Νέα και παλιά κόμματα θέλουν το λαό στο περιθώριο

Είναι γεγονός πως το σύστημα στη χώρα μας έκανε την κρίση της χρεοκοπίας του 2010-2012 ευκαιρία και κατάφερε συντριπτικά χτυπήματα στις εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις. Το πιο σημαντικό, ότι εξουδετέρωσε τις σφοδρές λαϊκές αντιστάσεις στα αντιλαϊκά  μνημόνια αξιοποιώντας το κόμμα των ρεφορμιστικών αυταπατών, το ΣΥΡΙΖΑ εκείνης της εποχής, ο οποίος αντί να σκίσει τα μνημόνια (όπως υπόσχονταν) έφερε ένα τρίτο, γέμισε τη χώρα βάσεις των ΗΠΑ και βάθυνε την πιο βρώμικη συνεργασία με τους Σιωναζιστικές του Ισραήλ.

Στο πολιτικό επίπεδο με τα έργα και ημέρες του ο ΣΥΡΙΖΑ, του «σωτήρα» Τσίπρα , νομιμοποίησε τον απονομιμοποιημένο στη λαϊκή συνείδηση Μητσοτάκη να κατακτήσει πολιτικό κεφάλαιο και άλλοθι για τη συνέχιση της σαρωτικής επίθεσης στο εισόδημα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του συνόλου των εργαζομένων.  Συνολικά το σύστημα πολιτικά ακόμη και σήμερα συνεχίζει να στηρίζει την άγρια αντεργατική του επίθεση και την τυχοδιωκτική εμπλοκή στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στα άλλοθι που του έδωσε η κυβερνώσα «αριστερά»

Φυσικά υπάρχει το ερώτημα πως η υπόλοιπη αριστερά επέτρεψε στο κόμμα των αυταπατών και το λαοπλάνο Τσίπρα να εξαπατήσουν το λαό. Ποιες μάχες δόθηκαν, ποιες δε δόθηκαν και ποια ήταν η στάση του καθένα. Η πείρα δείχνει πως κάθε φορά που ο δύσκολος δρόμος της αντίστασης και πάλης του λαού χάνει έδαφος, αυτό το έδαφος το κερδίζουν οι αυταπάτες και συνολικότερα οι αστικές δυνάμεις. Αυτό τελικά είναι το ζήτημα που έχει αξία να συζητάμε σήμερα και πάντα. Πως θα συμβάλλουμε στη διαμόρφωση όρων πάλης των εργαζομένων και του λαού σ’ όλα τα μέτωπα που κρίνονται η ζωή και τα δίκια του.

Ή θα δυναμώσει η πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών δυνάμεων ή θα ενισχύονται οι δυνάμεις του κεφαλαίου με ότι αυτό συνεπάγεται για τη συνέχιση της αντιλαϊκής – αντεργατικής επίθεσης και τη ζωή των ανθρώπων της δουλειάς. Μ’ αυτή την έννοια πολύ λίγα θα πούμε από την πλευρά μας για τον πολιτικό απατεώνα Τσίπρα και τη διάθεσή του να μας «σώσει» ξανά με το νέο κόμμα του. Προφανώς δηλώνει παρόν (με προίκα την προϋπηρεσία του) στην προσπάθεια του συστήματος να κρατήσει τις λαϊκές δυνάμεις σε ύπνωση και στο πολιτικό περιθώριο. Κάτι τέτοιο δύσκολα θα το καταφέρνει για καιρό ένα πολιτικό προσωπικό που στηρίζεται σ’ έναν φθαρμένο πλέον Μητσοτάκη και ένα ΠΑΣΟΚ που αδυνατεί να συγκινήσει στοιχειωδώς ευρύτερο κόσμο πέρα από τα μονοψήφια ή οριακά διψήφια ποσοστά εδώ και χρόνια.

Η άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία στη χώρα μας και διεθνώς καθιστά άλλωστε ιστορικά ξεπερασμένη τη σοσιαλδημοκρατία και κάτι τέτοιο  αφορά και το ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα. Όμως ο Τσίπρας υπόσχεται συμπαράταξη της σοσιαλδημοκρατίας με τη ριζοσπαστική αριστερά και την πολιτική οικολογία. Και εδώ άλλοι πριν απ’ αυτόν έχουν φροντίσει να ξεφτιλίσουν την οικολογία  που κατά βάση της απομένει αντιδραστικός ρόλος (δες Γερμανία) , ενώ τη ριζοσπαστική αριστερά στην Ελλάδα τη ξεφτίλισε και την εξαργύρωσε ήδη στο πολιτικό χρηματιστήριο ο ίδιος με την πρώτη φορά Αριστερά. Και φυσικά είχε και τη συμβολή των συντρόφων του. Όλων αυτών που ως ριψάσπιδες αδυνατούν να συνασπιστούν κατά το αρχαίο ρητό «οι ριψάσπιδες δε συνασπίζονται». Τρέχουν λοιπόν, σκορποχώρι τώρα, οι υποταγμένοι στο σύστημα της κυβερνώσας ψευτοαριστεράς μπας και βολευτούν όπως- όπως και σώσουν τον όποιο πολιτικό τους βίο κάτω από τα φτερά του «Μεσσία».  Κάποιοι μη ανεκτοί από τον «Μεσσία» ίσως βολευτούν και στη σωσίβια λέμβο για τη βουλευτική τους έδρα στο κόμμα του Βαρουφάκη….Κανένα όμως από τα στελέχη, που για χρόνια στήριξαν το ολέθριο για την αριστερά και το λαό κόμμα του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε θέλει ούτε μπορεί να στηρίζει ουσιαστικά και αληθινά την υπόθεση της μαζικής λαϊκής πάλης. Φυσικά υπάρχουν χιλιάδες τίμιοι άνθρωποι που μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα από την πορεία (και το αίσχος θα λέγαμε) της κυβερνώσας αριστεράς και του Τσίπρα, αλλά και για τις τωρινές νέες εφόδους του «Σωτήρα- Μεσσία»

Η οργή και η αγανάκτηση για τη σφοδρή, ωμή , κυνική και ανελέητη αντιλαϊκή πολιτική Μητσοτάκη δεν είναι δικαιολογία για να στοιχηθεί κάποιος ξανά πίσω από τον Τσίπρα. Αυτό που δίνει έδαφος στον Τσίπρα σήμερα να αποπροσανατολίζει ξανά τίμιους λαϊκούς ανθρώπους είναι η ανεμπιστοσύνη στην προοπτική της μαζικής λαϊκής πάλης. Στην ανάσχεση αυτής της προοπτικής  και για να κρατηθεί ο λαός στο περιθώριο επιστρατεύεται ο Τσίπρας και αυτό αποτελεί βασική έγνοια του συστήματος στη διαμόρφωση του νέου πολιτικού σκηνικού.  Ενός πολιτικού σκηνικού που όπως λέγεται είναι πολύ νωρίς για να προβλεφθεί. Όμως είναι προβλέψιμο πως χρέωση θα έχει τη συνέχιση της υπηρέτησης κεφαλαίου ιμπεριαλιστών στις όλο και πιο απαιτητικές ορέξεις τους.

Για μας όποια κυβέρνηση και αν βγει από τις εκλογές, αλλοίμονο στον κόσμο της δουλειάς όσο οι αντιστάσεις του στην άγρια επίθεση του συστήματος συνεχίζουν να υπολείπονται. Τι κάνουν λοιπόν πάνω σ’ αυτό το σπουδαίο ζήτημα όλοι αυτοί που αρνούνται τον  κυβερνητισμό   και αναφέρονται τάχα στην πραγματική αριστερά, ως και την κομμουνιστική προοπτική; Γιατί αρνούνται συστηματικά να προτάξουν τη στήριξή τους στον κρίσιμο αγώνα για τη ζωή των εργαζομένων για το μεροκάματο όταν η ακρίβεια κυριολεκτικά κάνει τους μισθούς φτώχειας μισθούς πείνας; Μήπως οι εξοργιστικές δηλώσεις του Άδωνη, που θέλει οι εργαζόμενοι να θραφούν και να ζήσουν με τον ήλιο και τη θάλασσα, θεωρούν πως πείθουν αυτούς που εξοντώνονται στη δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί;

Όχι, οι εργαζόμενοι δεν πείθονται ούτε από την αντιλαϊκή ωμότητα της κυβέρνησης Μητσοτάκη, ούτε από τα παλιά ξινά πλέον σταφύλια του Τσίπρα. Πειθαναγκάζονται στην υποταγή γιατί δεν έχουν αληθινά στηρίγματα. Και αυτά θα γεννηθούν και θα υπάρξουν μέσα στην ταξική πάλη. Στις καθημερινές λαϊκές αντιστάσεις σ’ όλα τα μέτωπα, ακόμη και στις πιο μικρές εστίες αντίστασης. Η αριστερά είναι χρήσιμη μόνο όταν είναι επαναστατική. Όταν δηλαδή υπάρχει και ζει μέσα στις λαϊκές αντιστάσεις και την κίνηση των εργαζομένων και της νεολαίας και όσο κι αν οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί επιμένει να τις υπηρετεί αποφασιστικά.  Μαύρο λοιπόν  στους Μαυρογιαλούρους και στους κάθε λογής πολιτικάντηδες του αέρος. Αποφασιστικά στον αγώνα για το μεροκάματο, την ειρήνη και τη ζωή με όραμα έναν κόσμο ανθρωπιάς.