Στα.. “ήρεμα” αμερικανικά νερά, της ταραγμένης νοτιοανατολικής Μεσογείου

Όπως έχουμε ξανά γράψει πρόσφατα, με αφορμή το ταξίδι Μητσοτάκη στην Τουρκία για τη συνάντηση του με τον Ερντογάν. Η απόσταση που χωρίζει το σήμερα των ελληνοτουρκικών σχέσεων – αντιθέσεων, απέχει πολύ από το παλαιότερο Μητσοτάκης “γιοκ”.

Παρόλα αυτά η διάσταση της συνεννόησης, πιο σωστά σε κάθε περίπτωση κατευνασμού των εντάσεων, αποτελεί διάσταση και όχι το όλον της σχέσης μεταξύ των δύο εξαρτημένων αστικών τάξεων της Ελλάδας και της Τουρκίας.

Μια σχέση που εμείς περιγράφουμε ως αντιδραστικό ανταγωνισμό για όμορους ρόλους πάντα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ.

Ένας αντιδραστικός ανταγωνισμός, που ανεξάρτητα από τη συγκυρία γίνεται ιδεολογικό εθνικός λεγόμενο όχημα για την προώθηση της επίθεσης. Στο εδαφος της οποίας γκρεμίζονται τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης και συνολικά του κόσμου της δουλειάς και στις δύο μεριές του Αιγαίου.

 Που στη βάση της ιμπεριαλιστικής και αστικής κυριαρχίας, οδηγεί όσο εξελίσσεται χωρίς να απαντάται από τη μεριά της λαϊκής πάλης στον παροπλισμό. Στην πάρα πέρα περιθωριοποίηση των λαϊκών αντιστάσεων και συνολικά του λαϊκού κινήματος σε Ελλάδα και Τουρκία.

Είναι ο χαρακτήρας αυτός της παραπάνω σχέσης, όπου την ίδια ώρα με τις αβρότητες και τις εκατέρωθεν αγκαλιές, δρομολογούνται σταθερά και αδιάλειπτα οι κούρσες των εξοπλιστικών προγραμμάτων και οι λεονταρισμοι της κάθε πλευράς. Ενώ δεν λείπουν οι τυχοδιωκτικές κινήσεις, οι επιθετικές ενέργειες και τα εκατέρωθεν μαξιμαλιστικά οράματα.

Στη σημερινή συγκυρία, υπό το βάρος της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των ΗΠΑ Ισραήλ στο Ιράν. Ευρύτερα στο κάδρο της πολεμικής μόχλευσης από τους Αμερικανούς και τους σιωναζιστες ολόκληρης της Μέσης Ανατολής, η σχέση – αντίθεση των δύο αντιδραστικών αστικών τάξεων δοκιμάζεται εκ νέου.

Και οι δύο καλούνται, για λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ΗΠΑ να στοιχίσουν τις δυνάμεις τους. Να συμβάλλουν με τους τρόπου και τους όρους που διαθέτει η κάθε μία στις αμερικανικές ιεραρχήσεις για την ευρύτερη περιοχή.

Είναι σε αυτή τη συγκυρία όπου όπως και για την ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία έτσι και εδώ στην επέμβαση των ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν, απαιτείται η σταθερότητα και η συνάφεια στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Μια συνοχή η οποία θέλει για λογαριασμό των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων να συμμορφώνονται και να λειτουργούν με σύνεση και οι δύο σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Ερμηνεύεται έτσι η αντίδραση μεν, χαμηλής έντασης δε, προς ώρας, της τουρκικής πλευράς στην προχωρημένη κίνηση με πρόσχημα την τάχα προστασία της Κύπρου κατά την οποία μεταφέρονται σε Κάρπαθο και Κύπρο και σήμερα στα βόρεια της χώρας για την άμυνα αυτη τη φορά της Βουλγαρίας, οπλικά μέσα και συστήματα που ουσιαστικά θέλουν να δημιουργήσουν φραγμό σε όλη την νοτιοανατολική Μεσόγειο συνδυαζόμενα με τα αντίστοιχα αμερικανικά και ισραηλινά, όχι μόνο για τους Ιρανικούς πυραύλους μα και για άλλους εν δυνάμει ‘’φίλους’’ ανταγωνιστές.

Ισχύει βέβαια εδώ το όσο εύκολα τοποθετούνται έτσι εύκολα επιστρέφονται αν οι προτεραιότητες των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ το απαιτήσουν. 

Μέχρι νεωτέρας πάντως εδώ ήρθαμε.

Στο εσωτερικό της χώρας και όλες αυτές τις μέρες η κυβέρνηση και για λογαριασμό της αστικής τάξης που υπηρετεί, σε σύμπνοια με την αστική αντιπολίτευση παινεύει την αποφασιστικότητα της κίνησης της αυτής. Μέσω των ΜΜΕ στηρίζει και πριμοδοτεί το πλέον φιλοπόλεμο εχθρικό προς τους γείτονες λαούς της Μέσης Ανατολής, κλίμα των τελευταίων πολλών χρόνων. Δηλητηριάζοντας και καταστρέφοντας στη φωτιά του νέου μακελειού όπου και μας εμπλέκει άμεσα, τις ιστορικού βάθους σχέσεις φιλίας και αλληλεγγύης με τους λαούς που δοκιμάζονται σε όλη την περιοχή μας.

Αξιοποιεί τον πραγματικό φόβο και το αντιδραστικό κλίμα που κυριαρχεί στη συγκεκριμένη συγκυρία. Βρίσκει εκ νέου αφορμή να προχωρήσει την αντιλαϊκή της ατζέντα ενισχύοντας πάντα και σταθερά το πλαίσιο της φασιστικοποίησης της τρομοκρατίας και της καταστολής απέντι στον κόσμο του μόχθού και τη νεολαία, στηρίζοντας από τις πρώτες θέσεις τις βρώμικες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των ΗΠΑ και των σιωναζιστων συμμάχων του ντόπιου κυφηναριου. Στο πλαίσιο των οποίων, ανοίγει η όρεξη για διόλου ευκαταφρόνητα πρότζεκτ για τα μέτρα και τα σταθμά της ντόπιας πλουτοκρατίας.

Είναι αυτές τις ώρες που εξελίσσεται η νέα σφαγή στη Μέση Ανατολή όπου προχωράνε οι υπογραφές με τη Chevron.

Σε αυτές τις διαδρομές του αίματος, σχεδιάζεται να κινηθεί ο ινδικός δρόμος εμπορευμάτων IMEC, σε ανταγωνισμό με τον δρόμο του μεταξιού της Κίνας, στον οποίο η Ελλάδα ως κέντρο διαμετακόμισης και ενέργειας φιλοδοξεί να έχει ρόλο, λόγο και παρουσία.

Παράλληλα με τις γεωπολιτικές διευκολύνσεις και ρόλους που διατίθεται να αναλάβει για λογαριασμό των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, στην περιοχή και σε βάρος του λαού μα και των γύρω λαών που πληρώνουν το λογαριασμό. Είτε ως πρόσφυγες στα διάφορα ναυάγια της Χίου και τις Πύλου είτε ως θύματα των μακελαριδων και των παρατρεχαμενων τους.

Η πολιτική αυτή είναι μια επικίνδυνη, αντιδραστική, ξένη προς τα λαϊκά συμφέροντα πολιτική. Πρώτη και μοναδική της προτεραιότητα έχει την υπεράσπιση των στενά ταξικών συμφερόντων και αντιδραστικών φιλοδοξιών της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Στο βωμό αυτής της της κίνησης, αναπαράγει και συντηρεί τόσο τον ανταγωνισμό η και άλλοτε τη συνεργασία της με την τουρκική αστική τάξη. Πριν από όλα την προσήλωση χωρίς να ταλαντεύεται στην υπηρέτηση των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και των επιδιώξεων τους. Με ότι αυτό συνεπάγεται στο σήμερα για τους πραγματικούς πολεμικούς κινδύνους στους οποίους εμπλέκει άμεσα τον λαό και τη χώρα, βάζοντας μας πάνω και όχι στο περιθώριο πλέον της ζώνης της φωτιάς των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Η κατεύθυνση είναι σαφής και πρόδηλη. Η ελληνική αστική τάξη εμπλέκει την εργατική τάξη τον κόσμο της δουλειάς, τη νεολαία της χώρας σταθερά και με μεγάλη συνέπεια στα θέλω και τα πρέπει των μεγαλύτερων φονιάδων των λαών. Μέσα από αυτές τις τυχοδιώκτες επιλογές της τζογαρει τις τύχες του λαού και της χώρας, με σκοπό την ταξική της κυριαρχία και το αυγατισμα της κερδοφορίας της, σε αυτό το πλαίσιο κάνει τις “δουλειές” της.

Η ευημερία για το λαό δεν θα προκύψει από την κίνηση των ιμπεριαλιστών και τις επιλογές των αντιδραστικών αστικών τάξεων της περιοχής. Η συγκρότηση όρων πάλης στην αντίθετη κατεύθυνση προβάλλει ως όρος ζωής.

Οι λαϊκοί αγωνιστές και οι δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στο κίνημα, την υπόθεση, την αριστερά οφείλουν να δουν αυτή την πραγματικότητα και τους όρους με τους οποίους καλούμαστε να την αντιμετωπίσουμε. Με όπλο την κοινή δράση, να κάνουμε βήματα στην κατεύθυνση της πάλης για την απεμπλοκή από το νέο πολεμικό σφαγείο στη Μέση Ανατολή.

Η αντίσταση σε αυτή την πολιτική, η πάλη για την ειρήνη και τη φιλία με τους γύρω λαούς, παραμένει μοναδική προοπτική για τους λαούς σε όλη την ευρύτερη περιοχή. Παρά τους δεδομένους για εμάς αρνητικούς συσχετισμούς και την αντιδραστική ρότα των εξελίξεων. Δεν υπάρχει μεθοδολογία υπέρβασης της πραγματικότητας, μα μονο μέσα από αυτούς τους δρομους μπορει να βρει τα βήματά της η λαϊκή πάλη και σε αυτό όπως και στα υπόλοιπα μέτωπά της. Εκεί οφείλουμε να συμβάλλουμε όλοι.