ΔΕΘ 2026 : Εξαγγελίες στο πλαίσιο άγριας λιτότητας

Μήνες τώρα καθημερινά στα ΜΜΕ γίνονται αναλύσεις επί αναλύσεων για το περίφημο πακέτο της ΔΕΘ που θα εξαγγείλει ο Μητσοτάκης. Το πακέτο θα ήταν γενναιόδωρο, μιας και η «συνετή» διαχείριση των επτά χρόνων από την κυβέρνηση της Ν.Δ. δίνει πλέον, όπως δηλώνουν,  περιθώρια για μια κάποια ανακούφιση στον εργαζόμενο λαό που στενάζει στην ανέχεια από την ακρίβεια, όπως όλοι αναγκάζονται ν’ αναγνωρίσουν.

Το σταθερό βέβαια μοτίβο της συζήτησης, όλους αυτούς τους μήνες, κύρια αφορούσε τη δημοσιονομική πειθαρχία με βάση την οποία οφείλουν  όλα τα κόμματα  να φτιάχνουν με υπευθυνότητα τα προγράμματά τους  για να μη πισωγυρίσει η «πρόοδος» της χώρας και πάει χαμένη η προσπάθεια…

Όποιος άκουσε την ομιλία Μητσοτάκη, παρότι στο κύριο μέρος της αναφέρθηκε αναλυτικά και με παραδείγματα σε μέτρα αξιόλογης τάχα ελάφρυνσης της θέσης των εργαζομένων, έμεινε μέχρι το τέλος να περιμένει την έκπληξη τάχα των εξαγγελιών. Όμως τελικά, μια από τα ίδια. Εξαγγελίες από τα ίδια επικοινωνιακά κόλπα, που ήδη έχει σιχαθεί η εργατική τάξη και ο κόσμος της δουλειάς. Παρότι προεκλογική η ομιλία εύκολα, πίσω από την αλχημεία των τάχα αυξήσεων στους μισθούς, αποκαλύπτονται οι αριθμοί της ωμής αλήθειας. Η άγρια λιτότητα, όπως αποτυπώνεται στους μισθούς πείνας, θα συνεχιστεί και μάλιστα θα κλιμακωθεί με δοσμένο το γεγονός του πληθωρισμού και κυρίως του κόστους ζωής του εργαζόμενου που προβλέπεται να απογειώνεται έντονα παραπέρα από τους επόμενους μήνες. Το χειμώνα το φυσικό αέριο και το ηλεκτρικό προβλέπεται να είναι στα ύψη. Το ίδιο τα λιπάσματα και τα τρόφιμα, τα ενοίκια, το κόστος σπουδών, περίθαλψης κ.ο.κ.

Η αεροπλοϊα, ακτοπλοϊα, τα διυλιστήρια, η βιομηχανία ποτών και τροφίμων και οι κατασκευαστικές θησαυρίζουν, όμως αυτή ακριβώς η ευφορία τους ένεκα  της «βαριάς βιομηχανίας»  του τουρισμού, που κινεί το χρήμα για να ευημερούν τράπεζες και χρηματιστήριο, εκτινάζει συνεχώς  την ακρίβεια και το κόστος ζωής γίνεται αβάσταχτο για το σύνολο των εργαζομένων.

Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα κρίνοντας το περιεχόμενο των ομιλιών του Μητσοτάκη, του Τσίπρα, αλλά και τις παρεμβάσεις του Ανδρουλάκη και των υπολοίπων βγαίνουν ήδη κάποια συμπεράσματα για το τι θα ακολουθήσει. Μιλάμε για τις προθέσεις του συστήματος, γιατί το δοσμένο υπόστρωμα της λαϊκής οργής κάθε άλλο μπορούν να το αντιμετωπίσουν τα σιχαμερά επικοινωνιακά κόλπα του Μητσοτάκη, του Τσίπρα και όλου του αστικού πολιτικού προσωπικού. Ξεκάθαρα  στις προθέσεις του συστήματος είναι σταθερά η όσο γίνεται πιο στυγνή εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων.

Αυτή η κατάσταση καιρό τώρα φουντώνει τη λαϊκή οργή και αυτό αποτυπώνεται στη διαλυτική κατάσταση των κομμάτων του συστήματος. Όμως και αυτό ακόμη είναι διαχειρίσημο με βάση τους συσχετισμούς, που είναι συντριπτικά υπέρ του κεφαλαίου. Είναι τόσο άσχημοι οι συσχετισμοί για την εργατική τάξη και το λαό που παρά την έκδηλη λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή και παρά τον προεκλογικό χαρακτήρα των εξαγγελιών στη ΔΕΘ, το σύστημα με τους παπαγάλους του, τα ΜΜΕ, έχει καταφέρει να συμμορφώνει πλήρως το αστικό πολιτικό προσωπικό στο «να μη τάζει χωρίς να εξηγεί που θα βρει τα χρήματα». Κοινός κανένας να μη καλλιεργεί προσδοκίες για παύση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Κοινός τόπος η ιερή ευλάβεια απέναντι στα κέρδη του κεφαλαίου που ξεχειλίζουν τα τελευταία χρόνια κάνοντας κάθε κρίση ευκαιρία για ακόμη πιο στυγνή εκμετάλλευση των εργαζομένων. Όταν κερδίζει το κεφάλαιο και αυξάνεται η πίτα κερδίζουν όλοι λένε κυβερνήτες και αντιπολιτευόμενοι και όλοι τους έχουν λαμπρές ιδέες σ’ αυτή την κατεύθυνση. Μόνο που ιδιαίτερα σε μια χώρα με χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (αλλά όχι μόνο σ’ αυτή ) η πίτα μεγαλώνει από την όλο και πιο στυγνή εκμετάλλευση της εργασίας. Με τα 13ωρα και την εξοντωτική εντατικοποίηση στη δουλειά που σακατεύει και σκοτώνει και με μισθούς φτώχειας – πείνας.

Ας δούμε λίγο τους αριθμούς για να αντιληφθούμε το μέγεθος της κοροϊδίας των εξαγγελιών της ΔΕΘ από τη μια και της πραγματικότητας που ζουν ήδη οι εργαζόμενοι από την άλλη. Ξεκινώντας από τους μισθούς. Συχνά ομολογεί το αυτονόητο ο Μητσοτάκης (μιας και καμώνεται άνευ αντιπάλου ότι δίνει τάχα αυξήσεις) πως απέναντι στην ακρίβεια μόνο η αύξηση στο μισθό- σύνταξη μπορεί να δώσει αληθινή απάντηση. Για να καταλάβουμε τις αλχημείες των αριθμών σ’ ότι αφορά την κοροϊδία σε σχέση με τους μισθούς πρέπει να ξεκαθαρίσουμε δύο ζητήματα.

1. Ο λεγόμενος μέσος μισθός που σήμερα στην Ελλάδα είναι 1500 ευρώ είναι πλασματικό μέγεθος, γιατί αυτός ανεβαίνει από τους μισθούς των στελεχών επιχειρήσεων που είναι μεν μισθωτοί ,αλλά υψηλόμισθοι και εν τέλει τμήμα της κεφαλαιοκρατίας. Αυτός ο μισθός δεν αφορά την πλειοψηφία των εργαζομένων.
2. Έχει επικρατήσει η αναφορά στις μικτές αποδοχές. Αυτό που αφορά όμως τον εργαζόμενο είναι οι καθαρές αποδοχές, τι μπαίνει στην τσέπη του. Αν μιλάμε π.χ. για1500 ευρώ μικτά, τότε καθαρά είναι τα 1140 ως 1170 ευρώ. Για τον εργαζόμενο οι φόροι και οι ασφαλιστικές εισφορές που εισπράττει από τον μόχθο του ο συλλογικός καπιταλιστής, δηλαδή το κράτος, είναι χρήματα που ποτέ δε μπαίνουν στην τσέπη του και ουσιαστικά ξαναγυρνάνε με διάφορους τρόπους στο κεφάλαιο. Ο ίδιος καταθέτει όλο τον πενιχρό μισθό του για να καλύψει βασικές ανάγκες όπου  φοροληστεύεται άγρια ξανά (μέσω Φ.Π.Α.- ειδικός φόρος) και πάλι με κατεύθυνση ενίσχυσης του κεφαλαίου μέσω του κράτους.

Αν θέλουμε να μιλήσουμε για την ουσία της πολιτικής των μισθών πρέπει να μιλήσουμε για το βασικό μισθό που, Μητσοτάκης αλλά και Τσίπρας, επιμένουν να θέλουν να τον ρυθμίζουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου με νόμο και όχι η πάλαι ποτέ συλλογική σύμβαση που υπέγραφαν συνδικάτα και εργοδότες. Το τελευταίο δε γίνεται τυχαία, μιας και ο βασικός μισθός (ο λεγόμενος κατώτατος) αποτελεί τη βάση για να αποσπάσουν παραπέρα, ίσως, κάτι παραπάνω τα κλαδικά συνδικάτα και τα επιμέρους σωματεία. Οι κυβερνήσεις για χάριν του κεφαλαίου μετά τα μνημόνια δεν αρκούνται στην ξεπουλημένη ΓΣΕΕ. Με  ένα ολόκληρο αντεργατικό θεσμικό πλαίσιο επιδιώκουν να καταργήσουν την εργατική πάλη αξιοποιώντας τους συσχετισμούς. Θεσπίζουν οι ίδιες λοιπόν κάθε χρόνο με νόμο το ύψος των μισθών με δοσμένη και την υποταγή όχι μόνο της ΓΣΕΕ, αλλά συνολικά των συνδικάτων και της ψευτοαριστεράς που δε τολμά να επενδύσει σε αγώνες για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στο κόστος της ζωής. Δε τολμά να μπει σε μια γραμμή υπηρέτησης της αντίστασης και πάλης των εργαζομένων για την ανατροπή της αντεργατικής- αντιλαϊκής πολιτικής. Έτσι ο βασικός μισθός επτά χρόνια μετά το τέλος των μνημονίων παραμένει στα 920 ευρώ μικτά που σημαίνει περίπου 780 καθαρά. Με εξοργιστικό θράσος ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ έταξε για τον Απρίλη του 2027 βασικό μισθό πάνω (πόσο;) από 950 ευρώ μικτά και με αλχημεία έφτασε στο 2028 που ως τότε λέει κανένας εργαζόμενος δεν θα αμοίβεται με τριψήφιο μισθό! Ξεχνά τάχα πως τα 950 ευρώ μικτά σημαίνουν 780 καθαρά, ενώ τα 1000 μικτά στο 2028 θα σημαίνουν 825 καθαρά με το κόστος ζωής μέχρι τότε να συνεχίζει να ροκανίζει τις αυξήσεις ψίχουλα, αλλά και τον ίδιο το μισθό πείνας.

Η ευθυγράμμιση του αστικού πολιτικού προσωπικού είναι εκπληκτική και δείγμα της συμφωνίας για την άγρια λιτότητα που πρόκειται ν’ ακολουθήσει. Έτσι και ο Τσίπρας αόριστα μέσα στο 2027 9ίσως να εννοεί 2-3 μήνες πριν το Μητσοτάκη) θα φέρει το βασικό μισθό στα 1000 ευρώ μικτά, δηλαδή το 2028 οι εργαζόμενοι του βασικού θα την περνάνε με 825 ευρώ καθαρά! Είναι ξεκάθαρα επιτυχία του συστήματος όλα αυτά. Από την άλλη  είναι θράσος  και μια εξοργιστική κατάσταση που δε μπορεί να κρυφτεί. Και κάπου εδώ αρχίζει και η κινδυνολογία για τα γεωπολιτικά σύννεφα, τους σίγουρα καλούς καπετάνιους π.χ. σαν τον Μητσοτάκη, τα πατριωτικά προγράμματα του Τσίπρα που, ώριμος πια, μπορεί να μας ξανασώσει και πάει λέγοντας. Η πολεμοκαπηλεία και οι πραγματικοί κίνδυνοι από την τυχοδιωκτική πολιτική της αστικής τάξης ταυτόχρονα αξιοποιείται εκβιαστικά για το προχώρημα της επίθεσης του κεφαλαίου

Κλείνοντας με τους αριθμούς ενδεικτικά θα αναφέρουμε ένα μόνο στοιχείο της τελευταίας έκθεσης του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ. Αυτός λοιπόν ο «μέσος» μισθός του 2025 ήταν σε πραγματική αξία 31% χαμηλότερα σε σχέση με το 2009, 16 χρόνια πριν. Ο ίδιος ο ΟΟΣΑ δίνει 8,3% μείωση εισοδήματος από εργασία το διάστημα 2019- 2023, ενώ για το διάστημα 2009- 2025 δίνει μείωση 26- 30%, δηλαδή πολύ κοντά στα επίπεδα υπολογισμού του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ. Πρέπει επίσης να προστεθεί το γεγονός ότι πριν το 2009 υπήρχε ένα σημαντικό σε σχέση με σήμερα επίπεδο δωρεάν περίθαλψης, σπουδών, σχετικά αξιοπρεπών συντάξεων, μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης χωρίς κατασχέσεις σπιτιών, λιγότερη φοροληστεία κ.ο.κ. Όχι οι εργαζόμενοι δε ζούσαν στον παράδεισο ούτε τότε. Όμως ακόμη απολάμβαναν σοβαρές κατακτήσεις αποτέλεσμα της πάλης τους, που η λεηλασία τους επιταχύνθηκε δραματικά με τα μνημόνια. Τότε που το σύστημα της εκμετάλλευσης του λαού και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης  έκανε την κρίση χρεοκοπίας του ευκαιρία για να τσακίσει τα τελευταία «σοβιετικά κατάλοιπα» όπως έλεγαν απολογητές του συστήματος όταν έκλειναν νοσοκομεία, κατακρεουργούσαν μισθούς και έκαναν παρελθόν το 8ωρο.

Ούτε φυσικά σήμερα έχουν καμιά διάθεση να σταματήσουν και αυτό αποκαλύπτουν οι κοροϊδίες ιδιαίτερα γύρω από το κρίσιμο ζήτημα των μισθών. Μόνο οι πραγματικές αυξήσεις των μισθών μπορούν να αντιμετωπίσουν τη δραματική κατάσταση που έχει περιέλθει σήμερα η ζωή των εργαζομένων. Και η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στο σημερινό κόστος της ζωής πρέπει να γίνει βασική έγνοια για κάθε εργαζόμενο και φυσικά για τους αριστερούς και κομμουνιστές που θέλουν να συμβάλουν στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού.

Αξιοπρεπείς μισθούς με ανθρώπινο ωράριο και όχι 13ωρα πρέπει αποφασιστικά να μπει στις σημαίες της πάλης της εργατικής τάξης- εργαζομένων κατανοώντας πως αυτό το κρίσιμο μέτωπο πάλης τους για το μεροκάματο θα τους δώσει ξανά υπόσταση και θα τους κάνει ικανούς να μπουν ξανά στην πρώτη γραμμή σ’ όλα τα μέτωπα πάλης του λαού για την ειρήνη, την πρόοδο, κ.ο.κ.

Όσο οι δυνάμεις του κεφαλαίου συνεχίζουν το χορό της στυγνής εκμετάλλευσης χωρίς σοβαρές αντιστάσεις, άλλο τόσο θα αποθρασύνονται συνολικότερα. Όχι μόνο θα καίνε τα δάση και θα λεηλατούν τη φύση που μας περιβάλλει, μα θα πυκνώνουν το ζόφο της φασιστικοποίησης και θα μπλέκουν τυχοδιωκτικά τη χώρα και το λαό στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών και των Σιωναζιστών του δολοφονικού Ισραήλ. Η οργή των εργαζομένων για τους μισθούς πείνας είναι το έδαφος που μπορούν οι αριστεροί αγωνιστές που το τολμούν κόντρα στους συσχετισμούς να πατήσουν για να συμβάλουν στο να υπάρξουν ξανά πραγματικοί αγώνες με κλιμάκωση και συνέχεια για το μεροκάματο. Τα φληναφήματα του Κουτσούμπα και του ΚΚΕ για την τεχνητή νοημοσύνη και το δρόμο του ΚΚΕ για το 2030 δείχνουν πως το θράσος του Μητσοτάκη και του Τσίπρα έχει το αποκούμπι του.

Η διαδήλωση – πολιτική καταγγελία της ΔΕΘ που διαφημίζονταν υπερβολικά εδώ και έχει την αξία της. Όμως τι προβλέπουν και ποιοι θα είναι  οι επόμενοι σταθμοί; Πως θα οργανωθούν, με την αντίληψη ενότητας και πάλης, εστίες αντίστασης σ’ όλα τα μέτωπα για να μπουν παρακαταθήκες και να κυλήσουν ρυάκια που θα ποτίσουν μεγάλα ποτάμια αντιστάσεων ; Αυτοί που έχουν έγνοια να συμβάλουν στη διαμόρφωση όρων πάλης της εργατικής τάξης και των εργαζομένων, όσο αδύναμοι κι αν είναι, πρέπει να ξέρουν πως ο αγώνας για το δίκιο και την Ειρήνη είναι αγώνας για τη ζωή. τίποτα δε θα πάει μπροστά αν η μαζική πάλη για το μεροκάματο και η σύγκρουση με τους εκμεταλλευτές δε γίνουν καθημερινή υπόθεση για τους εργαζόμενους.