Ανάπτυξη (των κερδών του κεφαλαίου), ύφεση (της αξίας της ζωής των εργαζομένων), πληθωρισμός (αντεργατικών πολιτικών)

Δε χρειάζεται καμία οικονομική ανάλυση, ούτε οι παραπομπές σε οικονομικούς δείκτες για να αντιληφθεί κανείς ποια είναι η ασφυκτική καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς. Αυτοί που παράγουν με ολοένα και δυσκολότερες συνθήκες, με ιδρώτα και αίμα, όλο τον πλούτο της κοινωνίας, είναι οι ίδιοι που στερούνται πλέον και τα βασικά. Νοίκια που φτάνουν να δεσμεύουν, για σπίτι 60τμ στο κέντρο της Αθήνας, το 93% του μέσου μισθού. Τιμές στα ράφια απαγορευτικές για να μπορεί να σιτιστεί στοιχειωδώς μια οικογένεια, να έχει τα απαραίτητα είδη υγιεινής. Όσο για τις τιμές σε καύσιμα και ηλεκτρικό, που ολοένα εκτοξεύονται, απλά καταπίνουν τον υπόλοιπο μισθό από τα μέσα του μήνα.

Για να μιλήσουν τα δικά τους στοιχεία, ο πληθωρισμός που καλπάζει φτάνοντας το 4,6% τον Απρίλη και η μέση (νέα) αύξηση στο καλάθι του νοικοκυριού, μετά το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, να αγγίζει το 10%. Με βάση τα τωρινά δεδομένα, χωρίς καν να μπει στην εξίσωση ενδεχόμενη κλιμάκωση στα ενεργά πολεμικά μέτωπα ή νέα αν προκύψουν, οι επόμενοι μήνες προβλέπονται σοκαριστικοί για τους εργαζομένους παγκόσμια. Όταν οι FT αναφέρουν οτι απέχουμε 1 μήνα από την “ασφυξία”, με προβλέψεις έως και για 200 δολάρια το βαρέλι, παράλληλα με τις άδειες δεξαμενές φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Όταν ακόμα δεν έχουν ενταχθεί στο κόστος παραγωγής των γεωργικών προϊόντων η εκτίναξη των τιμών στα λιπάσματα, με ότι αυτό συνεπάγεται στην τελική τιμή και στις μειωμένες συγκομιδές. Όταν η ίδια η επικεφαλής του ΔΝΤ “απειλεί” για έως και επιπλέον 45 εκατομμύρια ανθρώπους που οδηγούνται στην απόλυτη ένδεια, στην πείνα.

Αποτελεί θράσος λοιπόν, το αστικό κηφηναριό να ζητά και τα ρέστα από τις εργατολαϊκές μάζες. Ένα θράσος που προκύπτει από τον αέρα του αντιδραστικού τοπίου που έχουν διαμορφώσει οι πολιτικές των κυβερνήσεων κάθε χρώματος, υπέρ του κεφάλαιου. Το οποίο με τη σειρά του σαν βάση έχει την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, με τις συνέπειες της να αποτυπώνονται ολοένα και πιο έντονα στη ζωή των μαζών. Έτσι λοιπόν, καλούνται οι λαοί να “περιορίσουν την κατανάλωση ενέργειας”, όπως στο Βιετνάμ και τη Ν. Κορέα, να βάλουν διπλά πουλόβερ όπως έλεγε ο Σόιμπλε, να ξεχάσουν αυτά που ξέρουν από δικαιώματα όπως τόνιζε ο Μακρόν. Αντίστοιχα και εδώ, ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας να εκβιάζουν το λαό για να αποδεχτεί το ξεθέλιωμα κατακτήσεων, αλλά και να δει παράλληλα την “εθνική ανάγκη” της κούρσας των εξοπλιστικών, μαζί με την ανάγκη υλοποίησης της τυχοδιωκτικής πολεμικής εμπλοκής στα εξελισσόμενα σφαγεία των ιμπεριαλιστών. Ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύει την εξοργιστική επιδοματική πολιτική των ψίχουλων, με το πενηντάρικο (υπό προϋποθέσεις) για τα καύσιμα και το έξτρα πενηντάρικο (το χρόνο!) στους χαμηλοσυνταξιούχους να προκαλεί τον κόσμο της δουλειάς.

Πως τελικά φτάσαμε εδώ; Κανείς απολογητής του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου, κανένα κανάλι και κανένας αναλυτής δεν πρόκειται να θίξει το άγιο δισκοπότηρο της κεφαλαιοκρατίας. Την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, τις οξυμένες ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, την πολιτική της αστικής τάξης. Όπως συνεχώς μας σερβίρουν, ο πληθωρισμός είναι “φαινόμενο”, λίγο πολύ σαν τους σεισμούς, η ακρίβεια εισαγόμενη, οι επιπτώσεις του πολέμου (βλέπε της ιμπεριαλιστικής επέμβασης) στο Ιράν αντικειμενικές δυσκολίες που “αμαυρώνουν το οικονομικό θαύμα της χώρας”.

Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός πως η ακρίβεια και ο πληθωρισμός δεν είναι φυσικό φαινόμενο, αλλά απότοκο της κανονικής λειτουργίας του καπιταλισμού- ιμπεριαλισμού και δεν οφείλεται σε κάποιους που αισχροκερδούν και στα golden boys. Το ζήτημα που οφείλει να απασχολήσει τις δυνάμεις που αναφέρονται στην υπόθεση της εργατικής τάξης και θέλουν να υπερασπίσουν το δίκιο των μαζών, είναι άλλο. Αν προτάσσουν, καθαρά, αποφασιστικά, αταλάντευτα, με ένα ακέραιο ταξικό προσανατολισμό, τα συμφέροντα του εργατολαϊκού κόσμου απέναντι στα θέλω του κόσμου της πλουτοκρατίας. Αν αυτοί, που σε ορυχεία, βιομηχανίες, λιμάνια, οικοδομές, κατασκευές, αποθήκες έως τους ντελιβεράδες, σερβιτόρους, ξενοδοχοϋπάλληλους μπορούν και πρέπει να ζουν αξιοπρεπώς από τον μισθό τους, να έχουν 8ωρο, σε ασφαλή και ανθρώπινα πλαίσια.

Εδώ λοιπόν χρειάζεται να απαντηθεί η αστική φιλολογία και επιχειρηματολογία, που θέλει να στηρίξει και να διαιωνίσει την εκμετάλλευση, τη συστηματική ιδιοποίηση του μόχθου της εργατικής τάξης και πολλές φορές βρίσκει και απρόσμενους συμπαραστάτες, θεωρητικά στην αντίπερα όχθη. Ο πληθωρισμός και η ακρίβεια όντως, εκτός από θέμα διαχείρισης, σε ότι αφορά την αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή, αποτελεί για το κεφάλαιο ένα σημαντικό ζήτημα. Όχι απαραίτητα πρόβλημα, πόσο μάλλον στοιχείο δήθεν κατάρρευσης. Εντάσσεται και αυτός σε στοιχείο της λειτουργίας του, με διάφορους τρόπους, όσο δεν αμφισβητείται η κυριαρχία του απέναντι στον εχθρό λαό.

Πρώτα πρώτα, αξιοποιείται στη διαδικασία της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης, αφού ο πλέον ασθμαίνων μικρός καπιταλιστής αλλά και ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας αναγκάζεται να υποταχτεί στο μεγάλο κεφάλαιο, μην μπορώντας να αντέξει τα αυξανόμενα κόστη και τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης, μπίζνες, κυριαρχίας του πρώτου. Άρα τελικά το κεφάλαιο σαν κεφάλαιο εμφανίζεται ενισχυμένο, κάνοντας μάλιστα την κρίση ευκαιρία.

Δεύτερον, ακόμα και να τεθεί ζήτημα διατήρησης του μέσου ποσοστού κέρδους, χτύπημα σε τομείς της δραστηριότητας ή ακόμα και επιβίωσης κάποιων τομέων και επιχειρήσεων, οι μεγαλοκαρχαρίες, η πλουτοκράτες βρίσκουν την άκρη. Έτσι μας συστήνοταν ένας από τους μεγαλύτερους βρικόλακες του καπιταλισμού, ο Μπάφετ, όταν από το 2008 έκανε μεταπηδήσεις στις επενδύσεις του ανάλογα με το τι δυναμικές εντόπιζε, ενώ “συμβούλευε” τους επενδυτές να είναι άπληστοι όταν η αγορά φοβάται. Τώρα, για τις ζημιές, τα χρέη, τα αποκαΐδια που άφηνε αυτός και οι υπόλοιποι της τάξης του, αυτό ήταν και είναι θέμα της άλλης τάξης, που βίωνε τις συνέπειες.

Για τις προηγούμενες “εφόδους” των κερδών στον καπιταλιστικό ουρανό, αναγκαία συνθήκη η συστηματική και εξοντωτική εκμετάλλευση των εργαζομένων, το στίψιμό τους για να αυγατίζουν τα κέρδη τους οι κεφαλαιοκράτες. Μα και κρίσεις, πληθωρισμούς και ακρίβεια, πάλι το φόρτωμα θα πέσει στις πλάτες των ίδιων εργατολαϊκών στρωμάτων, που ενώ  δουλεύουν 13ωρα, σκοτώνονται στη δουλειά, σε συνθήκες άγριας εντατικοποίησης ακόμα και σε ευρύτερα στρώματα, δεν μπορούν να έχουν ούτε τα στοιχειώδη. Την ώρα που οι προβλέψεις των αναλυτών μιλούν για επερχόμενα φαινόμενα στασιμοπληθωρισμού, δηλαδή εκτεταμένη ανεργία με ταυτόχρονο υπέρογκο κόστος ζωής.

Συμπερασματικά, είτε σε συνθήκες πολέμου, είτε στην “ειρηνική” λειτουργία του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος, ο παρονομαστής για τον λαό είναι ο ίδιος. Τόσο για τις συνέπειες στη ζωή και το μέλλον του, όσο για το μονόδρομο των απαντήσεων που πρέπει να αναζητήσει. Τη συγκρότηση αντιστάσεων, τέτοιων που θα μπλοκάρουν την αντεργατική πολιτική κυβέρνησης κεφάλαιου ιμπεριαλιστών. Τα μέτωπα πάλης που εξ αντικειμένου αλληλοτροφοδοτούνται, τόσο απέναντι στα πολεμικά σφαγεία και την εμπλοκή, όσο και για τη βασική αντίθεση, την πάλη για το μεροκάματο, την περίθαλψη.

Κρίσιμος λοιπόν κρίκος της πάλης του λαού παραμένει η πάλη που τόσο έχει ανάγκη ο κόσμος της δουλειάς, η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής, για το 8ωρο, τη σταθερή δουλειά, τις ανθρώπινες συνθήκες. Σε αυτό η αριστερά ούτε τολμά να το βάλει έστω με όρους ζύμωσης και προπαγάνδας, πόσο μάλλον να το ιεραρχήσει και με όρους ενότητας και πάλης, με κοινή δράση, να ευνοήσει την κίνηση και τις αντιστάσεις των μαζών. Αν και αυτό το τελευταίο ανοίγει μια ολάκερη συζήτηση, ωστόσο μένοντας στο πνεύμα των παραπάνω, με επίγνωση των αρνητικών συσχετισμών αλλά και εμπνεόμενοι από το δίκιο του κόσμο της δουλειάς, τις ανειρήνευτες αντιθέσεις που παρέχουν πρόσφορο έδαφος για αντιστάσεις, να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στην υπόθεση αυτή.