Αξιολόγηση

Ανά καιρούς διαβάζουμε με διάφορες παραλλαγές διατυπωμένη αυτήν την αταξική πρόταση προς το σύστημα. 4 μέρες δουλειάς, 6 ώρες δουλειάς την ημέρα και πάει λέγοντάς, ενώ ο κοσμάκης δουλεύει δυο δουλειές για να μπορεί να τη βγάλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάθε πρόταση προς το καπιταλιστικό σύστημα ώστε να γίνει πιο καλό και πιο ανθρώπινο είναι τουλάχιστον γελοία για

Ψηφίστε – στηρίξτε    ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Το όλο κλίμα που επικρατεί στους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς, δε θα μπορούσε παρά να συσχετιστεί με τη συνολική κατάσταση που βιώνει ο κόσμος της δουλειάς, την αφόρητη πλέον καθημερινότητα. Τα καλοκαίρια πλέον δεν είναι κάποιες βδομάδες ξεκούρασης, αλλά αναζήτησης δουλειάς για να συμπληρωθεί ο μισθός ή το πενιχρό επίδομα ανεργίας για τους αναπληρωτές. Μα και

Η κακή αξιολόγηση νομοθετήθηκε από την συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ μέσα στα μνημόνια και χωρίς κανένα πρόσχημα έθετε τα βασικά διακυβεύματα …

1. Βασική επιδίωξη η έμμεση άρση της μονιμότητας ( και άρα η ευκολότερη απόλυση). Δημιουργία μιας δεξαμενής εργαζομένων που θα χρησιμοποιηθούν πολλαπλώς ( θα μετακινηθούν όπου μπορεί να υπάρξει ανάγκη  έως και θα απολυθούν όταν και εάν χρειαστεί).

Στο πειθαρχικό συμβούλιο οδηγείται και ο εκπαιδευτικός Δημήτρης Χαρτζουλάκης με την απειλή της ποινής της δυνητικής αργίας μαζί με την Χρύσα Χοτζόγλου, που εδώ και ένα χρόνο είναι ήδη σε δυνητική αργία και απειλείται με παράτασή της, κάτι που σημαίνει την παραμονή της εκτός σχολείου με το 50% του μισθού.

Ο λόγος και για τους δύο η συνδικαλιστική τους δράση

Μόλις χθες έγινε γνωστό ότι ο συνάδελφος Δημήτρης Χαρτζουλάκης καλείται σε ακρόαση με το ερώτημα της δυνητικής αργίας, γιατί ως εκλεγμένος στο ΔΣ του σωματείου του διαμαρτυρήθηκε από κοινού με μαθητές και συναδέλφους, για την πραγματοποίηση αξιολόγησης σε σχολείο του Πειραιά. Την ίδια μέρα εκδικάζεται και η Χρύσα Χοτζόγλου, η οποία βρίσκεται ήδη σε αργία, με το ερώτημα συνέχισης της

Ο θάνατος της καθηγήτριας Αγγλικών, Σοφίας Χρηστίδου ύστερα από εγκεφαλικό που υπέστη μέσα σε συνθήκες έντονης πίεσης, που βίωνε στο σχολείο, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη «ατυχές περιστατικό». Δεν είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που αφορά μόνο μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα σκληρό σύμπτωμα της εποχής: της λεγόμενης «κανονικότητας» που επιβάλλεται τα τελευταία χρόνια στο δημόσιο σχολείο και στον

Οι μήνες κινηματικής ανυπαρξίας στον κλάδο των εκπαιδευτικών χρονίζουν και επικάθονται στον αρνητικό συσχετισμό για το σύνολο των εργαζομένων. Αυτή είναι και η βάση στην οποία ξετυλίγονται όλα τα νέα επεισόδια του απλώματος και βαθέματος της επίθεσης, της αντιλαϊκής αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης για λογαριασμό του κεφάλαιου. Η συνταγματική αναθεώρηση και η ολική αναμόρφωση του τοπίου στην εκπαίδευση αυτό ομολογούν,

Ανοίγει λοιπόν ο “διάλογος” με αφορμή το εθνικό απολυτήριο που θέλει να εφαρμόσει το υπουργείο παιδείας και η κυβέρνηση. Πόσο όμορφα και δημοκρατικά, πόσο αταξικά και ελεύθερα θα “συνδιαμορφώσουν το νέο σχολείο” όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς. Με μερικούς αστερίσκους φυσικά. Πρώτα πρώτα, στο ότι η βάση, η πολιτική κατεύθυνση ορίζεται από την κυβερνητική γραμμή που στα εργασιακά έχει κατοχυρώσει το

Το διάγγελμα Μητσοτάκη για την εκκίνηση διαδικασιών για αναθεώρηση του συντάγματος, συμπίπτει με σοβαρές διεργασίες απ’ άκρη σ’ άκρη στο πολιτικό σκηνικό.

Είναι δοσμένο ότι για να αναθεωρηθεί ένα άρθρο με απλή πλειοψηφία από την επόμενη αναθεωρητική βουλή, χρειάζεται 180 ψήφους από την υπάρχουσα βουλή. Έτσι στο κοινοβουλευτικό επίπεδο η Ν.Δ. του Μητσοτάκη επιδιώκει την πρωτοβουλία κινήσεων με στόχο να

Χωρίς καθόλου να χάσει χρόνο, το υπουργείο και η κυβέρνηση ήδη επεκτείνει το πλαίσιο της αξιολόγησης στα σχολεία, με νέο επεισόδιο το “Eduquality”. Πλέον μαθητές και γονείς θα έχουν τη δυνατότητα να αξιολογούν τη σχολική μονάδα (τι ακριβώς άραγε;), αντιδραστικοποιώντας παραπέρα το πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου για τα παιδιά του λαού, τους γονείς τους και φυσικά για τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς.

Κάνοντας την ανάγνωση της οργής και της αντίθεσης του εργαζόμενου κόσμου απέναντι στις πολιτικές έντασης της αντεργατικής επίθεσης και φασιστικοποίησης, η κυβέρνηση φροντίζει από νωρίς να προφυλαχτεί. Η εφαρμογή και παγίωση της αξιολόγησης στο δημόσιο, μαζί με το προχώρημα των διώξεων αξιοποιώντας και το αναβαθμισμένο νομικό οπλοστάσιο των πειθαρχικών, δείχνουν ποια πολιτική ακολουθούν για λογαριασμό του κεφάλαιου, της αστικής τάξης.

Δεν χρειαζόταν να έρθει ο Σεπτέμβρης για να αντιληφθεί η μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων καθηγητών και δασκάλων, το πόσο ανυπόφορη έχει πλέον γίνει η εργασιακή τους πραγματικότητα. Ήδη για δεκάδες χιλιάδες αναπληρωτές η αγωνία του καλοκαιριού για το που, πότε, εάν θα προσληφθούν (και για πολλούς συνεχίζεται) πήγαινε πλάι στην εξοργιστική κατάσταση του πενιχρού ταμείου ανεργίας, με την αύξηση των