ΓΣΕΕ

Οι όροι της πάλης δεν πέφτουν απ’ τους ουρανούς.

Προκύπτουν μέσα, αποτελούν γέννημα της πάλης, της μαχητικής συμμετοχής στους τρόπους και τις μορφές με τις οποίες αυτή διεξάγεται στο σήμερα. 

Ας εξηγηθουμε ξανά.

Για την σημερινή συγκυρία.

Για την πραγματικότητα όπως την ερμηνεύουμε έχουμε τοποθετηθεί και με άλλες αφορμές σε αυτό το ιστολόγιο.

Βάση της θεώρησης μας για την κατάσταση

Ξεκινώντας από τον ίδιο τον τίτλο και το λαθεμένο πνεύμα του, ενδεικτικού ενός κλίματος που επικρατεί στους κόλπους των εργαζόμενων εκπαιδευτικών (και όχι μόνο). Ενός άρθρου όμως που κυκλοφορεί ευρέως στα μέσα, απλά και μόνο επειδή αγγίζει μια πραγματικότητα που διαστρεβλώνεται από την κυρίαρχη τάξη και δεν τολμά να θίξει, να αναδείξει η ρεφορμιστική-μικροαστική αριστερά. Ενός άρθρου όμως που απλά

Εδώ και περίπου 10 μέρες αχός σηκώνεται στην ειδησεογραφία γύρω από το πρόσωπο του προέδρου της ΓΣΕΕ.

Μόνο ως αφορμή και προς άνοιγμα μια άλλης συζήτησης, χρήσιμης κατά τη γνώμη μας για το κίνημα ξεκινάμε με αυτά τα γεγονότα.

Το σημερινό αυτό περιστατικό υπογραμμίζει και αυτό την πολιτική, οργανωτική και ιδεολογική κυριαρχία αστικών δυνάμεων στο λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα και στις

Η συζήτηση και επικείμενη ψήφιση του προϋπολογισμού για τη νέα χρονιά, βρίσκει δεκάδες χιλιάδες αγροτοκτηνοτρόφους στα μπλόκα, στην πάλη για την επιβίωσή τους. Μιας μάχης σε εξέλιξη, του δίκαιου αγώνα των φτωχομεσαίων αγροτών απέναντι στις πολιτικές του κεφάλαιου, της κυβέρνησης, της ΕΕ που θέλουν να τους ξεκληρίσουν, να τους έχουν υποταγμένους στα θέλω τους. Η συμπαράσταση του κόσμου της δουλειάς

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για

Είναι ξεκάθαρο πως η εξάντληση που προκαλούν τα ατελείωτα ωράρια, συν το πήγαινε – έλα στη δουλειά, οδηγούν στην σωματική, ψυχική και πνευματική τελικά εξόντωση του εργαζομένου. Ξεκάθαρα εξοντωτικά ωράρια και εντατικοποίηση στη δουλειά είναι και αιτία για θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και σακατέματα που καθημερινά πυκνώνουν, αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα της ξέφρενης εκμετάλλευσης στην οποία επιδίδονται οι εργοδότες, όσο οι εργατικές

Οι “δείκτες” και τα “νούμερα” που πλασάρουν τα κέντρα του κεφαλαίου, από την Κομισιόν μέχρι τους εγχώριους υποτακτικούς τους, προσπαθούν να συσκοτίσουν μια αμείλικτη πραγματικότητα: η εργατική τάξη, ο λαός, βρίσκεται αντιμέτωπος με μια ανελέητη επίθεση. Τώρα, με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, αυτή η επίθεση παίρνει σάρκα και οστά σε κάθε πτυχή της εργασιακής ζωής, απειλώντας να διαλύσει ό,τι απέμεινε

Πραγματικές αυξήσεις αποσπώνται μ’ αγώνα και απεργία

34 ευρώ καθαρά για το 20% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα και τα μισά απ’ αυτά για το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο, επιφέρει η περιβόητη αύξηση στο βασικό μισθό. Κοινός ξεδιάντροπη κοροϊδία. Και όμως η κυβέρνηση καταφέρνει και μιλάει για αυξήσεις στους μισθούς εν ήδη Γιάννης κερνά , Γιάννης πίνει. Ουσιαστικά είναι

Η καθημερινότητα της ανέχειας, της ακρίβειας, της απελπισίας που ( για την ώρα) μόνο περιγράφεται  με κάθε ευκαιρία στις συζητήσεις των εργαζόμενων, γίνεται ολοένα και πιο αφόρητη. Η εκτόξευση του κόστους στα νοίκια, στο ρεύμα, στα είδη πρώτης ανάγκης συμπληρώνει τη βασική λεηλασία του εισοδήματος, αυτή δηλαδή που αφορά όλο και περισσότερο το πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης.

Οι

Την ώρα που ο κόσμος της δουλειάς παλεύει να ανταπεξέλθει στην ακρίβεια των ενοικίων, των ειδών πρώτης ανάγκης, στο ρεύμα  και στα καύσιμα, οι τράπεζες, οι μεγάλες επιχειρήσεις της ενέργειας, οι αλυσίδες των σουπερ μάρκετ και συνολικά το κεφάλαιο  ανακοινώνουν κέρδη εκατομμυρίων ευρώ. Τη στιγμή που οι εργαζόμενοι και η εργατική τάξη χρυσοπληρώνουν  ξανά και ξανά την περίθαλψη   και

Το ουκρανικό μπαίνει σε διαπραγμάτευση, οι ΗΠΑ αναπροσαρμόζουν την κίνησή τους, όμως σταθερά μένουν οι  ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για τη νομή του παγκόσμιου πλούτου που παράγεται από την όλο και πιο στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.

Οι ανταγωνισμοί αυτοί οδήγησαν και οδηγούν σε όλο και μεγαλύτερες γεωπολιτικές συγκρούσεις και πολέμους που δε ξεκίνησαν χθες και δε θα τελειώσουν

Ούτε τα  ίδια τα επιτελεία του αμερικάνικου και του ρωσικού ιμπεριαλισμού δεν έχουν δεδομένη την εξέλιξη του ανθρωποσφαγείου στην Ουκρανία, μιας και  ο ανταγωνισμός θα παραμείνει σε κάθε περίπτωση η κύρια πλευρά στη σχέση τους. Αντίστοιχα παρά τις λυκοφιλίες των υποτιθέμενων συμμάχων σε Ε.Ε., ΝΑΤΟ, BRICS, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σ’ όλα τα πεδία, ακόμη και με  προσωρινές παύσεις σε πολεμικά