Οι κυβερνήσεις πέφτουν…. Η φτώχεια μένει και βαθαίνει. Αναγκαία και εφικτή η πάλη των εργαζομένων.

Ένας νέος γύρος άγριας αντεργατικής αντιλαϊκής επίθεσης είναι σε εξέλιξη. Η ακρίβεια εδώ και χρόνια φέρνει, μέρα με τη μέρα, τους εργαζόμενους σε χειρότερη θέση ακόμη και από αυτή τη δεινή στα χρόνια των μνημονίων.  Την κρίση λόγω των μνημονίων (που έκανε ευκαιρία το σύστημα) ακολούθησε η καπιταλιστική ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου.

Η ισχυρή κερδοφορία σειράς καπιταλιστικών επιχειρήσεων, που έκαναν την Ελλάδα ζηλευτή για όλη την ευρωπαϊκή κεφαλαιοκρατία, πάτησε και πατάει στη λεηλασία των εργατολαϊκών δικαιωμάτων που, με μια σειρά νόμους, συνεχίστηκε και συνεχίζεται χωρίς σταματημό.  Τα εξοντωτικά ωράρια που θεσμοθετήθηκαν και το πολύχρονο πάγωμα των μισθών σε εξευτελιστικά επίπεδα συνοδεύεται τα τελευταία χρόνια με άγριο πληθωρισμό και κυρίως ασταμάτητες ανατιμήσεις στα ενοίκια, τα τρόφιμα, το ηλεκτρικό, τα καύσιμα, ακριβώς δηλαδή στα είδη λαϊκής κατανάλωσης. Η συζήτηση περί αισχροκέρδειας είναι αποπροσανατολιστική, όπως και η συζήτηση περί εισαγόμενου πληθωρισμού κ.ο.κ. Ολόκληρο το σύστημα είναι αισχρό όταν αυτοί που καθημερινά παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας ζουν στην ανέχεια, σε μια εποχή μάλιστα που οι παραγωγικές δυνατότητες της ανθρωπότητας έχουν εκτοξευτεί. Δεν υπάρχει  αισχροκέρδεια π.χ. στους ομίλους ηλεκτροπαραγωγής μονάχα τώρα, με την ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν. Υπάρχει χρόνια τώρα και αυτοί οι καρχαρίες του κεφαλαίου δεν έπαψαν να δολοφονούν συχνά μεροκαματιάρηδες και απόμαχους κόβοντάς τους το ρεύμα, που αδυνατούσαν να πληρώσουν.

Αντίστοιχα αυτοί των τραπεζών με τους πλειστηριασμούς, ενώ π.χ. τα ΕΛΠΕ και η Motor oil πέρα από την καθημερινή ληστεία στα καύσιμα μετακίνησης επιβάλλουν σε χιλιάδες σπίτια να στερούνται θέρμανση- κλιματισμό για να αυγατίζουν με τις πανάκριβες χρεώσεις τα κέρδη τους. Ο ίδιος ο συλλογικός καπιταλιστής το κράτος, πετσοκόβει συστηματικά και συνεχώς τη δωρεάν περίθαλψη και όλοι πια ξέρουν πως αλλοίμονο αν αρρωστήσει κάποιος σοβαρά και δεν έχει χρήματα…

Η ωμότητα του πνιγμού 700 και πάνω ανθρώπων στην Πύλο, η σφαγή των Παλαιστινίων και η βαρβαρότητα της ρητορικής και πρακτικής των ΗΠΑ, μεταφράζονται παγκόσμια σε ακριβώς ανάλογη βαρβαρότητα στο πεδίο της παραγωγής όπου η εξοντωτική εκμετάλλευση των εργαζομένων θυμίζει άλλες εποχές. Κοντολογίς ξανά στις μέρες μας το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου καταδυναστεύει, απαξιώνει και κάνει αναλώσιμη την ίδια τη ζωή  δισεκατομμυρίων εργατών και εργαζομένων σ’ όλο τον πλανήτη. Αυτός ο αισχρός και ανυπόφορος για τους εργαζόμενους κόσμος, χτίζεται συστηματικά από μια χούφτα σαπρόφυτα της κεφαλαιοκρατίας σε κάθε χώρα και ξεκάθαρα το μόνο όριο στην επελαύνουσα βαρβαρότητα είναι αυτό που μπορεί να βάλει η πάλη των εργαζομένων.

Οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί, η κρατική τρομοκρατία και η καταστολή δίνει και παίρνει και όχι τυχαία ο αντικομμουνισμός καλά κρατεί. Όμως τι έχει να φοβηθεί το σύστημα με δοσμένη την πολιτικο-ιδεολογική κυριαρχία του και ολοφάνερα τα ελλείμματα των εργατολαϊκών αντιστάσεων;  Είναι αντικειμενικό και το ξέρουν τα συστημικά επιτελεία πως καθημερινά η επίθεση του κεφαλαίου θρέφει την οργή των εργαζομένων. Και τρέμουν τη δυναμική που αυτή μπορεί ν’ αναπτύξει εφόσον τους ξεφύγει. Το σύστημα ξέρει πως παρά τους συσχετισμούς μπορούν να υπάρξουν αντιστάσεις τέτοιες που όχι μόνο μπορούν να μπλοκάρουν την επίθεση, αλλά και να γεννήσουν εκ νέου όρους πάλης για την υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού.

Όσο οι ανισότητες γίνονται αβυσσαλέες και η βαρβαρότητα επελαύνει, τόσο αυτοί οι φόβοι του συστήματος έρχονται πιο κοντά. Αυτά ας τα λαμβάνουν υπόψιν όσοι θέλουν να συμβάλουν στην υπόθεση που αναφέραμε. Δεν είναι όμως θέμα καρτερίας κάτι τέτοιο, ούτε υπάρχουν εύκολοι δρόμοι. Στη συγκυρία που διανύουμε η ακρίβεια σπάει κόκκαλα και τώρα με αφορμή αλλά και αιτία την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν τουλάχιστον για πολλούς μήνες (στην καλύτερη περίπτωση) τα πράγματα θα γίνουν δραματικά άσχημα για τον κόσμο της δουλειάς. Με δοσμένη την φοροληστεία του λαού και το πετσόκομα δικαιωμάτων (περίθαλψη – σπουδές) ο συλλογικός καπιταλιστής συσσωρεύει τεράστια πλεονάσματα χρόνια τώρα. Έτσι δίνει δις για όπλα για ν’ αναβαθμίσει τη θέση και το ρόλο των εφοπλιστών και του συνόλου της αστικής τάξης. Δίνει δις ξανά και ξανά σε επιδοτήσεις των επιχειρήσεων για επενδύσεις και κάλυψη «ζημιών». Άλλα τόσα δίνει για μίζες και εκτροφή των ημετέρων του κατεστημένου και της κατασταλτικής θωράκισης του συστήματος απέναντι στον εχθρό λαό. Από τα δεκάδες δις για όλα τα προηγούμενα ήδη υπολογίζουν κάποια εκατομμύρια για να μοιράσουν τα γνωστά επιδόματα ψίχουλα. Θέλουν τους εργαζόμενους ζητιάνους,  να αγωνιούν για  το επόμενο κυβερνητικό χαρτζιλίκι για μανιπουλάρισμα της εξαθλίωσης. Μήνες πούλησαν την ελεημοσύνη των 250 ευρώ στο τμήμα των σχεδόν εξαθλιωμένων συνταξιούχων και τώρα τους πρόσθεσαν ακόμη 50 ευρώ το χρόνο. Όχι δεν ντρέπονται. Είναι αδίσταχτοι, ωμοί και κυνικοί.

Όλοι ξέρουν ότι απέναντι στην ακρίβεια οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη τον αγώνα και την απεργία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς τους, που να καλύπτουν το κόστος της ζωής. Μόνο αυτή η προοπτική σώζει τους εργαζόμενους από την ανέχεια και την εξαθλίωση. Η οργάνωση τέτοιων αγώνων για αυξήσεις καθώς και για δικαιώματα, ανθρώπινα ωράρια και συνθήκες δουλειάς, πρέπει να γίνει μόνιμη και σταθερή έγνοια του συνόλου των εργαζομένων και όλων όσων θέλουν να συμβάλουν στην υπόθεση της λαϊκής πάλης συνολικά.

Η ηγεσία της ΓΣΕΕ έχει δείξει χρόνια τώρα πως είναι με τη μεριά της εργοδοσίας, ενώ το ΠΑΜΕ διεκδικεί ρόλο ενδιάμεσου χωρίς να παίρνει ευθύνη για αγώνες έξω από τα πλαίσια που επιτρέπει το σύστημα. Πανηγυρίζει πρωτοσέλιδα ο Ριζοσπάστης για την ενίσχυση της ΔΑΣ στη ΓΣΕΕ, με συν μία έδρα και ποσοστά 27%, και τη θεωρεί επιβεβαίωση ανασύνταξης. Αντίστοιχες «επιτυχίες» είναι γνωστό πως έχουν τα σχήματα του ΚΚΕ σε μια σειρά χώρους. Όμως σε ποια ανασύνταξη της πάλης των εργαζομένων αντιστοιχεί η εκλογική ενίσχυση των σχημάτων του ΚΚΕ; Αξίζει άραγε να καμαρώνουν για την τάχα  επιτυχία υπογραφής συλλογικών συμβάσεων, όταν αυτή αφορά αυξήσεις 1-2-3 άντε και 5% τη στιγμή που συντελείται πραγματική λεηλασία των μισθών από την ακρίβεια; Όταν η ζωή επιβάλει στόχευση πάλης για πραγματικές αυξήσεις και όχι ψίχουλα κοροϊδίας σαν αυτά των 25 ευρώ που έδωσε η κυβέρνηση στο βασικό μισθό.

Ναι είναι αλήθεια πως ιδιαίτερα στο ζήτημα των πραγματικών αυξήσεων των μισθών το σύστημα, τόσο θεσμικά και πολύ περισσότερο όμως με όρους ιδεολογικής τρομοκρατίας, έχει επιβάλει ουσιαστικά απαγόρευση του αγώνα για αυξήσεις. Αυτό δείχνει τη σημασία του ζητήματος. Η συλλογική μαζική πάλη για πραγματικές αυξήσεις και όχι ψίχουλα που υπογράφονται κατά κανόνα στις συλλογικές συμβάσεις, έχει απονομιμοποιηθεί και αυτό περνάει ακόμη και στη συνείδηση των εργαζομένων. Κυρίως με ατομική προσπάθεια (π.χ. αλλαγή εργοδότη εκεί που υπάρχει ζήτηση χεριών) κάποιοι εργαζόμενοι αποσπούν κάποιες αυξήσεις και πάντα πολύ κάτω από τη λεηλασία των μισθών που επιβάλει η ακρίβεια.

Η πραγματικότητα της ταξικής αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης είναι ολοφάνερη σ’ όλους τους χώρους δουλειάς. Αυτή η πραγματικότητα αντανακλάται σ’ όλους τους χώρους εργαζομένων, ακόμα και στους εκπαιδευτικούς και  νοσοκομειακούς, όπου υπάρχουν καλύτεροι όροι συνδικαλιστικής οργάνωσης. Παρά τη σκληρή λιτότητα και τις εξοντωτικές συνθήκες δουλειάς σοβαρό απεργιακό αγώνα έχουμε χρόνια να δούμε. Σίγουρα το ζήτημα είναι πολιτικό και αφορά το πιο κρίσιμο ζήτημα συνολικά για την υπόθεση της λαϊκής πάλης.

Ας δούμε τι συμβαίνει

Κάποιοι ωφελημένοι είτε σαν επιχειρηματίες, κάτοχοι ακινήτων κ.ο.κ. είτε σαν ευνοούμενοι πολιτικοί φίλοι αποτελούν μια σχετικά ανθεκτική εκλογική βάση στήριξης της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Δεν ξεχνάμε φυσικά τη στήριξη των κέντρων εξουσίας εντός και εκτός χώρας. Όμως είναι αλήθεια η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι εξοργισμένη. Ξεκάθαρα η ακρίβεια – μισθοί πείνας είναι η βασική αιτία γι’ αυτό. Όμως ούτε κατά διάνοια η αστική αντιπολίτευση, ούτε δυστυχώς η αριστερά αντιμετωπίζει την ουσία αυτής της πραγματικότητας. Η αστική αντιπολίτευση ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ κ,λπ. έχουν μοναδικό ρεπερτόριο τα σκάνδαλα. Το μεγαλύτερο σκάνδαλο (πηγή όλων των  άλλων) είναι ότι αυτοί που με συνθήκες μάλιστα εξόντωσης παράγουν όλο τον πλούτο της κοινωνίας δεν έχουν καλά – καλά να φάνε ή να πληρώσουν το νοίκι. Μ’ αυτό το ρεπερτόριο σίγουρα θα πάνε ως τις εκλογές. Σ’ αυτό το κλίμα το ΠΡΙΝ και η Ανταρσύα θέλει την πτώση της κυβέρνησης, ενώ το ΚΚΕ καιρό τώρα θέλει γερή εκλογική ενίσχυση μέσα από πολιτική πολιτικών καταγγελιών και χωρίς ποτέ ν’ αναλαμβάνει ευθύνη μαζικών λαϊκών αγώνων με στόχο νίκες στο πεδίο της ταξικής πάλης. Στο εξωκοινοβούλιο πέρα από τη γοητεία του «κάτω η κυβέρνηση» ισχυρή είναι η άποψη να νικηθεί το ΝΑΤΟ από Ρωσία-Κίνα και τότε σώθηκαν τάχα οι λαοί. Άλλοι αρκούνται στο να χάσει έστω ο Τραμπ τις εκλογές το φθινόπωρο.

Απέναντι στο ξεκάθαρα αναγκαίο, όλοι στρίβουν γιατί πράγματι είναι δύσκολο. Η ΔΑΣ ανασυντάσσεται, μα οι εργαζόμενοι υφίστανται τη λεηλασία των μισθών και της ζωής τους χωρίς δυνατότητα σοβαρών αντιστάσεων. Η επίθεση περνάει και δημιουργεί καθημερινά χειρότερα δεδομένα. Σε μια τέτοια κατάσταση είναι σοβαρά και βαριά αλήθεια τα καθήκοντα αυτών που θέλουν να βλέπουν την πραγματικότητα  από τη σκοπιά των ταξικών συμφερόντων των εργαζομένων. Και οι πιο μικρές εστίες αντίστασης αξίζει, όπου βρίσκονται ταξικοί αγωνιστές, να στηρίζονται αποφασιστικά. Ταυτόχρονα η ανάγκη και δυνατότητα του αγώνα για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής πρέπει να είναι καθημερινό καθήκον κάθε αγωνιστή με όρους ζύμωσης και προπαγάνδας πλατιά, αλλά και σε κάθε χώρο πιο συγκεκριμένα. Κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο απέναντι στην ιδεολογική τρομοκρατία της κυβέρνησης που αξιοποιεί τους αγώνες για αυξήσεις στους μισθούς προβάλλοντας την εξοργιστική απάτη των αλγόριθμων και τα ψίχουλα των επιδομάτων. Ούτε η δικαστική διεκδίκηση 13^ου – 14^ουστο δημόσιο πέτυχε κάτι, παρότι λείπει η αυτοκριτική για την καλλιέργεια αυταπατών ακόμη και από αριστερά συνδικαλιστικά σχήματα.

Η γραμμή που ιεραρχεί την πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής αν μη τι άλλο μπορεί να ενώσει ξανά αυτούς τους αριστερούς που το θέλουν με τους εργαζόμενους, που αντικειμενικά έχουν ανάγκη να μπουν σ’ αυτή τη συζήτηση. Οι εργαζόμενοι στη Γαλλία επέβαλαν αναδίπλωση στην επίθεση του κεφαλαίου με το ασφαλιστικό. Η αντίσταση στην επίθεση του κεφαλαίου σ’ όλο τον κόσμο και τη χώρα μας είναι όχι μόνο ανάγκη ζωής αλλά και εφικτή. Η κρισιμότητά της είναι τέτοια που με καμιά δικαιολογία δεν επιτρέπεται στους αριστερούς να την προσπερνούν. Ξεκάθαρα πρόκειται για μια δύσκολη κατεύθυνση, αλλά η υπηρέτησή της αφορά την υπηρέτηση της υπόθεσης της εργατικής τάξης.