Απαγορεύονται τα “Γαλλικά” στα σχολεία

Τα χιλιόμετρα που χωρίζουν τη μακρινή Σάμο έως το Παρίσι ή τις άλλες γαλλικές πόλεις, στις οποίες η νεολαία και οι εργαζόμενοι ξαναβγαίνουν στο δρόμο απαιτώντας το δίκιο τους, είναι πολλά, πάνω από 3000. Όμως το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου λαμβάνει πριν από ‘λους τα μηνύματα και ενεργοποιεί κάθε εξουσία, μηχανισμό, στρατευμένο προσωπικό προκειμένου να τσακίσει αντιστάσεις εν τη γενέσει τους. Ξέροντας πως οι μαθητές είναι εύφλεκτο υλικό και παρά τη σύγχυση και τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό τους, μπορούν να συγκροτήσουν σημαντικούς αγώνες, σε μια δυναμική που θα μπορούσε να παρασύρει και τα εργατολαϊκά στρώματα στη χώρα μας, που στενάζουν κάτω από την ανελέητη επίθεση.

Η Σάμος λοιπόν επιλέχθηκε στη χώρα μας να είναι το πιο προωθημένο βήμα της φασιστικοποίησης, της καταστολής των ημερών αυτών, με τις αρχές να συλλαμβάνουν μαθητές γυμνασίου οι οποίοι έκαναν κατάληψη για δίκαια αιτήματα, συμπαραστεκόμενοι στον αγώνα των Λυκείων. Μείωση των μαθητών ανά τάξη, στελέχωση με προσλήψεις και διορισμούς εκπαιδευτικών, υποδομές στα σχολεία, ήταν κάποια από τα “εγκληματικά” αιτήματα των μαθητών για τα οποία κατηγορούνται αυτοί και οι γονείς τους, που “τα παραμέλησαν” μάλιστα. Γεγονός που φυσικά καταγγέλθηκε από τον λαό της πόλης, με μαζικές διαμαρτυρίες,  συγκέντρωση και πορεία έξω από την αστυνομική διεύθυνση και την εισαγγελία.

Ίδια και τα αιτήματα των μαθητών στη Γαλλία, με πάνω από 400 λύκεια κατειλημμένα, χιλιάδες μαθητών στους δρόμους, με τον αγώνα να απλώνεται και στα Πανεπιστήμια και να απειλεί να γίνει θρυαλλίδα ξεσηκωμού και του εργαζόμενου γαλλικού λαού. Φόβος, πανικός και υστερία τόσο από τους Γάλλους κυβερνήτες, με την αστυνομία να πραγματοποιεί 2000 συλλήψεις έως τώρα όσο και από τα πρόθυμα ΜΜΕ και τα παπαγαλάκια του συστήματος, που προβοκάρουν, σπιλώνουν, λοιδορούν τα νέα επεισόδια αντίστασης και πάλης της νεολαίας. Άξιοι συμπαραστάτες και τα κανάλια, οι δημοσιογράφοι που φρίττουν με τις εικόνες της “τυφλής βίας” και των “άγριων Γάλλων” που “διαταράσσουν την ειρήνη”.

Έχουν κάθε λόγο να αγχώνονται και οι δυνάστες του γαλλικού λαού και οι ντόπιοι δικοί μας. Είναι απόλυτα εξηγήσιμο γιατί θέλουν να προλάβουν από νωρίς το “κακό”. Το έδαφος της οργής ποτίζεται καθημερινά από την εργασιακή κόλαση που ζει ο λαός μας, τα σχολειά με τους ταξικούς φραγμούς, τα ρημαγμένα νοσοκομεία. Αντίστοιχα στη Γαλλία οι αντιλαϊκοί προϋπολογισμοί, το πετσόκομμα των συντάξεων, οι χαμηλοί μισθοί και τα αντίστοιχα δικαιώματα των μαθητών που καταπατούνται συναντούν τους νέους γύρους πάλης. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη, το απλωμένο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα και η -με όρους ρεβάνς- ένταση της αντεργατικής επίθεσης, στη βάση των συσχετισμών, οξύνει την αντίθεση των μαζών απέναντι στους εκμεταλλευτές του. Με ότι όχημα και αν βρίσκουν, με δοσμένη την ήττα του προηγούμενου κύκλου εφόδου και άρα τα κληροδοτήματα της ήττας στις πλάτες και στις συνειδήσεις, οι μάζες ψάχνουν το δρόμο του αγώνα.

Ξαναγυρνώντας στους μαθητές και κλείνοντας, σίγουρα η γαλλική νεολαία και ο λαός απέχουν από το να αποτελέσουν συγκροτημένη υπολογίσιμη δύναμη απέναντι στον πανίσχυρο γαλλικό ιμπεριαλισμό. Πως θα μπορούσαν άλλωστε, με δοσμένη την κατάσταση της εργατικής τάξης και των μετώπων πάλης. Πόσο μάλλον στη χώρα μας, όταν ακόμα δεν έχουμε τους μαθητές στη χώρα στους δρόμους, όταν η αστική τάξη έχει κάνει σημαντικά βήματα στην τρομοκρατία και την υποταγή στα θέλω της, όταν για το μεροκάματο δεν έχει υπάρξει πραγματική απεργία.

Όμως ας “εμπιστευόμαστε” κι ας μαθαίνουμε από τις κινήσεις του αντιπάλου, κυβέρνησης, κεφάλαιου, ιμπεριαλισμού. Τα μαθητοδικεία, η ιδεολογική τρομοκρατία, οι αστικοί εκβιασμοί απέναντι στο λαό, η ένταση της φασιστικοποίησης δείχνει την επίγνωση για τη δυναμική των αντιστάσεων, σε μια αντεργατική πολιτική που βαθαίνει, που γκρεμίζει κατακτήσεις ολάκερου αιώνα. Στοίχημα και καθήκον για τους αγωνιστές του σήμερα, η ευνόηση της κίνησης, των αντιστάσεων, της πολιτικής στήριξης και στο πολιτικό μέστωμά τους.