Εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί: τα δεδομένα της επίθεσης και τα ζητούμενα αντίστασης και πάλης

Οι μήνες κινηματικής ανυπαρξίας στον κλάδο των εκπαιδευτικών χρονίζουν και επικάθονται στον αρνητικό συσχετισμό για το σύνολο των εργαζομένων. Αυτή είναι και η βάση στην οποία ξετυλίγονται όλα τα νέα επεισόδια του απλώματος και βαθέματος της επίθεσης, της αντιλαϊκής αντεργατικής πολιτικής της κυβέρνησης για λογαριασμό του κεφάλαιου. Η συνταγματική αναθεώρηση και η ολική αναμόρφωση του τοπίου στην εκπαίδευση αυτό ομολογούν, καθώς από τη μια ενισχύουν τους ταξικούς φραγμούς στα παιδιά του λαού και από την άλλη συνθέτουν μια εργασιακή δυστοπία για δεκάδες χιλιάδες καθηγητές και δασκάλους.

Πέρα από τα χιλιάδες κενά καθηγητών στα σχολειά και τις περικοπές σε δαπάνες στην εκπαίδευση, που μέχρι το 2029 θα φτάνουν τα 700 εκατομμύρια(!) μείον, η καθημερινότητα του αγώνα για το μεροκάματο σε συνδυασμό με την ακρίβεια που σπάει κόκκαλα, γίνεται αφόρητη. Κάθε μήνας που περνά είναι και ένα στοίχημα για τους εργαζόμενους εκπαιδευτικούς για το αν βγει δε βγει, μεγάλο κομμάτι των εκπαιδευτικών δουλεύει μετά το πρωινό ωράριο για να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις, ενώ τα νοίκια, το ρεύμα, οι μετακινήσεις εξανεμίζουν νωρίς το εισόδημα.

Κανείς εκ της συνδικαλιστικής ηγεσίας, της κυρίαρχης αριστερας ωστόσο δεν τολμά, ούτε ιεραρχεί να αγγίξει έστω και με όρους ζύμωσης-προπαγάνδας ένα τέτοιο ζήτημα. Η αναγκαία πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής, ακόμα και όταν για αντίστοιχα ζητήματα επιβίωσης η αγροτιά έδινε το παράδειγμα, βγαίνοντας επίμονα και αποφασιστικά στον αγώνα, ποτέ δεν παλεύτηκε σαν κατεύθυνση. Αντιθέτως, καλλιεργούνταν συστηματικά οι αυταπάτες για “δικαστικές” δικαιώσεις ενός αιτήματος επαναφοράς του 13ου 14ου μισθού και όταν το ΣτΕ σφύριξε και επίσημα τη λήξη, φαίνεται πως ο “αγώνας” ολοκληρώθηκε.

Αυτό το περιεχόμενο, την εμπέδωση δηλαδή ενός κλίματος υποταγής στα δίκια της αστικής τάξης, της νέας πραγματικότητας που διαμορφώνει η ένταση της επίθεσης του κόσμου του κεφάλαιου απέναντι στις εργαζόμενες μάζες, έρχεται να υπηρετήσει και το στέριωμα του πλαισίου φασιστικοποίησης – πειθάρχησης- τρομοκρατίας. Η άρση της μονιμότητας στο δημόσιο, με κύριο μοχλό την επιβολή της αξιολόγησης, ο επιθεωρητισμός, η εμπέδωση και διδαχή της υποταγής στη βαρβαρότητα, εντάσσονται στις πολιτικές των αλυσοπρίονων που βγήκαν παγκόσμια, απέναντι σε κατακτήσεις και δικαιώματα. Όπως τα 13ωρα, τα 6μερα 7μερα, οι δυο και τρεις δουλειές χαρακτηρίζουν την εργασιακή γαλέρα στον ιδιωτικό τομέα, έτσι στοχεύουν να αντιστοιχήσουν και τους όρους δουλειάς των εργαζόμενων εκπαιδευτικών.

Επομένως, ο δρόμος της αντίστασης και του μαζικού αγώνα που παραμένει στα αζήτητα για τις δυνάμεις του ρεφορμισμού, παραμένει μονόδρομος και αναγκαιότητα για τα συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς. Όσο δεν προκρίνεται μια τέτοια κατεύθυνση πάλης, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, του εργασιακού μεσαίωνα, τόσο θα επιδεινώνονται οι συνθήκες που θα αντιμετωπίζει ο εκπαιδευτικός εκτός και εντός τάξης.

ΣΥΜΒΟΛΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ