Από το πάρκο στο πυροβόλο;

Να που τελικά τα συμφωνημένα “ήρεμα νερά” των τελευταίων σχεδόν δυο χρόνων ταράζονται ξανά, αποδεικνύοντας πως οι σχέσεις αντιθέσεις των δυο αστικών τάξεων Ελλάδας Τουρκίας δεν χαρακτηρίζονται ως βόλτα στο (θαλάσσιο) πάρκο. Το νέο επεισόδιο της πέρα ως πέρα αντιδραστικής κόντρας , σε κάθε περίπτωση, για τους λαούς, ανάμεσα στην ελληνική και τούρκικη πλουτοκρατία, δείχνει πως παρά τη διατεταγμένη από τους ιμπεριαλιστές φιλία ελέω νατοϊκής συνοχής και επικέντρωσης στα καυτά πολεμικά μέτωπα, οι πολυδιαστατες επιδιώξεις ένθεν κακείθεν δεν παραμερίζονται. Εξάλλου, παρά τις αμερικανονατοϊκές προτεραιότητες επικέντρωσης στο σφαγείο της Ουκρανίας που διανύει τον 5ο χρόνο του και στα απόνερα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ στο Ιράν, ποτέ δεν έπαψε η αιμοδότηση της εξοπλιστικής κούρσας και κόντρας των δυο αυτών κρατών. F35, αμερικάνικες και γαλλικές φρεγάτες, αγγλικά Eurofighter, ελικόπτερα  απάτσι, υποβρύχια και κάθε είδους αντιβαλλιστικά και πυραυλικά συστήματα στο μενού των δυο αστικών τάξεων, με την ενίσχυση παγκόσμια της πολεμοκαπηλείας και των δις για την πολεμική βιομηχανία να δίνει αέρα στα πανιά τέτοιων πολιτικών κατευθύνσεων. Παρόλα αυτά, θα ήταν εσφαλμένη και κοντόθορη μια ανάγνωση που θα έμενε μόνο σε αυτη τη διάσταση της αντιπαράθεσης αυτής, είτε πολυ περισσότερο αν το συγκεκριμενοποιούσε κανείς μόνο στο ” υποδαυλίζουν την κόντρα οι ιμπεριαλιστές για να πουλάνε όπλα εκατέρωθεν”.

Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η βάση για την όποια προσωρινή ανακωχή και τα σφιχταγκαλιάσματα, είτε για την πυροδότηση εντάσεων έως και επεισοδίων είναι οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί που αφορούν και την γύρω από εμάς περιοχή. Πέρα από “τούτο της γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι”, η περιοχή της ΝΑ Μεσογείου ευρύτερα, είναι σημαντικό ιμπεριαλιστικό πεδίο ενδιαφέροντος γεωπολιτικά,  ενεργειακά, εμπορικά. Και η χώρα μας αλλά και η γείτονος Τουρκία αποτελούν πέρασμα για αγωγούς, εμπορικούς δρόμους και φυσικά αποτελούν στρατηγικά σημεία που “φιλοξενούν” βάσεις, στρατηγικά περάσματα και “μαγνητίζουν” πολύ πολεμικό ατσάλι. Συνολικά όμως σαν αστικές τάξεις, πέρα από τα “ατού”  των γεωγραφικών συντεταγμένων (αυτό βέβαια γυρίζει και μπούμερανγκ ενίοτε), είναι δυο από τις ισχυρότερες στην περιοχή, με διαφορετική ιστορία, χαρακτηριστικά, δυνατότητες και αδυναμίες. Με την καθεμία να φιλοδοξεί να μεγαλώσει το μπόι της, να επεκτείνει την προβολή ισχύος της, κοντραριζόμενες και ανταγωνιζόμενες για αναβαθμισμένους όμορρους ρόλους στην περιοχή, με τους τυχοδιωκτισμούς και των δυο να γεννούν θανάσιμους και εγκληματικούς κινδύνους για τους λαούς των δυο χωρών και ευρύτερα.

Για την Τουρκία, αποτελεί στοίχημα να εκμεταλλευτεί τις ρωγμές και τις αντιφάσεις της πολιτικής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, με τις ευκαιρίες που διακρίνει να είναι μπλεγμένς με θανάσιμες για αυτήν παγίδες. Πάντως, έχοντας (και αυτοί) το λαό τους από κάτω, σχεδιάζουν αλλά και υλοποιούν σημαντικά τμήματα της πολιτικής που, ενώ δεν μπορεί να αμφισβητήσει την διάσταση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τη Δύση, παρόλα αυτά προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει και την στρατιωτική της ισχύ (2ος μεγαλύτερος στρατός στο ΝΑΤΟ, αναπτυγμένη πολεμική βιομηχανία) και τις ειδικές σχέσεις με τους ιμπεριαλιστές της ανατολής.

Οι συμφωνίες της Μέκκας είναι ενδεικτικό γεγονός, που όμως έχει πολλές αναγνώσεις και αντιφατικές πλευρές. Η ενίσχυση των σχέσεων με τα επίσης σουνιτικά κράτη Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας, δίνει μια αίσθηση σύμπηξης μιας συμμαχίας πυρηνικής, οικονομικής και στρατιωτικής αλλά απέχει πολυ από το να χαρακτηριστεί μόνιμη και στρατηγική. Εξάλλου, δεν πέρασαν και πολλές βδομάδες από την ιδρυτική διακήρυξη, όταν προ ημερών βομβαρδίστηκε μια τούρκικη βάση στη Συρία 65χλμ από τα σύνορα και δεν υπήρξε καν αναφορά από τους αλλους δυο. Ακόμα περισσότερο, ας μας επιτραπεί να είμαστε επιφυλακτικοί στο κατά πόσο εν αγνοίαν των ΗΠΑ, ή πολυ περισσότερο ενάντιά τους οικοδομήθηκε αυτή η ιστορία. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου τις σχέσεις Σαουδαράβων με τις ΗΠΑ(πχ πυρηνική συμφωνία) , την κόντρα με το Ιράν κλπ. Για να επιστρέψουμε, οι προσπάθειες αυτές της Τούρκικης αστικής τάξης, όπως και με την πολιτική προώθησης του Μεσαίου Διαδρόμου από Ανατολική Ασία Κίνα προς Ευρώπη, κόντρα στον IMEC ( βλέπε Ινδία, ΗΠΑ) εντάσσονται στην πολιτική αυτή. Κάπου εκεί μπαίνει στην εξίσωση και το Ισραήλ και ο ρόλος της χώρας μας.

Οι Αμερικάνοι σίγουρα θα προτιμούσαν τα χαρακτηριστικά του τούρκικου κεφαλαιοκρατικού κόσμου να προσοιδιάζουν σε αυτά των δικών μας λακέδων. Της ευνόησης και προώθησης των αμερικανονατοϊκών συμφερόντων, του “καλού παιδιού της Δύσης”, το θα “ματώσουμε δίπλα στις ΗΠΑ”. Όμως επειδή ακριβώς οι Αμερικάνοι και όλοι γενικά οι ιμπεριαλιστές δεν λειτουργούν με κολλητούς, ιδεοληψίες και προτιμήσεις, εφόσον ενδιαφέρονται για τα αμερικάνικα συμφέροντα πρώτα και κύρια (MAGA), κοιτάνε να κάνουν τη δουλειά τους όπως μπορούν. Η ενίσχυση και προστασία του σιωνιστικού μαντρόσκυλου σίγουρα παραμένει προτεραιότητα, όμως ιδανικά θα ήθελαν να κουμπώσει με το προχώρημα της αμερικάνικης πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής (βλέπε συμφωνίες του Αβραάμ κλπ). Όμως η Τουρκία, παρά τις μεγάλες εμπορικές και ενεργειακές συναλλαγές με το κράτος τρομοκράτη(ναι, γίνονται κι αυτά) παραμένει να έχει αγεφύρωτες αντιθέσεις μαζί του. Παρόμοια κατάσταση και με τη Σαουδική Αραβία.

Και τι γίνεται με τους “δικούς μας” εκμεταλλευτές; Η ελληνικη αστική τάξη, στον καιρό της “νηνεμίας” προετοιμαζόταν και σχεδίαζε τις δικές της κινήσεις για το άπλωμά της, τους αναθαβμισμένους ρόλους που διεκδικεί και τις μπίζνες που τα συνοδεύουν. Οι έλληνες εφοπλιστές έχουν απίθανα κέρδη στη βάση της “ενεργειακής μετάβασης” , των ευκαιριών εν μέσω πολέμων σε Ευρώπη και Μέση Ανατολή, με τα όποια κόστη και κινδύνους μακελέματος να πέφτουν στις πλάτες του λαού και των ναυτικών που βρίσκονται στην κόλαση του πολέμου. Οι “στεριανοί” κεφαλαιοκράτες, που ασχολούνται με διυλιστήρια, μεταλλουργία, μεγάλες βιομηχανίες, έως και τα μεγαθήρια του τουρισμού βλέπουν επίσης τα κέρδη τους να εκτοξεύονται με το λαό να ασφυκτιά ολοένα και περισσότερο. Αυτά λοιπόν τα κέρδη και οι γεωπολιτικές βλέψεις και φιλοδοξίες, είναι το περιεχόμενο για την πολιτική που υπηρετεί το ντόπιο πολιτικό προσωπικό, με την αγαστή συνεργασία της δήθεν αντιπολίτευσης και της αποδοχής του εν τέλει και από την κυρίαρχη αριστερά. Το εθνικό αφήγημα περί επιτιθέμενης Τουρκίας αμυνόμενης Ελλάδας, τα “αναγκαία δις” για όπλα, οι αντιδραστικές συμμαχίες με καθεστώτα λαομίσητα, η υποταγή στο δίκιο του κεφάλαιου δημιουργούν ένα αντιδραστικό επίσης πλαίσιο που διαιωνίζει την ταξική εκμεταλλευση, τη φτωχοποίηση, παραλύει τις αντιστάσεις, δηλητηριάζει συνειδήσεις, ενισχύει τον εθνικισμό μιλιταρισμό.

Ποντάροντας λοιπόν στην εύνοια των δυτικών ιμπεριαλιστών, κυρίως των ΗΠΑ, βαθαίνοντας τα πλαίσια της εξάρτησης, γεμίζοντας τη χώρα βάσεις, προσφέροντας κάθε πιθανή διευκόλυνση στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολιτικές, θεωρούν οι έλληνες πλουτοκράτες πως θα τους βγει το τζογάρισμα. Πριν την ανακήρυξη των τούρκικων θαλάσσιων πάρκων είχαμε τα “δικά μας” πάρκα σε κεντρικό και ανατολικό Αιγαίο που απλώνονταν σε ύδατα και βραχονησίδες που το καθεστώς τους δεν έχει οριστικοποιηθεί. Μάλιστα ο σχεδιασμός που κατατέθηκε στην ΕΕ περιείχε την ελληνική εκδοχή χωρικών υδάτων, με τη μονομέρεια αυτή φυσικά να μην είναι αποδεκτή από τη μερια της Τουρκίας. Όπως αντίστοιχα και με το καθεστώς των εναέριων παραβιάσεων  να είναι έτσι και αλλιώς παλιά ιστορία, με τα 10ν.μ. να είναι μια δικιά μας απαίτηση πάντα “αντικειμενική”. Γενικά, όλο αυτό το σκηνικό αποτελεί συνέχεια της κόντρας για τις ΑΟΖ και των χωρικών υδάτων, με πρόσφατη την ιστορία με το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, κάτι που προσπαθεί να ακυρώσει η ελληνική αστική τάξη  αξιοποιώντας τα δεδικαμσένα της πόντισης του ηλεκτρικού καλωδίου μεταξύ Κύπρου Ελλάδας είτε (πιο σοβαρό) νοτίως της Κρήτης, με το ενδεχόμενο ανακήρυξης χωρικών υδάτων από 6 στα 12ν.μ. Είναι το λεγόμενο casus belli στο Αιγαίο, αφού μετατρέπει το πέλαγος σε κλειστή ελληνική (ΝΑΤΟική καλύτερα) λίμνη, κάτι που ούτε η Τούρκικη αστική τάξη μπορεί να διανοηθεί ούτε φυσικά οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές.

Αφήνοντας το πιο σημαντικό για το τέλος, η Τουρκία κυρίως απαντά σε όλη αυτή την πορεία “αστακοποίησης” της χώρας μας, με την ασπίδα του Αχιλλέα, τους πυραύλους και τις φρεγάτες που έχουν εμβέλεια εκατοντάδες έως και χιλιάδες χιλιόμετρα και εν τελει το τρίγωνο Ελλάδα Κύπρος Ισραήλ υπό τις ΗΠΑ να αποτελεί σημαντικό ζήτημα απειλής στα ζωτικά συμφέροντα του γειτονικού κράτους.

Βλέποντας λοιπόν τη ρευστότητα των εξελίξεων σε παγκόσμια κλίμακα, οι δυο αστικές ταξεις περνούν σε μια νέα φάση κλιμάκωσης της ρητορικής και των επιθετικών κινήσεων και από τις δυο μεριές, προσπαθώντας να κατοχυρώσουν τετελεσμένα και δεδικασμένα σε μια αντιπαράθεση που δεν ξεκίνησε χτες και δεν θα τελειώσει αύριο, παρα μόνο όταν η εργατικη τάξη και οι λαοί αναλάβουν τις τύχες τους, απέναντι στα έθνη των εκμεταλλευτών. Η διατεταγμένη φιλία και η άμβλυνση των εντάσεων για το συμφέρον των ιμπεριαλιστών δεν είναι παράγοντας ασφάλειας και ανακούφισης, αλλά γενικευμένων κινδύνων. Τα Πάτριοτ στη Σούδα υπενθυμίζουν με τραγικό τρόπο την θανάσιμη εμπλοκή λαού και χώρας στον πόλεμο. Μα και όταν προωθείται το Διαίρει και Βασίλευε, οι εθνικισμοί και η μισαλλοδοξία φουντώνουν, η φασιστικοποίηση ενισχύεται, η εκμεταλλευση και η υποταγή εντείνονται και το δίκιο των μαζών θάβεται για να υπηρετηθεί το δίκιο και τα κέρδη του κεφάλαιου.

Παραμένει αναγκαιότητα η συγκρότηση μετώπων παλης του λαού, για την απαίτηση της ζωής και του δίκιου, κόντρα στο μεροκάματο της πείνας και του φόβου. Αντιπαλεύοντας την κυρίαρχη προπαγάνδα του συστήματος, την ιδεολογική τρομοκρατία, να σταθούμε απέναντι στο κλίμα που διαμορφώνεται ξανά και ξανά όλο και πιο αντιδραστικό.