Μπροστά στην 1η Μάη και την ανάγκη αγώνα για το μεροκάματο

Καθημερινά η εργατική τάξη βιώνει στο πετσί της, χωρίς καμιά δυνατότητα έστω αυταπατών, τη βαρβαρότητα του συστήματος που ωμά στερεί τον πλούτο απ’ αυτούς που τον παράγουν. Από το πεδίο της παραγωγής μέχρι το πεδίο των πολεμικών συγκρούσεων το καπιταλιστικό- ιμπεριαλιστικό σύστημα εκδηλώνει όλο και πιο έντονα τα χαρακτηριστικά της βαρβαρότητας. Μεγάλες μάζες εργαζομένων σ’ όλο τον πλανήτη στερούνται τα στοιχειώδη για τη διαβίωσή τους, όταν τα κέρδη των δισεκατομμυριούχων αυξάνονται, στον πόλεμο και την «ειρήνη», αλματωδώς.

Στη χώρα μας ότι κατέκτησε με αγώνα και αίμα η εργατική τάξη τον προηγούμενο αιώνα σαρώνεται ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες με όρους λαίλαπας. Η εμβληματική κατάκτηση του 8ωρου καταστρατηγείται συστηματικά με ταυτόχρονη κατάργηση του πενθήμερου, για την πλειοψηφία πλέον των εργαζομένων, καθώς και οι κυριακάτικες αργίες στο εμπόριο και τον τουρισμό.

Την ίδια ώρα η ασταμάτητη ακρίβεια λεηλατεί τους μισθούς και τις συντάξεις. Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται σε επιπλέον ώρες δουλειάς, με αποτέλεσμα την εξόντωσή τους και  ακόμη χειρότερα  όταν κάνουν δεύτερη και τρίτη δουλειά. Στους συνταξιούχους, που η δωρεάν περίθαλψη είναι παρελθόν, πρόστυχα διαφημίζεται το λεγόμενο «ενεργό γήρας». Δουλειά μέχρι εξόντωσης και μέχρι θανάτου, αυτό επιβάλλει κοντολογίς ο καπιταλισμός σ’ όλο τον κόσμο της δουλειάς, όταν η πολιτικο-ιδεολογική αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης έχει αποδυναμώσει το μέτωπο πάλης για το μεροκάματο.

Αυτό που έρχεται

Οι εργαζόμενοι και η νεολαία είναι ανάγκη ζωής ν’ αντιληφθούν τη σπουδαιότητα της έκβασης της ταξικής πάλης στη ζωή τους και για το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας. «Στο δρόμο λαέ μπορείς να τους νικήσεις!!. Δε θα σταματήσουν αν δε τους σταματήσεις…». Αυτό πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πλατιά στον εργαζόμενο λαό και να απομονωθούν οι αυταπάτες για εύκολες διεξόδους από το ζόφο της εποχής μας. Το σύστημα ψάχνει ήδη την επόμενη κυβέρνηση για να κλιμακώσει παραπέρα την αντεργατική αντιλαϊκή επίθεση. Η ακρίβεια στα τρόφιμα, το ηλεκτρικό και στα βασικά αγαθά διαβίωσης τους επόμενους μήνες προεξαγγέλλεται ήδη πως θα είναι τεράστια και όχι προσωρινή. Ταυτόχρονα οι αλγόριθμοι επιβάλλουν πάγωμα μισθών με αυξήσεις κοροϊδία 30 ευρώ στο βασικό.

Ανάλογα αυξάνεται και η φοροληστεία του συλλογικού καπιταλιστή, του κράτους, πάλι στα τρόφιμα, τα καύσιμα, ηλεκτρικό και όλα τα είδη λαϊκής κατανάλωσης, συμπληρώνοντας τη στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Και φυσικά τα υπερπλεονάσματα με διάφορους τρόπους επιστρέφουν άμεσα ή έμμεσα στους κεφαλαιοκράτες, ενώ για τους εργαζόμενους προβλέπονται ψίχουλα. Από το υπερπλεόνασμα των 12 δις φοροληστείας του 2025 η κυβέρνηση δίνει μισό δις στους εργαζόμενους και  υπόσχεται λίγα ακόμη το φθινόπωρο που πλησιάζουν και οι εκλογές. Απαιτεί και να την ευνομονούν για τη σταθερότητα που ουσιαστικά αφορά σταθερότητα στη  στυγνή εκμετάλλευσή τους….

Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ από τα χρόνια των μνημονίων μέχρι σήμερα, όλοι με τον τρόπο τους, συνέβαλαν ώστε η κρίση χρεοκοπίας του κράτους να γίνει ευκαιρία για πάρτι κερδοφορίας τα επόμενα χρόνια μέσα από την εκμετάλλευση των εργαζομένων. Η ωμή και δυσβάσταχτη για τους εργαζόμενους σημερινή πραγματικότητα είναι ξεκάθαρο πως, όποια και αν είναι η επόμενη κυβέρνηση, θα γίνει ακόμη χειρότερη. Άγρια λιτότητα, φασιστικοποίηση και όλο και πιο τυχοδιωκτική και επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ, είναι η ρότα στην οποία στοιχίζονται και προσαρμόζονται οι υποψήφιοι αυριανοί κυβερνώντες. Όλοι τους ερωτοτροπούν με την πολεμοκαπηλεία, την κανονικοποίηση της στυγνής εκμετάλλευσης της εργασίας και του «υπεύθυνου πατριωτισμού» κόντρα στο «ταξικό μένος» όπως λέει ο Τσίπρας. Έρχονται ακόμη πιο μαύρες μέρες για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους όσο η μαζική αντίσταση και πάλη τους καθυστερεί να πυκνώσει και να γίνει υπολογίσιμη και αποτελεσματική

Αυτό που λείπει

Οι αποπροσανατολιστικές αυταπάτες είναι ιδιαίτερα επιζήμιες για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους, μα και η ωραιοποίηση της πραγματικότητας δε βοηθάει. Είναι ολοφάνερο πως στις μέρες μας λείπει η εμπιστοσύνη στα αποτελέσματα της μαζικής πάλης. Χάνουν παραπέρα την αξιοπιστία τους οι δυνάμεις της αριστεράς, που θέλουν ν’ αναφέρονται στην υπόθεση της εργατικής τάξης, όταν προσπαθούν να κρύψουν αυτή την πραγματικότητα. Πρώτη προϋπόθεση για να συμβάλλουμε στην ανατροπή της δυσάρεστης πραγματικότητας είναι με τόλμη να την αναγνωρίσουμε. Είναι λοιπόν πραγματικό γεγονός πως σήμερα, περίπου ενάμιση αιώνα μετά την Κομμούνα και το Σικάγο που αποτέλεσαν σημαντικά πρώτα βήματα μιας σπουδαίας πορείας εφόδου της, η εργατική τάξη είναι ξανά αποσυγκροτημένη, χωρίς όραμα και αδυνατεί να γίνει η αναγκαία ραχοκοκαλιά της πάλης των λαών σ’ όλο τον πλανήτη.

Οι λαοί αντιστέκονται (συχνά ηρωικά) στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, στην όλο και πιο στυγνή εκμετάλλευση και όλες τις εκφράσεις της βαρβαρότητας του συστήματος, όμως αδυνατούν για την ώρα να διαμορφώσουν όρους πάλης και να μπουν ξανά σε πορεία διαφοροποίησης των συσχετισμών υπέρ των άμεσων συμφερόντων και της προοπτικής της υπόθεσής τους.

Αυτό που χρειάζεται και πως θα προκύψει

Εύλογα προκύπτει το ερώτημα. Τότε προς τι οι αντιστάσεις στις μέρες μας, όταν μάλιστα συχνά αυτές κεφαλοποιούνται πολιτικά από δυνάμεις αστικές, ρεφορμιστικές, αλλά τελευταία και από τις λεγόμενες «αντισυστημικές» ακροδεξιές, γενικότερα έως και ανοικτά αντιδραστικές; Η απάντηση είναι απλή. Οι αντιστάσεις γεννιούνται από τις όλο και πιο αβυσσαλέες αντιθέσεις του συστήματος. Δε σχεδιάζονται, ούτε προγραμματίζονται από τους ειδικούς της «επανάστασης». Οι συχνά σφοδρές αντιστάσεις των μαζών είναι όταν προκύπτουν σαν ανάγκη ζωής και «ώριμο τέκνο της οργής».

Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν την κάθε λογής καταπίεση και εκμετάλλευση γι’ αυτό αντιστέκονται ουσιαστικά καθημερινά και πολύμορφα όπου ζουν και εργάζονται. Η στάση αντίστασης και η πυροδότηση μικρών έστω εστιών αντίστασης συχνά ενώ λείπει από «πρωτοπόρους» εκδηλώνεται από καθημερινούς ανθρώπους της δουλειάς. Συχνά επίσης οι ίδιοι άνθρωποι οδηγούνται από τη ζωή σε μεγάλους αγώνες, σαν τους αγρότες τον περασμένο χειμώνα στη χώρα μας που δυσκόλεψαν όσο κανένας άλλος κλάδος την επίθεση του συστήματος που μέχρι τότε φάνταζε άτρωτη και κανένας δε τολμούσε να σηκώσει κεφάλι.

Ούτε προγραμματίζεται η ιστορία, ούτε η ταξική πάλη κινείται βάση σχεδίου των διαφόρων σχεδιαστών και προγραμματιστών, που όλοι τους με τον ένα ή άλλο τρόπο έλκουν την καταγωγή τους από το μικροαστικό ρεύμα του ρεβιζιονισμού που κατάφερε να πάρει, σε μια σειρά χώρες που οικοδομούσαν σοσιαλισμό, το πάνω χέρι σε βάρος του σπουδαίου πρώτου ιστορικού άλματος του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.). Δεν υποτιμούμαι και τη φυσιολογική σύγχυση που αποφέρει, ακόμη και σε ειλικρινείς προσπάθειες συμβολής στην υπόθεση της εργατικής τάξης και των λαών, η ήττα του Ε.Ε.Κ.Κ. και οι δυσμενείς συσχετισμοί των ημερών μας.

Αυτό που χρειάζεται λοιπόν είναι να πεταχτούν στα σκουπίδια πολλές από τις κυρίαρχες απόψεις στην αριστερά. Σαν αυτές που δίνουν χώρο στις απαράδεκτες συμπεριφορές της ΑΡΑΣ που τις συναντάμε και στο χώρο της αναρχίας, και δεκαετίες τώρα (όνομα και μη χωριό) και στην αριστερά που κατά τα άλλα ανεμίζει τις σημαίες του κομμουνισμού. Οι υποκειμενισμοί, οι οργανωτισμοί, οι μαγαζακισμοί και οι εικονικές δράσεις, η προσχηματική κοινή δράση (που στην ουσία την υπονομεύουν), καθώς και οι εκλογικές κοινοπραξίες που μαγειρεύονται ασταμάτητα πάντα στη βάση τους έχουν ένα αφήγημα, κύρια για τα μέλη τους, κάποιες σπουδαίες τάχα προγραμματικές θέσεις κ.ο.κ.

Ο σ. Β.Σαμαράς μέχρι και πρόσφατα έχει γράψει με τον καλύτερο τρόπο για το σπουδαίο ζήτημα του επαναστατικού προγράμματος του κόμματος της εργατικής τάξης. Δε θα επιχειρήσουμε να επαναλάβουμε. Προτείνουμε απλώς το διάβασμά τους. Ως προς το τι χρειάζεται θα το συνοψίσουμε λέγοντας πως χρειάζεται, σ’ αυτούς που θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση, η κατάκτηση της αντίληψης πως όπως κι αν εξελίσσονται σήμερα οι αντιστάσεις αυτές είναι πολύτιμες και πρέπει να τις στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Μόνο μέσα απ’ αυτές η εργατική τάξη και όλος ο κόσμος της δουλειάς μπορεί να υπερασπιστεί το δίκιο και τη ζωή του από την παραπέρα λεηλασία. Να γιατί λέμε ότι οι αντιστάσεις είναι ανάγκη ζωής και  παραμένουμε αισιόδοξοι αφού αυτές δε θα λείψουν μιας και η εργατική τάξη και οι λαοί επιμένουν να θέλουν να ζήσουν. Όλα τα προηγούμενα ούτε τα σχεδιάζουν, ούτε καν ρωτιούνται γι’ αυτά οι «πρωτοπόροι» και οι πρωτοπόροι.

Αυτό που μπορούν οι πολύτιμες -τώρα και πάντα- πολιτικές ομάδες, οργανώσεις και οι όποιες πολιτικές πρωτοπορίες, εφόσον το θέλουν, είναι να συμβάλλουν στην υπόθεση της εργατικής τάξης. Κόμμα της εργατικής τάξης με διαλυμένη την εργατική τάξη δεν υφίσταται και να μας συμπαθεί το ΚΚΕ και όποιοι άλλοι ετοιμάζονται να το χτίσουν. Όσοι το θέλουν, μπορούν με μια άλλη αντίληψη να ενισχυθούν όπως είναι θεμιτό και αναγκαίο, μέσα από την καθημερινή συμβολή τους στη μαζική λαϊκή πάλη. Να διαμορφώσουν στα μέλη τους χαρακτηριστικά λαϊκών αγωνιστών που στο χώρο που εργάζονται, ζουν, σπουδάζουν θα λειτουργούν με αυτονόητη τη στάση αντίστασης και τη συμβολή σε εστίες αντίστασης ακόμη και για τα πιο μικρά και ταπεινά ζητήματα. Αυτά τα μικρά ρυάκια  τροφοδοτούν συνεχώς τα μεγάλα ποτάμια της λαϊκής αντίστασης.

Αναγκαίο στοιχείο μιας τέτοιας αντίληψης η λειτουργία με όρους κοινής δράσης. Η ενότητα και πάλη, για τα αυτονόητα που προκρίνει η ζωή, είναι ο μόνος τρόπος για ν’ αντιμετωπιστεί η σύγχυση και να αποκτιέται αξιοπιστία πλατιά στο λαό και να διαμορφώνονται  συσχετισμοί σε βάρος αστικών δυνάμεων και ρεφορμιστικών αυταπατών. Αυτονόητα σε σπουδαιότητα (χωρίς να υποτιμάμε καμία μάχη) είναι πρώτα- πρώτα το κρίσιμο μέτωπο της πάλης για το μεροκάματο και το μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο, τη φασιστικοποίηση κ.ο.κ.

Στο μέτωπο πάλης για το μεροκάματο μ’ αφορμή και την 1^η Μάη χρειάζεται να πούμε πολλά και για την ιστορία και τη σημασία της υπεράσπισης του 8ωρου. Συχνά αλλά όχι πάντα λόγω σύγχυσης πάνω στο ζήτημα του ωραρίου διατυπώνονται λαθεμένες απόψεις όπως αυτή που συσχετίζει το ωράριο με την τεχνητή πρόοδο και αδυνατεί να δει ότι η δουλειά μπορεί να μετατραπεί σε δημιουργική εργασία – πηγή χαράς σε άλλη κοινωνία, ενώ στον καπιταλισμό ζητούμενο είναι η όσο το δυνατό πιο έντονη εκμετάλλευσή της για παραγωγή υπεραξίας.  Ακόμη πιο λαθεμένο το σύνθημα «λιγότερη δουλειά- δουλειά για όλους» που αποπροσανατολίζει ως προς τη φύση του συστήματος της εκμετάλλευσης που παράγει και αξιοποιεί την ανεργία και το «περίσσεμα» εργατικών χεριών σε μια σειρά χώρες.

Ωστόσο παρά τις διαφωνίες για το ωράριο, αυτονόητο ήταν για όλους η πάλη ενάντια στο νόμο για το 13ωρο. Για να μην περάσει!! Υπήρξε άραγε κοινή δράση και η απαιτούμενη ιεράρχηση της μάχης αυτής;  Νομίζουμε όχι. Αυτονόητο φυσικά παραμένει ότι σε κάθε χώρο κρίσιμο ζήτημα πάλης είναι το ωράριο – πενθήμερο και το κεντρικό αίτημα κατάργησης του νόμου για το 13ωρο και σειράς νόμων που υπονομεύουν το 8ωρο.

Ας έχει στην τελική ο καθένας την άποψή του, όμως υπάρχουν και τα αυτονόητα που η κοινή δράση είναι υποχρεωτική. Ξεκάθαρα, με την κοινή δράση μπορούν και πρέπει να ενισχυθούν όλες οι συνιστώσες της. Και αυτό είναι και θεμιτό και αναγκαίο. Ακόμη πιο ξεκάθαρο και αυτονόητο είναι πως απέναντι στην ασταμάτητη ακρίβεια όρος ζωής για τους εργαζόμενους είναι η ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ. Εμείς θα επιμείνουμε κεντρικά σ’ αυτό έστω με όρους ζύμωσης και προπαγάνδας και εννοείται σε κάθε χώρο που εργάζονται σύντροφοι και φίλοι της συλλογικότητας Αντίσταση και Πάλη. Οι εργαζόμενοι πρέπει να παλέψουν για 8ωρο – πενθήμερο με μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής και να μην αναγκάζονται σε υπερωρίες και δεύτερες και τρίτες δουλειές.

Μόνο πολιτικά αλλήθωροι δε βλέπουν αυτή την κρίσιμη αναγκαιότητα για τους εργαζόμενους και το κίνημα. Σίγουρα υπάρχουν πολλοί με αυτή την άποψη. Στόχος μας λοιπόν να συναντηθούμε για να δώσουμε ώθηση στην πάλη ξεκινώντας από τα αυτονόητα…