Τους (αναπληρωτές) εκπαιδευτικούς ποιος θα τους σώσει, ο Τσίπρας ή η Κομισιόν;

Λένε πως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του θα πιαστεί κι αυτό θα μπορούσε να περιγράψει σε μεγάλο βαθμό το κλίμα που καλλιεργείται συστηματικά, από “πρόθυμους” και μη. Οι αυταπάτες για το πως παλεύεται η ζωή και η κατεύθυνση της ανάθεσης ήταν πάντα ένα ζήτημα το οποίο όφειλε και οφείλει να αντιπαλεύει το κίνημα, ο λαός και η εργατική τάξη που βιώνει μια επιδεινούμενη βαρβαρότητα. Στην περίπτωση μας βέβαια, για χιλιάδες καθηγητές και δασκάλους, ούτε καν περιθώριο για μαλλιοτράβηγμα δεν υπάρχει αφού και το “σκαλπ” έχει παρθεί από την κυβερνητική πολιτική.

Εδώ και 2 μέρες έχει έρθει, οχι τυχαία στο προσκήνιο, η απόφαση της Κομισιόν να ασχοληθεί -μεταξύ άλλων- υποτίθεται με τα δικαιώματα των αναπληρωτών, με αφορμή την πραγματική αναντιστοιχία εργασιακών δικαιωμάτων και συνθηκών δουλειάς με τους μόνιμους. Πριν μπει κανείς στην ουσία του ζητήματος, καλό είναι πρώτα να λάβει υπόψιν τη σωρεία αντιφάσεων που ανακύπτουν. Από τη μια η “Ευρώπη των λαών”, η “ευαίσθητη” σε θέματα δικαιοσύνης, εργατικού δικαίου, ειρήνης και συμπερίληψης, κι από την άλλη η συστράτευση όλων των αστικών δυνάμεων απέναντι στην ένταση της λεηλασίας του μεροκάματου, της επίθεσης σε δικαιώματα στην περίθαλψη, στην ασφάλιση, τη σύνταξη, η ΕΕ του “βάλτε πουλόβερ” γιατί η ενέργεια ακριβαίνει και τα δις για εξοπλισμούς αυξάνονται. Η ΕΕ του Μακρόν που θα ξεχάσουν οι λαοί αυτά που ήξεραν, των πνιγμένων μεταναστών είτε στη θάλασσα είτε στην καπιταλιστική σκλαβιά, η ΕΕ που θα κόψει τα ΕΣΠΑ για τα σχολειά και την όποια ενίσχυση στην αγροτιά, με τα αλυσοπρίονα να βγαίνουν σωρηδόν.

Να λοιπόν γιατί είναι λαθεμένο να ψάχνουμε τους ευρωπαϊκούς μέσους όρους για να συγκρίνουμε ακρίβεια, εργασιακά δικαιώματα ή οτι άλλο προκύπτει. Δεν υπάρχει σε καμία χώρα της ΕΕ και πουθενά στον καπιταλιστικό κόσμο η έγνοια, από ΚΑΜΙΑ αστική τάξη, για τον λαό και την εργατική τάξη. Τουναντίον, σε συνθήκες διάλυσης των μετώπων πάλης και ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, παντού το κεφάλαιο θέλει να πάρει την ιστορική ρεβάνς, να γκρεμίσει κατακτήσεις, να αυγατίσει τα κέρδη του, να επεκτείνει τις μπίζνες και να κατοχυρωθεί, τσακίζοντας τον κόσμο της δουλειάς. Κανένα ευρωπαϊκό δικαστήριο, κανένα αστικό κράτος δεν μπορεί να κατοχυρώσει αυτά που με αγώνες, θυσίες, αίμα, σε μια λαμπρή πορεία συγκρότησης απέσπασε η ιστορική διαδρομή της εργατικής τάξης και των μαζών που κινήθηκαν στις ράγες αυτές. Τα όποια δημοκρατικά προσωπεία, οι όποιες φιλολαϊκές ρυθμίσεις πάντα επιλέγονταν για να κατευνάσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις, κάτω από την πίεση του κινήματος ή την δυναμική αυτής, με τον χαρακτήρα τους πάντα να είναι προσωρινός. Γιαυτό και τώρα, με βάση και τους συσχετισμούς η ωμότητα και η αγριότητα της επίθεσης είναι έως και σοκαριστική, με το κεφάλαιο να απελευθερώνει τις πιο επιθετικές δυνάμεις που διαθέτει.

Άρα η μόνη εξίσωση των δικαιωμάτων μόνιμων και αναπληρωτών που μπορούμε να περιμένουμε ελλείψει αγώνων, είναι η προς τα κάτω. Με την παγίωση της αξιολόγησης να χτυπάει τη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Την ενίσχυση της υποταγής σε ΟΛΟΥΣ τους εκπαιδευτικούς που είτε μόνιμοι, νεοδιόριστοι, αναπληρωτές, βλέπουν την ακρίβεια να κάνει τους μισθούς να μοιάζουν “επιδόματα”.

Και κάπου εδώ να σου πάλι και ο Τσίπρας! Αναβαφτισμένος από το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου, με τις γνωστές χυδαιότητες και την προκλητική του απαίτηση να ξεχνάμε όσα έγιναν επί διακυβέρνησής του, τάζει ξανά “ανάσες” στο λαό, τη στιγμή που η πολιτική που εφάρμοσε ήταν αντάξια της κυβέρνησης που ακολούθησε! Για τους εκπαιδευτικούς λέει που είναι “ριγμένοι”, ειδικό μισθολόγιο και ίσως επαναφορά και κάποιου έξτρα μισθού. Γνωστά τα προεκλογικά παιχνίδια, όμως πατάνε πάνω στην μεγάλη ανάγκη εκατοντάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα, με την καθημερινότητα πλέον να αναγκάζει τη μεγάλη πλειοψηφία να κάνει κι άλλη δουλειά για να βγει. Γιαυτό γυρνάμε πάλι σε αυτό που αρχικά τέθηκε πως, ελλείψει προοπτικής, εμπιστοσύνης στην κατεύθυνση της πάλης, του δρόμου της συγκρότησης αντιστάσεων απέναντι στην αντεργατική λαίλαπα, τόσο οι αυταπάτες είναι πιο χωνέψιμες. Όμως δε χορταίνουν, αντιθέτως επιδεινώνουν την κατάσταση.

Δεν είναι ζήτημα λοιπόν ούτε κυβερνητικής εναλλαγής, ούτε προσμονής σε θεσμικά όργανα, ευρωπαϊκά και μη δικαστήρια, προσφυγές, ή οτιδήποτε άλλο. Είναι ζήτημα πάλης. Είναι ζήτημα της ανάκτησης της εμπιστοσύνης του μόνου δρόμου που μπορεί αν επενδυθεί και περπατηθεί, να δώσει κουράγιο, δύναμη και ανάσες στους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς. Είναι ο μόνος δρόμος για να μπορούν να επικοινωνήσουν την οργή, τη δυσφορία και το δίκιο τους με τον υπόλοιπο εργαζόμενο λαό και να αλληλοτροφοδοτηθεί η αλληλεγγύη και ο αγώνας. Τη στιγμή που στον ιδιωτικό τομέα τα 13ωρα, οι ατέλειωτη λίστα εργατικών θανάτων και σακατεμάτων, οι μισθοί πείνας είναι η κανονικότητα, η πάλη για πραγματικές αυξήσεις, για το δικαίωμα στη μόνιμη σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς συνθήκες είναι η βάση της συννενόησης και της προοπτικής της πάλης τους.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ