Έλληνες “πατριώτες” με αμερικάνικη σφραγίδα

Την ώρα που μεγαλώνει η παγκόσμια ανησυχία για το ενδεχόμενο γενικευμένου  πολέμου στη Μέση Ανατολή, αλλά και για τις συνέπειες για το λαϊκό εισόδημα που ήδη αποτυπώνονται, στη χώρα μας ανησυχούμε διπλά. Δεν είναι τόσο η γεωγραφική εγγύτητα, που σίγουρα παίζει σημαντικό ρόλο, όσο η σειρά τυχοδιωκτισμών και συνολικά η πολιτική της αστικής τάξης, που μας μπλέκει βαθύτερα στον πόλεμο, θέλοντας να εξασφαλίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στο προσκήνιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Αυτό αναδεικνύεται και από το χτεσινό άρθρο στην WSJ, όπου η Ελλάδα φιγουράρει μαζί με την Πολωνία, τη Ρουμανία και τη Λιθουανία στις πλέον φιλικές και ΝΑΤΟικά υπάκουες χώρες για τις ΗΠΑ, οι οποίες θα δεχθούν “επιβράβευση”. Ποια είναι αυτή; Μα η -εκεί- μεγαλύτερη παρουσία των αμερικάνων, με τη μετακίνηση στρατευμάτων ή και βάσεων από χώρες όπως η Ισπανία και η Γερμανία, που έφεραν αντιρρήσεις και εμπόδια στην εξελισσόμενη ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή. Να δούμε τι άλλο θα χωρέσει λοιπόν στη Σούδα, τι θα προστεθεί σε Αλεξανδρούπολη, Λάρισα, Στεφανοβίκειο ή αλλού, με το αστικό πολιτικό προσωπικό ΣΥΣΣΩΜΟ να πανηγυρίζει. Εξάλλου στα “εθνικά θέματα” κανείς δεν διανοείται να  αμφισβητεί στο ελάχιστο, γεγονός που δυστυχώς ούτε η κυρίαρχη αριστερά τολμά και επιλέγει να αντιπαρατεθεί, μη συμβάλλοντας στην μαζική λαϊκή πάλη.

Όταν λοιπόν ο Μητσοτάκης δηλώνει χτες πως πρέπει πάση θυσία να προστατευτεί ο -εκ των μεγαλύτερων παγκοσμίως- ελληνικός στόλος.  Όταν η μόνη κριτική στο “στρατηγικό σύμμαχο και φίλο” σιωνιστικό μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστών, ακόμα μετά και το νέο ΕΓΚΛΗΜΑ τους στο Λίβανο, με εκατοντάδες νεκρούς και χιλιάδες τραυματίες, πως  πρέπει να είναι “ειλικρινής”. Όταν η ΜΟΤΟΡ ΟΙΛ είναι ο τρίτος μεγαλύτερος προμηθευτής καυσίμων των ΗΠΑ στον κόσμο και συνολικά οι έλληνες εφοπλιστές, βιομήχανοι, ενεργειακοί όμιλοι να αποκομίζουν απίθανα κέρδη, τη στιγμή που ο λαός βυθίζεται στη φτώχεια. Τότε αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα το ταξικό πρόσημο και περιεχόμενο της μεγαλύτερης εμπλοκής, των εγκληματικών τυχοδιωκτισμών, της αναζήτησης αναβαθμισμένων ρόλων στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Αντιλαμβάνεται ο κάθε λαϊκός άνθρωπος πως η διαφύλαξη της αυξανόμενης κερδοφορίας του κεφάλαιου, οι γεωστρατηγικές φιλοδοξίες, πάντα στα πλαίσια της εξάρτησης, είναι κυβερνητικές προτεραιότητες που συμβαδίζουν με την επίθεση στα εργατολαϊκά δικαιώματα.

Γιαυτό και στα μέσα μαζικής εξαπάτησης, τα κανάλια των εφοπλιστάδων ( σαουδαράβων, ισραηλινών, αμερικανών συμμετόχων) ,εντείνεται η προπαγάνδα του συστήματος. Αναπαράγεται συνεχώς το εθνικό (αστικό καλύτερα) αφήγημα, η αντιδραστική φιλοπόλεμη ρητορεία, οι πανηγυρισμοί για τα Πάτριοτ που καταρρίπτουν ιρανικούς πυραύλους, οι βάσεις που “μας προστατεύουν”, η επιθετικότητα της Τουρκίας κλπ. Όπως σιχαμένα επιλεκτική και η ευαισθητοποίηση για πυραύλους που “ταράζουν” την κανονικότητα στο Ισραήλ, αλλά για τα μακελειά στα Ιρανικά σχολεία, τα λουτρά αίματος στο Λίβανο, τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, εκεί δεν χωράει ούτε σχόλιο.

Η ανησυχία του λαού μας λοιπόν για τους κινδύνους που μεγαλώνουν, συμπληρώνει την αγωνία για να βγει το  μεροκάματο, η οποία κυριαρχεί στη σκέψη και στην καθημερινότητα . Αυτή η εργασιακή βαρβαρότητα ολοένα και πνίγει τον κόσμο της δουλειάς, με τα 13ωρα εκτός από υπαρκτή κατάσταση να είναι πλέον νόμοι του κράτους, οι συνθήκες δουλειάς γεννούν σακατέματα και θανάτους, ενώ οι καθηλωμένοι μισθοί εξανεμίζονται από την ακρίβεια που επελαύνει. Μετά και την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Μέση Ανατολή, με την εκτίναξη του φυσικού αερίου, του πετρελαίου, λιπασμάτων και όλων των συναφών οι συνέπειες για το λαό μας και τους λαούς συνολικά θα είναι εφιαλτικές, ανεξάρτητα από την όποια εξέλιξη των σφαγείων από δω και πέρα.

Ξανά λοιπόν στο ζητούμενο του σήμερα. Οι αντιστάσεις που απαιτούνται, απέναντι στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο. Η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος ζωής που γίνεται δυσβάσταχτο, κόντρα στους αστικούς εκβιασμούς . Κόντρα στα συμφέροντα του κεφάλαιου και της αστικής τάξης, κόντρα στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, ανάγκη ζωής η ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής, που αφορά συνολικά τη ζωή και το μέλλον του λαού, από την ειρήνη ως το ψωμί. Αλληλοτροφοδοτούμενα τα μέτωπα πάλης, άρα εξ αντικειμένου η ευνόηση της μιας κατεύθυνσης επιδρά και στην άλλη. Παραμένει όμως κρίσιμος ο κρίκος της πάλης για το μεροκάματο, άρα ο καθένας κρίνεται από τη συμβολή ή μη στο ξεδίπλωμα μαζικών αγώνων, που θα απαιτούν το δίκιο, απέναντι στα θέλω του κόσμου της πλουτοκρατίας.