Δυναμώνουμε – Ενισχύουμε τη γραμμή της πάλης, της αντίστασης και του αγώνα

Ψηφίστε – στηρίξτε    ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Το όλο κλίμα που επικρατεί στους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς, δε θα μπορούσε παρά να συσχετιστεί με τη συνολική κατάσταση που βιώνει ο κόσμος της δουλειάς, την αφόρητη πλέον καθημερινότητα. Τα καλοκαίρια πλέον δεν είναι κάποιες βδομάδες ξεκούρασης, αλλά αναζήτησης δουλειάς για να συμπληρωθεί ο μισθός ή το πενιχρό επίδομα ανεργίας για τους αναπληρωτές. Μα και οι χειμώνες, όπως και ο επερχόμενος, ο οποίος όλοι προβλέπουν να είναι ένας πρωτόγνωρος εφιάλτης για τα εργαζόμενα στρώματα, πλέον είναι ασφυκτικοί. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, πατώντας στον ευνοϊκό για αυτούς συσχετισμό, οι κυβερνήσεις που βρίσκονται στο τιμόνι του συστήματος, της εκμετάλλευσης και του πολέμου έχουν εντείνει την επίθεση στον εργαζόμενο λαό.Η πολιτική των ταξικών φραγμών που ενισχύεται απέναντι στα παιδιά του λαού,αλλά και τα αντεργατικά μέτρα απέναντι στους εκατοντάδες χιλιάδες δάσκαλους και καθηγητές, συναρτάται με την συνολική πολιτική γκρεμίσματος εργατολαϊκών κατακτήσεων. Τα σχολειά και τα νοσοκομεία θεωρούνται περιττά έξοδα, αλλά κυρίως είναι η αντιστοίχιση μιας πολιτικής που εφαρμόζει (και νομικά) το 13ωρο αντί του 8ωρου, που απαξιώνει τη ζωή των εργαζομένων, που φτάνει να φέρνει ολοένα και πιο κοντά και τις φωτιές του πολέμου, μια πολιτική που για τα συμφέροντα του κεφάλαιου εμπλέκει το λαό και τη χώρα ολοένα και βαθύτερα.

Αυτή η βεντάλια των αντιλαϊκών πολιτικών, είναι και η βάση, το περιεχόμενο για την ένταση της ιδεολογικής τρομοκρατίας, την απαίτηση για υποταγή στα θέλω του κεφάλαιου, της εργοδοσίας, του εργασιακού μεσαίωνα. Με τα δις για εξοπλιστικά και τις αντιδραστικές συμμαχίες να εμφανίζονται σαν “εθνική ανάγκη”, ενώ οι ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς, οι αξιοπρεπείς μισθοί, η ασφάλιση, η περίθαλψη να είναι βαρίδια στη λειτουργία του συστήματος. Να λοιπόν πόσο “δένει” και το καθεστώς του επιθεωρητισμού, της αξιολόγησης στο δημόσιο, συνοδευόμενο με τον νέο πειθαρχικό κώδικα. Να προλάβει και να εμποδίσει αντιδράσεις και αντιστάσεις για τα εργασιακά δικαιώματα. Να καταργήσει τη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Να επιβάλλει ένα κλίμα φόβου, πειθάρχησης, κι αφού εμπεδώσουν οι εκπαιδευτικοί την υποταγή να τη διδάσκουν και στα παιδιά του λαού.
Όλα τα προηγούμενα, σε συνδυασμό με τις επιπτώσεις της ήττας του προηγούμενου κύκλου εφόδου της εργατικής τάξης και των λαών, μαζί με την κινηματική νηνεμία, είναι που ενισχύουν την απογοήτευση, την ανεμπιστοσύνη στη δύναμη του κόσμου της δουλειάς, στην οργή που δεν κατευθύνεται σε αγώνα και απεργία. Μια οργή που τροφοδοτείται συνεχώς από την διογκούμενη ακρίβεια σε νοίκια, τρόφιμα, καύσιμα, ρεύμα αλλά και στη σύνδεσή της με τους μισθούς που από φτώχειας, γίνονται πείνας. Είναι εξοργιστικά τα ψίχουλα της κυβέρνησης, όταν η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών εργάζεται παράλληλα για να τα φέρει βόλτα αλλά και χιλιάδες νεοδιόριστοι των 850 ευρώ να καταλήγουν επιδοτούμενοι εργαζόμενοι από την οικογένεια ή από τις όποιες οικονομίες τους. Βάζοντας στην εξίσωση και τις συνθήκες που έχουν διαμορφώσει στα σχολειά οι πολιτικές υπουργείου-κυβέρνησης,  καταλαβαίνει κανείς πως το έδαφος για αντιστάσεις γίνεται ολοένα και πιο γόνιμο.Αντ’αυτού, η συνδικαλιστική ηγεσία αλλά και οι κυρίαρχες δυνάμεις του κλάδου, έχουν άλλες έγνοιες και προτεραιότητες. Για τις δυνάμεις  ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς είτε γιατί βάζουν πλάτη σε αυτές τις πολιτικές είτε γιατί σαμποτάρουν κάθε κινηματική έκφραση του δίκιου των εκπαιδευτικών. Το ζήτημα είναι ότι και για την κυρίαρχη αριστερά, η κατεύθυνση του μαζικού αγώνα, της συγκρότησης της πάλης, των εστιών αντίστασης παραμένει στα αζήτητα. Η ανεμπιστοσύνη στις δυνάμεις των εργαζόμενων εκπαιδευτικών, στην προοπτική ανάπτυξης αγώνων τέτοιων που θα εμποδίζουν ή και θα ανατρέπουν την κυρίαρχη πολιτική, εμφανίζεται με διάφορους τρόπους. Όπως όταν η μάχη για την αξιολόγηση περιορίζεται τελικά στις “δικαστικές κατοχυρώσεις” ή και στην οχύρωση πίσω από το “νομικό οπλοστάσιο”, στην “αντισυνταγματικότητα” ή ό,τι άλλο. Όταν η αναγκαία γραμμή για την ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΖΩΗΣ μετατρέπεται σε οχύρωση πίσω από “θεσμικά αιτήματα”, όπως η διεκδίκηση (πάλι κυρίως  δικαστικά) του 13ου 14ου μισθού. Ακόμα, η ανεμπιστοσύνη και η “καταγωγή” αυτών των απόψεων αναδεικνύεται, όταν συχνά παραβλέπονται οι συσχετισμοί που βαραίνουν καθημερινά τον κάθε συνάδελφο, ενώ την ίδια στιγμή τα πανηγύρια για τις εκλογικές επιτυχίες και το ότι ο κλάδος πηγαίνει από “νίκη σε νίκη” δίνουν και παίρνουν.

Έχοντας υπόψιν πως η επίθεση “δε θα σταματήσει αν δεν τους σταματήσει η μαζική λαϊκή πάλη“. Γνωρίζοντας πως οι αυταπάτες για το πως παλεύεται η ζωή και το δίκιο, αποτελούν εμπόδια στην πραγματική διαμόρφωση όρων αντίστασης και πάλης. Με εμπιστοσύνη στη δύναμη που και στο παρελθόν έδειξαν, οι μαζικοί αγώνες των εκπαιδευτικών αλλά και ευρύτερα του εργαζόμενου λαού. Να ζωντανέψουν, να μαζικοποιηθούν οι συνελεύσεις, να γίνουν πραγματικά εργαλεία και κέντρα αγώνα και όχι σφραγίδες στον “προγραμματισμό” της κάθε δύναμης. Απέναντι στην αξιολόγηση, στον επιθεωρητισμό, στη φασιστικοποίηση να προταχθεί το δίκιο των εργαζόμενων εκπαιδευτικών. Η πάλη για το μεροκάματο, οι μισθοί στο κόστος ζωής, η μόνιμη σταθερή δουλειά, οι συνθήκες δουλειάς να γίνουν μάχιμα αιτήματα απέναντι στην καθημερινότητα που γίνεται ολοένα πιο ασφυκτική. Αυτή τη γραμμή υπερασπιζόμαστε και στις εκλογές του σωματείου, σε αυτή την κατεύθυνση καλούμε τους εκπαιδευτικούς να στηρίξουν και να ψηφίσουν τη Συμβολή Αντίστασης Εκπαιδευτικών.