτόγνωρης νικηφόρας προσπάθειας σοσιαλιστικής οικοδόμησης.  Δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια των κολασμένων της γης να βρουν το δίκιο τους. Όμως η νικηφόρα έκβαση της επανάστασης του 1917 κατάφερε βήματα κοσμοϊστορικής σημασίας μέσα σε λίγες δεκαετίες.  Ο καπιταλισμός παλινορθώθηκε στη Ρωσία, την Κίνα και όπου ακολούθησαν επαναστάσεις του κύκλου της Οκτωβριανής. Σ’ αυτή την παλινόρθωση και την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και του  Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.) που ακολούθησε, βασίζεται σήμερα η βάρβαρη επίθεση κεφαλαίου ιμπεριαλιστών σε βάρος των λαών. Σήμερα είναι γεγονός πως το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου δεν αντιμετωπίζει ορατή απειλή.

Όμως περισσότερο και από τους εξουθενωμένους εργάτες και τους βιαστικούς ηγέτες των μικροαστικών κομμάτων και οργανώσεων που απογοητεύονται ή «απογοητεύονται» για να οδηγηθούν σε πιο εύκολους δρόμους, οι πολιτικοί ηγέτες του συστήματος και τα επιτελεία τους ξέρουν πως μόνο προσωρινά έχει εκλείψει η απειλή από την εργατική τάξη και το Ε.Ε.Κ.Κ. Σήμερα παρά τις απάτες και τις αυταπάτες που καλλιεργούνται για να απαξιωθεί παραπέρα η εργατική δύναμη, όλοι γνωρίζουν πως, όπως συνέβαινε πάντα έτσι και τώρα, τα φτηνά εργατικά χέρια είναι αυτά που παράγουν την υπεραξία και αναπαράγουν το κεφάλαιο. Σ’ αυτό στοχεύουν οι, επίμονα από τη μεριά του κεφαλαίου, παγωμένοι μισθοί σε επίπεδα όλο και πιο άγριας φτώχειας με δοσμένη την ασταμάτητη ακρίβεια. Σ’ αυτό στοχεύουν τα 13ωρα και η εντατικοποίηση που αν δε σκοτώνει τους εργαζόμενους τους επιβάλλει να ζουν για να δουλεύουν.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης έχει αποθρασυνθεί ξανά σε βάρος της εργασίας και αυτό θέλει να το εδραιώσει επιβάλλοντας τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής σε πλανητική κλίμακα. Θεωρεί εφικτή την ιστορική ρεβάνς και τη στρατηγική νίκη σε βάρος της εργατικής τάξης και ολάκερου του κόσμου της δουλειάς. Σ’ αυτή τη ρεβάνς ποντάρει και ταυτόχρονα υπολογίζοντας την απειλή, θωρακίζεται φασιστικοποιώντας ανοικτά πλέον κράτη- κυβερνήσεις και το σύνολο της λειτουργίας του. Όμως η ιστορία όπως ήδη αποκαλύπτεται δεν τελείωσε.

Μέσα από τις ήδη υπαρκτές αντιστάσεις τους οι εργαζόμενες μάζες του πλανήτη παίρνουν ξανά μαθήματα για τις μάχες του μέλλοντος που αντικειμενικά αργά ή γρήγορα έρχονται και όλο και πιο κοντά μας. Η ιστορική πείρα της Οκτωβριανής επανάστασης είναι πολύτιμη για τα επόμενα άλματα της πάλης των λαών. Αξίζει να την κατακτήσει και να τη χωνέψει, με τους όρους του σήμερα, κάθε αγωνιστής που θέλει να συμβάλει στην υπόθεση της πάλης των λαών. Λίγα χρόνια μετά την εδραίωσή της, τη δεκαετία του 1930, που ο ζόφος της κρίσης έσπερνε την πείνα στους εργάτες στην «πολιτισμένη» Δύση και έθρεφε το φασισμό, η Σοβιετική ένωση με τον εξηλεκτρισμό ζέσταινε και φώτιζε τα σπίτια των μέχρι χθες κολασμένων της γης στα πιο μακρινά σημεία της αχανούς χώρας. Στη χώρα μας κάτι τέτοιο έγινε δεκαετίες μετά και σήμερα σ’ όλο τον «πολιτισμένο» κόσμο η θέρμανση και το ηλεκτρικό είναι ξανά πολυτέλεια. Στα ίδια χρόνια στη φυλακή των λαών (η Ρωσία των μουζίκων και της απολυταρχίας του Τσάρου) η καθυστέρηση αλματωδώς έδινε τη θέση της σε κάθε λογής πρόοδο (επιστημονική, καλλιτεχνική κ.ο.κ.)   για το σύνολο του λαού. Τα θέατρα πλημμύρισαν από εργάτες και έκανε σπουδαία βήματα, με δοσμένα πάντα τα ελλείματα, η προσπάθεια δημιουργίας του «νέου ανθρώπου» .

Για κάμποσες δεκαετίες ο σοσιαλισμός ΥΠΗΡΞΕ. Όχι τυπικά, μα ουσιαστικά   με ιστορικά σπουδαίες κατακτήσεις 8ωρο, περίθαλψη και σπουδές για όλους κ.ο.κ. Τα τεράστια επιτεύγματα έδωσαν νέα ώθηση στο Ε.Ε.Κ.Κ. τέτοια που τσάκισε το φασισμό που επέλεξαν οι καπιταλιστές μήπως σωθούν από τη νικηφόρα πορεία του. Τελικά παρά τη λαμπρή πορεία της πάλης της εργατικής τάξης και των λαών, από τους Χαρτιστές στα 1838 ως και τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση, τη νίκη στο Βιετνάμ το 1975, νίκησε το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Ξανά οι παραγωγοί του πλούτου ζουν στο ζόφο και την καταφρόνια. ΟΜΩΣ Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ. Οι επαναστάσεις του μέλλοντος είναι εφικτές, ιστορικά αναγκαίες και μπορούν να είναι ακόμη πιο λαμπρές. Δε θα’ ρθουν από μόνες τους. Ούτε δικαιολογεί την αδράνεια η πραγματικότητα της διάλυσης και της σύγχυσης. Η αντίσταση και η πάλη για  το δίκιο της εργατικής τάξης και των λαών είναι μια υπόθεση που εξελίσσεται καθημερινά. Ας την υπηρετήσουμε ολόψυχα με την πεποίθηση πως οι λαοί μπορούν να νικούν. Το έχουν αποδείξει!