Απεργιακό μέτωπο με κλιμάκωση το φθινόπωρο στη ΔΕΘ!

Έχει τη σημασία και την αξία του το απεργιακό κλίμα που δημιουργείται τις επόμενες μέρες, με μια σειρά κλάδους να συναντιούνται στην 24ωρη απεργία στις 24 Ιούνη.  Ακόμη περισσότερο στο βαθμό που, ανεξάρτητα από τη διάθεσή τους να σπάσουν αυγά με την εργοδοσία οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, μπαίνουν ωστόσο, με βάση την εξοντωτική ακρίβεια του κόστους ζωής, αιτήματα για αυξήσεις στους μισθούς.

Αναγνωρίζοντας την πραγματικότητα της διάλυσης της εργατικής τάξης και του κινήματος των εργαζόμενων δεν υποτιμούμε καθόλου  και τις πιο μικρές εστίες αντίστασης που εκδηλώνονται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, πόσο μάλλον μια απεργία. Μάλιστα είναι αξιοσημείωτο πως η απεργία στις 24 Ιούνη, και για την ομοσπονδία τροφίμων – ποτών και για τους ξενοδοχοϋπαλλήλους, σημαίνει απεργία μέσα στη σεζόν κάτι που έχουμε να το δούμε από τις μαχητικές απεργίες διαρκείας στην Κέρκυρα , εκείνη την άλλη εποχή του εργατικού κινήματος.

Η Πασοκική συνδικαλιστική ηγεσία με το ντόρο μιας τουφεκιάς που επιδιώκει στο αεροδρόμιο του Ηρακλείου εκείνη τη μέρα αλλά και το ΠΑΜΕ, πασχίζουν για την εικόνα και όχι  για τη διαμόρφωση ουσιαστικών όρων πάλης που μέσα από μια (δύσκολη οπωσδήποτε) πορεία ν’ ανατρέψουν το κλίμα υποταγής και ανημπόριας των εργαζομένων. Η αρνητική πραγματικότητα ωστόσο μπορεί και είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους ν’ ανατραπεί.

Αυτή η ανάγκη ζωής, με τους μισθούς να λεηλατούνται από την ακρίβεια, και τις όλο και πιο εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς, είναι που οδηγεί μια σειρά συνδικάτα σε υποτυπώδεις, έστω προπαγανδιστικού  χαρακτήρα, απεργιακές κινητοποιήσεις. Γιατί μόνο προπαγανδιστικά και για δημιουργία ενός κάποιου κλίματος λειτουργεί μια 24ωρη σ’ ένα κλάδο.

Δεν έχουν λέει παραγωγικότητα οι επιχειρήσεις. Ναι, γιατί δεν έχουν λόγο να  νοιάζονται οι εργοδότες για επενδύσεις σε καινοτομία μιας και αυγατίζουν  τα κέρδη τους από τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων… Ουσιαστικά σ’ αυτή την επιμονή της εργοδοσίας υποτάσσονται οι ηγεσίες των συνδικάτων. Γι’ αυτό συχνά τα σωματεία  πανηγυρίζουν για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων (το ίδιο το σύστημα άλλωστε θέλει κάποιες και κάπου) χωρίς να αποσπούν  πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Οι αυξήσεις που υπογράφονται είναι στα επίπεδα του 2-3 άντε 6-7%. Ψίχουλα δηλαδή, με δοσμένο τον πληθωρισμό, τέτοια που «απλόχερα» δίνει και ξεδιάντροπα καμαρώνει ο Μητσοτάκης.

Επιμένουμε  στην ανάγκη  να προταχθεί έστω με ζύμωση και προπαγάνδα των αριστερών δυνάμεων η κατεύθυνση της πάλης για πραγματικές αυξήσεις. Εξοντωτικά ωράρια, εντατικοποίηση και μισθοί φτώχειας λεηλατούν την ίδια τη ζωή του εργαζόμενου. Οι εξευτελιστικοί μισθοί οδηγούν σε δεύτερη δουλειά και έτσι οι εργαζόμενοι ζουν για να δουλεύουν. Το σύστημα, με τη νικηφόρα αντεργατική επίθεση από τη μεριά του, έχει φτιάξει τους όρους του και όχι μόνο θεσμικά με σειρά αντεργατικών νόμων. Κυρίως πολιτικά και ιδεολογικά έχει ενισχυθεί χρόνια τώρα, στη φάση της πορείας αποσυγκρότησης του κινήματος της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.

Όμως τα ιδεολογήματα της εργοδοσίας είναι σάπια, έωλα και καταρρίπτονται από την ίδια τη ζωή. Το μόνο αληθινό είναι η τρομοκρατία και η καταστολή που καλά κρατεί. Οι τρομοκρατικές απολύσεις είναι αλήθεια όπλο τους, όμως τελευταία (δες ΜΕΝΕΝ, πρώην ΕΒΓΑ) η αλληλεγγύη στους απολυμένους είναι ελπιδοφόρα. Στη μεγάλη συζήτηση για την πορεία της εκ νέου συγκρότησης της εργατικής τάξης και του κινήματός της, να τονίσουμε πως οι πρωτοπόροι πρέπει να είναι νύχι- κρέας με τους εργαζόμενους, τις αγωνίες και τους φόβους τους, αλλά και με τη διάθεσή τους για  αντίσταση και μαζική πάλη, όταν οι συνθήκες γεννούν αυτή τη διάθεση. Πρόκειται για μεγάλη και δύσκολη πορεία, αλλά και σπουδαία υπόθεση. Η στήριξη της πάλης για το μεροκάματο επιμένουμε πως είναι το κρίσιμο μέτωπο πάλης του λαού και μόνο με την επίγνωση αυτής της κρισιμότητας και αναγκαιότητας μπορεί να επιδράσουν οι πρωτοπόροι στην αλληλοτροφοδότηση όλων των αναγκαίων μετώπων πάλης, την πολιτικοποίησή του κ.ο.κ.

Φυσικά για το ΚΚΕ- ΠΑΜΕ και όχι μόνο υπάρχει η «πολιτικοποίηση» των αγώνων πριν καν αυτοί υπάρξουν στ’ αλήθεια. Με εικονικές απεργίες – τουφεκιές και «κλιμάκωση» στην προεκλογική ΔΕΘ, με μπόλικους βερμπαλισμούς και φυσικά με όρους ιδιοκτησίας του κινήματος και ενίοτε καρεκλομαχίες αλλά και συνεννοήσεις με την πραγματικά ξεπουλημένη ΓΣΕΕ. Όλα αυτά δε βοηθούν την ανάγκη επίμονης, επίπονης, συστηματικής δουλειάς που πρέπει να κάνει κάθε αγωνιστής εργαζόμενος στο χώρο του. Εκεί που παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς απαιτείται στάση αντίστασης, αλλά και συμβολή στο άνοιγμα εστιών αντίστασης. Σε μια σειρά χώρες οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν την πίεση των εκμεταλλευτών και παρά τους συσχετισμούς βγαίνουν στον αγώνα.

Στη χώρα μας η μαζική αντίσταση είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους. Η προπαγάνδα και ζύμωση της αναγκαιότητας της πάλης για το μεροκάματο συμβάλλει θετικά, αλλά δε φτάνει. Αληθινή πάλη για το μεροκάματο με στόχο κατάκτηση πραγματικών αυξήσεων είναι μία απαιτητική υπόθεση, αλλά το έδαφος είναι ευνοϊκό και η κλιμάκωση της ακρίβειας την κάνει αντικειμενικά αναγκαία. Όλα τα παραπάνω δεν είναι γκρίνιες και μεμψιμοιρίες. Μ’ αυτή την τοποθέτηση θέλουμε να συμβάλλουμε ουσιαστικά  ώστε η απεργία στις 24 Ιούνη (τρόφιμα- ποτά, ξενοδοχοϋπάλληλοι, κατασκευές) να είναι έναυσμα για παραπέρα  ευνόηση του αγωνιστικού κλίματος στους εργαζόμενους.

Όχι στο εικονικό κίνημα και στις προεκλογικές εκτονώσεις αγωνιστικών διαθέσεων των εργαζομένων.  Οι εργαζόμενοι χρειάζονται πραγματικούς αγώνες για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς και πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής. Στις 24 Ιούνη ν’ ακουστεί δυνατά. Κάτω η πολιτική της λιτότητας. Κάτω οι αντεργατικοί νόμοι και η τρομοκρατία της εργοδοσίας. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη.