Να δυναμώσει η πάλη ενάντια στην πολιτική της εκμετάλλευσης και της εμπλοκής, να σπάσει το κλίμα υποταγής και τρομοκρατίας!

Όπως αναμενόταν, για την εγχώρια ειδησεογραφία και δημοσιογραφία, η πλευρά της νατοϊκής συνόδου που αναδείχθηκε αφορούσε τα λεγόμενα “ελληνοτουρκικά θέματα”. Και για να το ορίσουμε από την ταξική σκοπιά, τις εξελίξεις στον αντιδραστικό από κάθε άποψη ανταγωνισμό των δυο αστικών τάξεων, για συμφέροντα ξένα προς το λαό και την εργατική τάξη, σε κάθε μεριά του Αιγαίου.

Η όλη συζήτηση κέντραρε στις υποσχέσεις του Τραμπ προς τον Ερντογάν για τα εξοπλιστικά αλλά και για επενδύσεις, τη στιγμή που όλο το εγχώριο αστικό πολιτικό προσωπικό, οι απολογητές κονδυλοφόροι του συστήματος της εκμετάλλευσης και του πολέμου είτε εξέφραζαν την αγανάκτησή τους, είτε προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν την πολιτική σημασία. Η αλήθεια πάντως είναι πως, πέρα από τις δυνατές σημειολογικά εικόνες, το κόκκινο χαλί στο γεράκι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού (κόντρα στα έντονα αντιαμερικάνικα αισθήματα του λαού της Τουρκίας) δεν υπήρξαν οι αντίστοιχες δεσμεύσεις που θα επιθυμούσε η γειτονική αστική τάξη. Σε κάθε περίπτωση, οι μεγαλύτεροι φονιάδες των λαών και γενικά η μακροβιότερη και πιο φονική λυκοσυμμαχία πολέμου και επεμβάσεων, το ΝΑΤΟ, έχουν σίγουρα αρκετά σοβαρότερα ζητήματα να αντιμετωπίσουν, με το Ιράν και την Ουκρανία να παραμένουν οι κύριες εκφράσεις του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που ολοένα παροξύνεται.

Παρόλα αυτά, μια αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη σαν την Τουρκία που παραμένει πολύτιμο νατοϊκό μέλος, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου που δένει με τη Μέση Ανατολή, η συνύπαρξη στην περιοχή αυτή με τις αστικές τάξεις όπως αυτή της χώρας μας, σε συνδυασμό με το σιωνιστικό μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστών Ισραήλ, δεν είναι αμελητέα ζητήματα για τους ιμπεριαλιστές. Ιδιαίτερα όταν παράλληλα εξελίσσεται και η αναδιαμόρφωση του ενεργειακού χάρτη και τροφοδοσίας, των εμπορικών δρόμων και άλλων πεδίων που αφορούν το σύνολο των σχέσεων-ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών που ανταγωνίζονται (και) στην περιοχή, αλλά και από δίπλα τις κόντρες των αστικών τάξεων.

Για την αστική τάξη της Τουρκίας, η αναζήτηση αναβαθμισμένων ρόλων στα εξελισσόμενα σχέδια είναι έντονη και δεν αφορά μόνο τα εξοπλιστικά. Όντας ένα κράτος που απλώνεται από το Αιγαίο ως τα βάθη της Μέσης Ανατολής, φιλοδοξεί να αποτελέσει κόμβο και βασικό πυλώνα δρόμων ενέργειας και εμπορευμάτων. Η ειδική σχέση με τους ιμπεριαλιστές της Ανατολής, Ρωσία Κίνα και το προφίλ που έχει οικοδομήσει, της δίνει τέτοιο αέρα. Φυσικά παραμένοντας εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό και με ανάλογες αντιφάσεις στις σχέσεις-αντιθέσεις με δυνάμεις της περιοχής, οι τυχοδιωκτισμοί της ενέχουν και μεγάλους κινδύνους. Ο νέος αμερικάνικος διάδρομος Tripp (δε μπορούσε να μη βάλει και κει το όνομά του ο Τραμπ) κουμπώνει στην Τουρκία, παρακάμπτoντας σε μεγάλο βαθμό τις δεσμεύσεις των Στενών Μπαμπ αλ Μαντέμπ και Ορμούζ, διεμβολίζοντας παράλληλα τις σχέσεις της Ρωσίας με τις χώρες του Νότιου Καυκάσου. Άρα φέρνει την τούρκικη αστική τάξη απέναντι και στα συμφέροντα Ρώσων Κινέζων Ιρανών, ενώ εξ αντικειμένου ευνοεί παράλληλα και τον εναλλακτικό εμπορικό ενεργειακό δρόμο IMEC, στον οποίο η Τουρκία δηλώνει πως επιθυμεί να συμμετάσχει, προσπαθώντας να εκτοπίσει το ρόλο του Ισραήλ. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν το πόσο χοντρό είναι το παζάρι, στη βάση της προσπάθειας των δυτικών ιμπεριαλιστών να ανακόψουν την επιρροή, την ενεργειακή τροφοδότηση, δρόμους του μεταξιού κλπ των Ρώσων και Κινέζων και άρα τι ζητήματα τίθονται για την αστική τάξη της Τουρκίας.

Σε ότι έχει να κάνει με το γεωπολιτικό γεωστρατηγικό, φυσικά ένα μεγάλο κεφάλαιο είναι και η αντιστοίχιση του 2ου μεγαλύτερου στρατού ξηράς στο ΝΑΤΟ, της 10ης μεγαλύτερης πολεμικής βιομηχανίας στον κόσμο με ανάλογα εξοπλιστικά προγράμματα ( CAAN, F35), συμμετοχή στο SAFE κλπ. Φυσικά οι S400 και όσα συνοδεύουν τις ιδιαίτερες σχέσεις της Τουρκίας με τους ΝΑΤΟικούς αντιπάλους βάζουν φρένο, αλλά οι διαπραγματεύσεις δε σταματούν. Το σίγουρο είναι πως σε κάθε περίπτωση, ο λαός και η εργατική τάξη και στη γείτονα χώρα έχουν μπροστά τους μεγάλους κινδύνους και θα υφίστανται την αντεργατική λεηλασία καθημερινά, όσο δεν συγκροτούν αντιστάσεις ικανές, ώστε να φανούν υπολογίσιμοι.

Ανάλογες βλέψεις και φιλοδοξίες έχει και η ελληνική αστική τάξη, επιχειρώντας αντίστοιχους εγκληματικούς τυχοδιωκτισμούς απέναντι στον κόσμο της δουλειάς. Το εθνικό-αστικό αφήγημα που σερβίρεται σε ολοένα μεγαλύτερες δόσεις και σε συχνότητα, με μεγαλύτερους εκβιασμούς και ψέμματα, στοχεύει στο μετά αλλά και στο σήμερα των εργατολαϊκών μαζών στη χώρα μας. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, τις δηλώσεις Παναγιωτόπουλου οτι θα ματώσουμε στο πλάι των ΗΠΑ, την Ελλάδα- προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης του Μητσοτάκη και το ότι είμαστε στη σωστή μεριά της ιστορίας. Τα πεπραγμένα του απλώματος του καρκίνου των βάσεων. Το ξέπλυμα και την ολοένα και συχνότερη συνεργασία με το λαομίσητο σιωναζιστικό κράτος μαντρόσκυλο των ιμπεριαλιστών. Τα δις για φρεγάτες, F35, ασπίδα του Αχιλλέα, αντιπυραυλικά, συνολικά 25 δις σε βάθος 12ετίας, με τον Δένδια να δηλώνει πως φιλοδοξούμε να γίνουμε 1η δύναμη σε drones στο μέλλον. Έως και τις πρόσφατες διακηρύξεις πως για τα συμφέροντα των εφοπλιστών, θα σταλούν και φρεγάτες στα στενά του Ορμούζ που θα βοηθούν στην αποναρκοθέτηση, είτε θα λειτουργούν σαν μπράβοι των εφοπλοστικών συμφερόντων δίπλα στους νατοϊκούς στόλους.

Είναι ενδεικτικό πως ακόμα και τώρα που έχουμε ήδη μπει σε προεκλογική περίοδο, κανένα αστικό πολιτικό κόμμα ή στέλεχος δεν διανοείται να θίξει τον πυρήνα της πολιτικής των “εθνικών θεμάτων”. Είτε το Πασοκ, είτε τα κεντρώα κόμματα, ακόμα και τα νεοϊδρυθέντα της Καρυστιανού και του Τσίπρα είναι μπετόν αρμέ στην υπηρέτηση αυτής της γραμμής, που συνολικά συνοψίζεται στο «όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο», με όποια ρούχα κι αν φορεθεί. Όσο για την ακροδεξιά, από τα διάφορα κομμάτια που κυκλοφορούν, έως και αυτά σε (όχι για πολύ ακόμα) λανθάνουσα κατάσταση(Σαμαράς), μόνο να προσθέσουν έχουν σε αντιδραστικότητα, αφού απαιτούν κι άλλα δις για όπλα, βάθεμα της εξάρτησης, μεγαλύτερη πολεμοκαπηλεία και τελικά περισσότερη υποταγή για το λαό. Δυστυχώς η αρνητική κινηματική κατάσταση, η διάλυση των μετώπων πάλης, οι έτσι κι αλλιώς αρνητικοί συσχετισμοί επιδρούν και στην αριστερά, η οποία παρά τους βερμπαλισμούς και τα ωραία λόγια, στο διαταύτα δεν τολμά να έρθει σε σύγκρουση με το αστικό πλαίσιο. Να αναδείξει τον αντιδραστικό χαρακτήρα αυτής της αντιπαράθεσης της ελληνικής και τούρκικης αστικής τάξης, της βαθιάς εμπλοκής στον πόλεμο και τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, να ευνοήσει την κίνηση των μαζών, την πάλη για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής.

Πολύ δύσκολη η πραγματικότητα και η συγκυρία και για το λαό μας λοιπόν, με το αστικό κηφηναριό για τα δικά του στενά ταξικά συμφέροντα, να μη διστάζει να μπλέκει ολοένα πιο βαθιά το λαό και τη χώρα στον πόλεμο, εκβιάζοντας συστηματικά το λαό να αποδεχθεί την δική του αλήθεια, τα δικά του θέλω, την πολιτική του κεφάλαιου. Άρα είτε ως διαξιφισμοί για τα ορυκτά πλούτη του Αιγαίου (που κυρίως θα τα καρπωθούν οι ιμπεριαλιστές), είτε για την ατέλειωτη κούρσα εξοπλιστικών, είτε για όμορρους ρόλους που αφορούν δρόμους ενέργειας και διαμετακομιστικού κέντρου, ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των δυο αστικών τάξεων δεν αφορά τη ζωή και το μέλλον των λαών της περιοχής, ίσα ίσα τα υπονομεύει. Ακόμα και στις περιόδους που οι ανάγκες συνοχής και επικέντρωσης των αμερικανονατοϊκών σε άλλα καυτά μέτωπα (βλέπε Ουκρανία, Ιράν) επιτάσσουν την διατεταγμένη φιλία, αυτό δε σημαίνει ανακούφιση και προϋποθέσεις ειρήνης για τους λαούς, αλλά γιγάντωμα των πολεμικών κινδύνων, ένταση της φασιστικοποίησης, ιδεολογική τρομοκρατία και φυσικά ένταση της λεηλασίας του μόχθου.

Και στις δυο χώρες, οι “χώρες” των εργατολαϊκών στρωμάτων γονατίζουν από την ακρίβεια που σαρώνει, ότι έχει αφήσει όρθιο η επίθεση σε κατακτήσεις δικαιώματα. Ο τουρισμός και στις δυο χώρες πάει καλά, ωστόσο πατά στις πλάτες των εργαζόμενων Ελλήνων, Τούρκων και μεταναστών που στελεχώνουν και στηρίζουν το “θαύμα” της βαριάς λεγόμενης βιομηχανίας. Ο οποίος με τη σειρά του επιδεινώνει την ακρίβεια λόγω ζήτησης, με τα νοίκια, το ρεύμα, τα καύσιμα, τις τιμές στα ράφια να εκτοξεύονται. Κοινά τα άγχη για να βγει ο μήνας, με τους μισθούς να έχουν καταλήξει σε μισθούς πείνας, αφού ο ένας μισθός στην οικογένεια φεύγει μόνο για το ενοίκιο και τους λογαριασμούς.

Επομένως παραμένει ανάγκη ζωής η συγκρότηση αντιστάσεων, αγώνων που θα βάζουν στο στόχαστρο την αντεργατική πολιτική της αστικής τάξης. Ο μπαμπούλας Τουρκία Ερντογάν ενισχύει την υποταγή στα θέλω της πλουτοκρατίας, επιβάλλει τα δίκια των αστών έναντι των συμφερόντων του λαού και της εργατικής τάξης, δηλητηριάζει συνειδήσεις και ενισχύει την πολεμοκαπηλεία και την φασιστικοποίηση. Τελικά παραλύει τις αναγκαίες όσο ποτέ αντιστάσεις, την πάλη για το μεροκάματο. Όσο δεν απαντιέται, όσο δεν σπάει το αντιδραστικό κλίμα, της εθνικής λεγόμενης ομοψυχίας, των “ρεαλιστικών” πλαισίων, τόσο υπονομεύεται η υπόθεση που παλεύουμε. Αντίστροφα, όσο δυναμώνουν οι αγώνες για τη ζωή και το δίκιο, τόσο ενισχύεται και αλληλοτροφοδοτείται η πάλη ενάντια στον πόλεμο, στην εμπλοκή, στην αντιδραστική κόντρα των δυο αστικών τάξεων. Στην αναγνώριση πως οι λαοί της γύρω περιοχής δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, αντίθετα έχουν κοινό λαμπρό μέλλον, συνδεδεμένο με την πάλη για ένα κόσμο ανθρωπιάς.