Η υπεράσπιση του 8ωρου, αν δεν προϋποθέτει, ενισχύεται από την πάλη για αυξήσεις στο κόστος της ζωής

Είναι ξεκάθαρο πως η εξάντληση που προκαλούν τα ατελείωτα ωράρια, συν το πήγαινε – έλα στη δουλειά, οδηγούν στην σωματική, ψυχική και πνευματική τελικά εξόντωση του εργαζομένου. Ξεκάθαρα εξοντωτικά ωράρια και εντατικοποίηση στη δουλειά είναι και αιτία για θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και σακατέματα που καθημερινά πυκνώνουν, αποκαλύπτοντας την πραγματικότητα της ξέφρενης εκμετάλλευσης στην οποία επιδίδονται οι εργοδότες, όσο οι εργατικές αντιστάσεις υπολείπονται απέναντι στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο.

Όλη αυτή η βαρβαρότητα επιβάλλεται στους εργαζόμενους κυρίως με όρους πειθαναγκασμού. Από αυτό το γεγονός απορρέει το θράσος των απίθανων θεατρινισμών της υπουργού Κεραμέως που θέλει τους εργαζόμενους να χειροκροτήσουν το νέο αντεργατικό της νομοθέτημα (συμπλήρωμα αυτών των Γεωργιάδη – Χατζηδάκη) που τους επιτρέπει λέει να δουλεύουν έως και 13 ώρες.

Αιτία του ολοφάνερου πειθαναγκασμού που επιβάλλει ατελείωτα ωράρια σε έναν δύο  ή και περισσότερους εργοδότες, αλλά και αποδοχή της εντατικοποίησης, των προσβολών έως και σεξιστικών συμπεριφορών, είναι ολοφάνερα η οικονομική ανέχεια που προκύπτει από μισθούς εξευτελιστικούς μπροστά στην ανελέητη ακρίβεια σε ενοίκια, ηλεκτρικό και βασικά και αναγκαία αγαθά καθημερινής διαβίωσης. Οι νέοι εργαζόμενοι μπροστά σ’ αυτή τη βαρβαρότητα είναι ενδεικτικό πως δε τολμάνε όχι να τεκνοποιήσουν, αλλά ούτε καν να φύγουν από το σπίτι των γονιών τους. Ας μη αναφερθούμε εδώ στα δράματα των μεγαλύτερων που συχνά αρρωσταίνουν  χωρίς πλέον τον κοινωνικό μισθό, της δωρεάν περίθαλψης, και συχνά επίσης γίνονται θύματα πλήρους εξόντωσης στη δουλειά π.χ. εμφράγματα, πτώσεις από σκαλωσιές, κ.ο.κ.

Κανένας εργαζόμενος (όσο κι αν οι αυταπάτες σε συνθήκες διάλυσης του εργατικού κινήματος δε λείπουν) δεν επιλέγει την εξόντωση όταν έχει ένα μισθό που του επιτρέπει να ζει αξιοπρεπώς. Τι γίνεται όμως με τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων που ο μισθός τους είναι κάτω ή και αρκετά κάτω από 1000 ευρώ, ή πρόκειται για εργαζόμενους σεζόν ή αναπληρωτές εκπαιδευτικούς με πετσοκομμένο πλέον και το ταμείο ανεργίας;

Αν είναι ολοφάνερος ο πειθαναγκασμός τότε χρειάζεται ξεκάθαρα από την πλευρά των δυνάμεων που θέλουν να συμβάλουν στην πάλη των εργαζομένων να προταχθεί και να προβληθεί με κάθε τρόπο η ανάγκη της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής. Κάτι τέτοιο πρέπει να γίνεται διαρκώς, ουσιαστικά, αποφασιστικά, με συνέπεια και με κάθε τρόπο. Είναι κοροϊδία ο τρόπος που θέτει το ζήτημα των αυξήσεων των μισθών η κρατικοδίαιτη ΓΣΕΕ, όταν ζητά ρόλο στις συλλογικές συμβάσεις, αλλά βάζει αίτημα για αυξήσεις 20 – 30 ευρώ πάνω απ’ αυτό που δίνει η κυβέρνηση. Και φυσικά επιδίδεται σε πολικαντισμούς με απεργίες που δεν συντονίζει ούτε με την ΑΔΕΔΥ όπως θα μπορούσε, με κοινό αίτημα πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.

Ξεκάθαρα η ΓΣΕΕ δε θέλει τη συγκρότηση κινήματος αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου, αντίθετα θέλει ρόλο ρυθμιστικό για την απρόσκοπτη λειτουργία του εκμεταλλευτικού συστήματος με όρους υποταγής των εργαζομένων. Μα μήπως το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ παρά τον εργατισμό και το αντικαπιταλιστικό βερμπαλισμό τους αναλαμβάνουν την, βαριά είναι αλήθεια, ευθύνη συγκρότησης της εργατικής πάλης – αντίστασης στην επίθεση του κεφαλαίου;  Η υπογραφή συλλογικών συμβάσεων, που πανηγυρίζεται συχνά από την πλευρά τους, όταν υπογράφονται αυξήσεις ψίχουλα σίγουρα δε βοηθάει τη συγκρότηση. Ούτε φυσικά η τοποθέτηση του Κουτσούμπα στη ΔΕΘ ότι τώρα με την τεχνητή νοημοσύνη και τους αυτοματισμούς είναι ρεαλιστικό η μείωση του χρόνου εργασίας.

Η μείωση του χρόνου εργασίας και του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης έχει μεγάλη σημασία να είναι ξεκάθαρο πως γίνεται ρεαλιστική τότε και μόνο τότε που η εργατική πάλη μπορεί να το επιβάλλει. Δεν επιτρέπονται τέτοιοι αποπροσανατολισμοί από ηγέτες κομμάτων που αυτοπροσδιορίζονται μάλιστα ως κόμματα της εργατικής τάξης.

Μα και οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς εκεί που υπάρχουν (π.χ. εκπαιδευτικοί) δεν αποτολμούν να βγουν από το εκπαιδευτικοκεντρικό πλαίσιο που κινούνται και δίπλα στα άλλα σπουδαία (αξιολόγηση – πειθαρχικά – διώξεις) να θέσουν αποφασιστικά στην πρώτη γραμμή το ζωτικό για τους εργαζόμενους  εκπαιδευτικούς ζήτημα πάλης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς.

Όταν η λιτότητα σπάει κόκαλα και ξεκάθαρα, σ’ όλο τον κόσμο και τη χώρα μας, οι δυνάμεις του κεφαλαίου επί μακρόν αποκαλύπτουν την αποθράνσυσή τους, τότε η πάλη για αυξήσεις πραγματικές είναι το αίτημα που δίπλα σε άλλα, αλλά περισσότερο από κάθε άλλο, ξεκαθαρίζει το πλαίσιο της ταξικής σύγκρουση που εξελίσσεται καθημερινά στην πραγματική ζωή ανεξάρτητα από συσχετισμούς.

Πάλη για την υπεράσπιση του ιστορικού 8ωρου, αλλά και για αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής. Με άλλη διατύπωση πάλη για 8 ώρες δουλειά με μισθό που να καλύπτει το κόστος της ζωής. Μ’ ένα τέτοιο πλαίσιο η απεργία στις 1 Οκτώβρη όπως και κάθε αγώνας μπορεί να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζόμενων. Μ’ ένα τέτοιο πλαίσιο οι εστίες αντίστασης και η καθημερινή πάλη των εργαζομένων μπορεί να αποκρούσει κοινωνικούς αυτοματισμούς, να ενώσει τους εργαζόμενους και να κάνει την πάλη τους για το μεροκάματο πολιτικό κρίκο για να αλληλοτροφοδοτηθούν τα μέτωπα  πάλης του λαού ενάντια στον πόλεμο και τη φασιστικοποίηση.