Να προτάξουμε αποφασιστικά την κατεύθυνση της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς

Σ’ όλο τον κόσμο οι δυνάμεις του κεφαλαίου εντείνουν την επίθεσή τους στους εργαζόμενους στο πλαίσιο τώρα της ενεργειακής κρίσης, που είναι ήδη γεγονός, ανεξάρτητα από το πως θα εξελιχθεί η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν. Πιο συγκεκριμένα με βάση τους ευνοϊκούς γι’ αυτές τις δυνάμεις συσχετισμούς επιδιώκουν και επιβάλλουν, κάνοντας την κρίση ευκαιρία, ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευση και λεηλασία χωρίς όριο στα δικαιώματα και στην ίδια τη ζωή των εργαζομένων.

Αυτή η ρότα της άγριας αντεργατικής αντιλαϊκής επίθεσης μετράει δεκαετίες και κάθε κρίση (που η αντιμετώπισή της είναι ζήτημα ταξικής πάλης) είναι πρόκληση για σειρά αναδιαρθρώσεων και αναπροσαρμογών που κεντρικό ρόλο έχει η ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας. Παρά την πραγματικότητα της αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, που ιστορικά αποτέλεσε τον κορμό της πάλης του κόσμου της δουλειάς, υπαρκτές είναι οι αντιστάσεις των εργαζομένων σ’ όλα τα μέτωπα πάλης που αφορούν τη ζωή τους, που είναι ταυτόχρονα πολύτιμες για την εκ νέου συγκρότηση της εργατικής τάξης.

Ευνόητο το θάψιμο από τα ΜΜΕ του συστήματος σειράς μεγάλων απεργιακών αγώνων σε διάφορες χώρες του πλανήτη. Η ιδεολογική τρομοκρατία – απονομιμοποίηση της απεργίας και της πάλης για ωράριο- αυξήσεις στους μισθούς, είναι επιτυχία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που αναγνωρίζεται όχι μόνο από τη ντόπια πλουτοκρατία, αλλά διεθνώς. Η κυβέρνηση είναι αυτή που καμαρώνει για τις αυξήσεις ψίχουλα και τα επιδόματα φτώχειας, ενώ η πραγματικότητα αποκαλύπτει μια καθημερινότητα στυγνής εκμετάλλευσης με εκατοντάδες νεκρούς εργαζόμενους και πολύ περισσότερους σακατεμένους στον σκληρό αγώνα τους για την επιβίωση.

Στρώματα εργαζομένων σαν τους εκπαιδευτικούς, τους νοσηλευτές, ακόμη και μεγάλο κομμάτι γιατρών οδηγούνται σε όλο και πιο εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς με μισθούς που γίνονται εξευτελιστικοί από την ακρίβεια χωρίς σταματημό. Στη λεγόμενη σεζόν, αλλά και στις κατασκευές, τους ναυτεργάτες -λιμενεργάτες και άλλα τμήματα της εργατικής τάξης, η εξοντωτική εκμετάλλευση αγγίζει συχνά όρια απανθρωπιάς παλιών εποχών. Η βιτρίνα του τουρισμού πασχίζει να κρύψει την πραγματικότητα και τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν το βρώμικο ρόλο.

Όμως οι αντιστάσεις υπάρχουν και όταν εστιάσουμε σ’ αυτές κατανοούμε πως η εξοργιστική κατάσταση της χώρας μας δεν είναι μόνο μόνο ελλαδικό φαινόμενο. Η προβολή των αντιστάσεων έχει αξία ιδιαίτερα όταν μήνες μετά το σπουδαίο αγώνα των αγροτών, οι λαϊκές αντιστάσεις στη χώρα μας υπολείπονται και τα πράγματα επιδιώκεται να γίνουν χειρότερα από το συστηματικό σερβίρισμα των εκλογικών αυταπατών. Από τα πρώτα που δήλωσε ο αυτοπροβαλλόμενος ως εκ νέου σωτήρας Τσίπρας, είναι πως δεν διακατέχεται από ταξικό μένος, αλλά από υπεύθυνο νέο πατριωτισμό. Όμως και ο Κουτσούμπας και άλλοι της Αριστεράς πουλάνε το «κάτω η κυβέρνηση» καλλιεργώντας και από αριστερά εκλογικές αυταπάτες πως τάχα κάτι έχει να κερδίσει ο λαός από τις κάλπες. Υπονοούν πως ίσως και ν’ απαλλαχτεί από τα δεινά του, αν τυχόν απαλλαχτεί από το Μητσοτάκη. Αυτό που κρύβεται απ’ όλες τις μεριές είναι πως η επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία εδράζεται στην υποχώρηση της πάλης της εργατικής τάξης και συνολικά των εργαζομένων και αυτό είναι που πρέπει ν’ αντιμετωπιστεί.

Οι Ιταλοί εργαζόμενοι όλο και πιο μαζικά ασκούν υπολογίσιμη πίεση στην κυβέρνηση με αγώνες και απεργίες με συνθήματα «κατεβάστε τα όπλα, αυξήστε τους μισθούς». Οι αγώνες τους για το μεροκάματο βάζουν ταυτόχρονα στο στόχαστρο και τον μιλιταρισμό που απλώνεται στην Ευρώπη και την ιμπεριαλιστική- σιωνιστική θηριωδία στη Μέση Ανατολή και αντιστέκονται στην άγρια λιτότητα που επιβάλλεται συστηματικά. Νέοι γύροι αγώνων δε θ’ αργήσουν και στη Γαλλία, την Αγγλία, τη Γερμανία κ.ο.κ. παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς που η ανατροπή τους είναι υπόθεση μιας ολόκληρης πορείας αγώνων.

Όμως ο νέος γύρος επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία σ’ άλλες μεριές του πλανήτη, γεννά ήδη σπουδαίες αντιστάσεις. Στη Βολιβία οι απεργίες όλο το Μάη ενάντια στη λιτότητα και την ακρίβεια επεκτείνονται με τη φιλοτραμπική κυβέρνηση να δυσκολεύεται να μαρσάρει τα αλυσοπρίονα στη ζωή των εργαζόμενων. Με «ταξικό μένος» και οργή κινούνται και οι Κενυάτες διαδηλωτές και απεργοί και με νεκρούς στους δρόμους αντιστέκονται στην ακρίβεια που, όπως και σ’ όλη την Αφρική, οδηγεί ακόμη πιο μαζικά στην άγρια φτώχεια, την πείνα και την εξόντωση.

Άλλη ευχάριστη νότα αντίστασης και ελπίδας για τη δικιά μας οπτική έρχεται από την απεργία διαρκείας των εκπαιδευτικών στη Βαλένθια της Ισπανίας που ξεκίνησε στις 11 του Μάη, δεν αρκείται στην πρόταση για 200 ευρώ αύξηση και είναι η μεγαλύτερη απεργία από το 1988. Ελπιδοφόρες και οι απεργίες που ξεσπάνε σε μεγάλες πολυεθνικές και χρηματηστηριακούς κολωσούς όπως η κορεάτικη Sumsung όπου 50000 εργαζόμενοι αρνούνται να εξοντώνονται για τα τρελά κέρδη της και απειλούν με παραλυτική απεργία όλης της οικονομίας της Νότιας Κορέας.

Όχι δεν έχουμε αυταπάτες, ούτε θεωρούμε ότι ο αγώνας και η απεργία για το μεροκάματο είναι εύκολη υπόθεση και η εργοδοσία και το κεφάλαιο θα υποχωρήσουν εύκολα από την αντεργατική επίθεση που στήνουν εδώ και δεκαετίες. Οι νεκροί στους δρόμους αυτών των αγώνων το αποδεικνύουν και σήμερα και σ’ όλη την ιστορία της ταξικής πάλης. Όμως οι νεκροί και οι σακατεμένοι στα εργοστάσια και εργοτάξια και οι οδυνηρές συνέπειες από την οικονομική ασφυξία του συνόλου των εργαζομένων είναι μια όλο και πιο προκλητική πραγματικότητα για τη ζωή τους, που ξεκάθαρα δεν ανατρέπεται χωρίς αντίσταση και αγώνα. Οι πόλεμοι που δε θα πάψουν με δοσμένο τον άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό σ’ όλα τα πεδία τρέφουν και τρέφονται από την επίθεση του κεφαλαίου. Μόνο όριο στην απαξίωση της ζωής της εργατικής τάξης και των εργαζομένων που επιβάλει πολύμορφα η επίθεση και η πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» είναι αυτό που μπορεί να βάλει η μαζική λαϊκή αντίσταση. Όποια κυβέρνηση και αν προκύψει από τις εκλογές η ακρίβεια δε θα πάψει και η στυγνή εκμετάλλευση της εργασίας θα επιδεινωθεί. Σ’ αυτή τη ρότα κινούνται οι δυνάμεις του συστήματος, αυτή θα υπηρετήσουν οι όποιοι κυβερνητικοί διαχειριστές του.

Μόνο η διαμόρφωση όρων πάλης μέσα κυρίως από καθημερινές εστίες αντίστασης που θα ενωθούν σε ποτάμια αντίστασης και πάλης, μπορούν να μπουν φραγμός στην επίθεση του κεφαλαίου. Η διαμόρφωση όρων πάλης για το μεροκάματο δημιουργεί έδαφος και για την αναγκαία αντιπολεμική – αντιιμπεριαλιστική πάλη. Αυτοί που θέλουμε να συμβάλλουμε σ’ αυτή την υπόθεση χρειάζεται να έχουμε αγωνιστικά αντανακλαστικά και να είμαστε ευέλικτοι. Όλα τα μέτωπα πάλης του λαού είναι σπουδαία και αναγκαίο να συγκροτηθούν ξανά, γιατί μόνο μέσα από τις λαϊκές αντιστάσεις μπορούν να γεννηθούν οι πιο σπουδαίες προοπτικές συγκρότησης της υπόθεσης του λαού. Δοσμένη και η σχέση αλληλοτροφοδότησής τους.

Η πραγματικότητα είναι αυτή που επιβάλει κάθε φορά το ποια μέτωπα έχει ανάγκη για να εκδηλωθεί η μαζική λαϊκή πάλη και όχι φυσικά οι κομματικοκεντρικοί σχεδιασμοί σε ξεκάρφωτο χρόνο και με όρους μετακίνησης διαδηλωτών, πρακτικές που πυκνώνουν μπροστά σε εκλογές. Ξεκάθαρα η πραγματικότητα της ασταμάτητης ακρίβειας καιρό τώρα λεηλατεί μισθούς και συντάξεις. Οι εργαζόμενοι πειθαναγκάζονται σε υπερωρίες και δυο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα με στερήσεις και βάσανα. Αυτή η κατάσταση παγιώνεται και επιδεινώνεται. Όσο δεν απαντιέται αγωνιστικά οι εργαζόμενοι χάνουν συνολικότερα την εμπιστοσύνη στον αγώνα. Οι εξευτελιστικοί μισθοί, τα εξοντωτικά ωράρια και η εντατικοποίηση και φασιστικοποίηση στους χώρους δουλειάς αν δε βρουν αντίσταση και αγωνιστική απάντηση θα επιδεινωθούν χωρίς όρια.

Η ιστορία της πάλης των λαών και οι αγώνες της εποχής μας αποδείχνουν τη σημασία της πάλης για το μεροκάματο. Σ’ αυτή την πάλη οι εργαζόμενοι κατακτούν όχι μόνο καλύτερους μισθούς και ωράρια, αλλά την ίδια τους την αξιοπρέπεια. Κατακτούν τη συλλογικότητα ακυρώνοντας την πειθάρχηση και την υποταγή που επιβάλλει με κάθε τρόπο η εργοδοσία. Ψηλαφούν δρόμους για να κατακτήσουν το μέλλον που τους ανήκει. Η δυσκολία στην ευνόηση αυτής της πάλης στη σημερινή συγκυρία στη χώρα μας αποτρέπει ακόμη και δυνάμεις που δηλώνουν πως θα ήθελαν να είναι αριστερές ακόμη και κομμουνιστικές από το να συμβάλουν σ’ αυτό το κρίσιμο μέτωπο πάλης των εργαζομένων ακυρώνοντας έτσι το λόγο ύπαρξής τους.

Όμως η ακρίβεια ιδιαίτερα μάλιστα στα πιο βασικά είδη διαβίωσης δε σταματά. Η κατεύθυνση της πάλης για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς είναι ανάγκη ζωής για τους εργαζόμενους, μπορεί να δυναμώσει και η συμβολή του κάθε αγωνιστή και αριστερής συλλογικότητας έχει μεγάλη σημασία για τη συγκρότηση της και τη φυσιογνωμία της και τη σχέση της με την εργατική τάξη και το λαό.