Ζητούμενο οι κατακτήσεις μέσα από τη μαζική πάλη, αλλά και όρων για τη συνέχισή της.

Οι επιμέρους κατακτήσεις είναι το υποπροϊόν και όχι το κύριο προϊόν της ταξικής πάλης, για να θυμηθούμε και το Λένιν. Ζητούμενο είναι η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι μέσα από την πείρα τους να ξανακατακτήσουν αυτή την αλήθεια, που άλλωστε έχει ιστορικά επιβεβαιωθεί.Πως η ζωή όλων των ανθρώπων της δουλειάς  γίνεται καλύτερη μόνο όταν η διαμόρφωση όρων πάλης, με διάρκεια και προοπτική, φτάνει στο επίπεδο ν’ απειλεί στ’ αλήθεια το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου.

Σήμερα χωρίς τους «βαρβάρους» να το απειλούν, το σύστημα δύσκολα υποχωρεί στις, υπαρκτές ωστόσο, αντιστάσεις των εργαζομένων. Η απαίτηση των εργαζομένων για ζωή γεννά πάντα αντιστάσεις. Η πύκνωση και μέσα απ’ αυτή η ωρίμανση  και το μέστωμά των αντιστάσεων μέχρι να ξανασυγκροτηθεί η απειλή, είναι η αναγκαία διαδρομή στην οποία οφείλουν να συμβάλουν οι κομμουνιστές της εποχής μας που δε θέλουν να μείνουν στο επίπεδο του σεχταρισμού, του οικονομισμού, του αναρχοσυνδικαλισμού και του αστικού φιλελευθερισμού των ριζοσπαστών και των ψευτοαντιεξουσιαστών.

Η ζοφερή εποχή μας χαρακτηρίζεται από την ωμότητα  της επελαύνουσας καπιταλιστικής- ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Παρά τη διάλυση του κινήματος της εργατικής τάξης, που αποδείχνεται ήττα για όλο τον κόσμο της δουλειάς, οι εργατικές αντιστάσεις παραμένουν συχνά σημαντικές, έως και του σημείου να επιβάλουν αναδιπλώσεις στην επίθεση του συστήματος. Είναι σημαντικό κάθε φορά να ξέρουμε που πατάμε και που βρισκόμαστε. Τόσο σ’ ότι αφορά τους σημερινούς όρους και ταξικούς συσχετισμούς, όσο και σε σχέση με την ιστορική πορεία και προοπτική της ταξικής πάλης.

Έχουμε πολλές φορές κριτικάρει τον βερμπαλισμό της ψευτοαριστεράς που σαλπίζει αντεπιθέσεις αναχωρώντας,  μέσω απογείωσης και προτάγματα του αέρος, από την πραγματικότητα που ζουν και παλεύουν οι εργαζόμενοι. Ωστόσο και από άλλες πλευρές υποτιμιέται η αξία όχι μόνο των μικρών εστιών  αντίστασης, αλλά και της ανάγκης ζωής και δυνατότητας για μαζικές αντίστασεις των εργαζομένων, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς. Συχνά π.χ. οι βερμπαλισμοί εναλλάσσονται με ακραίους πεσιμισμούς και υποτίμηση της ανάγκης- δυνατότητας των εργαζομένων να παλέψουν για τη ζωή και το δίκιο τους. Το είδαμε με την υπόθεση της απάτης του διαλόγου ακόμη και από το ΚΚΕ στον αγροτικό ξεσηκωμό, αλλά και στα κούφια πανηγύρια του ΠΑΜΕ όταν υπογράφει συλλογικές συμβάσεις με αυξήσεις ψίχουλα, την ώρα που η ακρίβεια λεηλατεί τους μισθούς και η συνολικότερη κατάσταση επιβάλει 13ωρα και δύο δουλειές που στερούν χρόνο και το ίδιο το κουράγιο για ζωή από τους εργαζόμενους.

Φυσικά ο λεγκαλισμός του ΚΚΕ επιβάλει όρια στην κίνησή του και όσο ενισχύεται στα συνδικαλιστικά πόστα τόσο αναλαμβάνει ρόλο θεσμικής υπευθυνότητας και γίνεται προβλέψιμο ανάχωμα τελικά ακόμα και εκεί που θα μπορούσαν να υπάρξουν αποφασιστικοί εργατικοί- λαϊκοί αγώνες. Για παράδειγμα στο μαζικό χώρο της εκπαίδευσης όπου συγκεντρώνονται χιλιάδες εργαζόμενοι με σοβαρές κατακτήσεις σε επίπεδο συνδικαλιστικής οργάνωσης. Σ’ αυτό το χώρο πέρα από την προσπάθεια επιβολής του επιθεωρητισμού για να χτυπηθούν ακριβώς οι συνδικαλιστικές κατακτήσεις και το όποιο δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας της εκπαίδευσης, αυτό που χαρακτηρίζει τη ζωή των εργαζομένων εκπαιδευτικών είναι οι μισθοί πείνας και συχνά εξαθλίωσης. Ακόμη και αστοί πολιτικοί σαν τον Αντ. Σαμαρά, τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη, φυσικά με όρους πολιτικάντικης αντιπολίτευσης, μίλησαν τον τελευταίο καιρό για τον εξευτελισμό του εκπαιδευτικού με βάση τους μισθούς πείνας. Ξεκάθαρα όλοι αυτοί, οι πολιτικάντηδες και εξίσου με την κυβέρνηση πολιτικοί υπηρέτες της επίθεσης του συστήματος στους εργαζόμενους, που συνωστίζονται και διαγκωνίζονται για την ανάληψη ρόλου, κάθε άλλο παρά νοιάζονται ν’ αλλάξουν την πραγματικότητα της αφόρητης κατάστασης στη ζωή των εργαζομένων συνολικά αλλά και αυτών στην εκπαίδευση. Όλοι τους  θέλουν ν’ αναλάβουν τη διαχείριση του συστήματος που βρίσκεται (στη βάση των ταξικών συσχετισμών) σε φάση άγριας και κλιμακούμενης  επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων. Ο Τσίπρας π.χ. δεν είναι ίδιος με το Μητσοτάκη, αλλά ισχύει ότι το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο στη διαχείριση ενός συστήματος που προϋποθέτει τους εργαζόμενους στο περιθώριο για να προχωρά την επίθεση του χωρίς όριο.

Δεν ισχύει το ίδιο για τις δυνάμεις της υποτιθέμενης αριστεράς του ΚΚΕ και του εξωκοινοβουλίου. Πέρα από τις υπαρκτές διαφορές τους για την ώρα δεν υπάρχει διάθεση ούτε από το σύστημα ούτε από την πλευρά τους για συμμετοχή  σε κυβερνητική διαχείριση. Δε λείπει όμως ούτε από το ΚΚΕ, ούτε από τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής ψευτοαριστεράς η επιδίωξη κάποιου ρόλου και μιας κάποιας αποδοχής κάτω από τον ήλιο του συστήματος. Και αυτό παρότι είναι ολοφάνερο πως η φασιστικοποίηση επιδιώκει, με διώξεις αγωνιστών και όχι μόνο, συνεχώς την απονομιμοποίηση όχι μόνο του εξωκοινοβουλίου και του ΚΚΕ μα και δυνάμεων καθόλα συστημικών που απλά κάποιες στιγμές μπλέκονται σε εστίες αντίστασης ηθελημένα ή αθέλητα. Η αντίφαση είναι υπαρκτή και χαρακτηρίζει τη συγκυρία στο χώρο. Είναι αυτή που επιβάλλει διλλήματα  και είναι αιτία  ρευστότητας στην εξέλιξη των πραγμάτων.

Σταθερό δεδομένο για το σύστημα είναι η επιδίωξη της πειθάρχησης – υποταγής των εκπαιδευτικών και η απονομιμοποίηση και αποφυγή με κάθε τρόπο της μαζικής τους κινητοποίησης. Αυτό άλλωστε είναι το ζητούμενο της πολιτικής της φασιστικοποίησης σ’ όλους τους χώρους των εργαζομένων, στη νεολαία και συνολικά στο λαό. Η ένταση της εκμετάλλευσης είναι βασική πηγή κερδοφορίας για το κεφάλαιο. Επιπλέον  η χώρα μας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πολέμου με ενεργό δράση των αντιβαλλιστικών πυραύλων της υπέρ του Σαουδαραβικού Βασιλείου, του Ισραήλ και των ΗΠΑ. Η κατανόηση της αντίφασης μας επιβάλει να δούμε πως το σύστημα θέλει να απονομιμοποιήσει τη μαζική πάλη των εργαζομένων, μα για να πετύχει κάτι τέτοιο χρειάζεται ευελιξία και στα πλαίσια της  λειτουργίας του υπάρχουν ρόλοι ακόμη και για το ΚΚΕ και άλλους φερέλπιδες της αριστεράς μας. Ξεκάθαρα σε όλους αυτούς που ανεξάρτητα από βλέψεις και κίνητρα αδυνατούν ή αρνούνται να συμβάλουν στη μαζική πάλη σε κάθε χώρο, χρειάζεται αποφασιστική αντιπαράθεση στο πλαίσιο μιας γραμμής ενότητας και πάλης. Στο χώρο των εκπαιδευτικών π.χ. η λογική του εικονικού κινήματος, της συνδιοίκησης, του ελιτισμού και του επιστημονισμού που βλέπει λειτουργούς όπως θέλει το σύστημα και όχι εργαζόμενους εκπαιδευτικούς, δίνουν και παίρνουν τέτοιες τοποθετήσεις και στάσεις.  Ποιοι λοιπόν στην αριστερά συγκρούονται στην πράξη μ’ όλο αυτό το φάσμα των απόψεων και αντιλήψεων  που κρατάνε σε αδράνεια έναν χώρο εργαζομένων με εκρηκτικά προβλήματα και ο οποίος θα μπορούσε ήδη να είχε δώσει μάχες που θα είχαν σημασία και επίδραση  ευρύτερα στους εργαζόμενους;  Μπορεί ο αναγκαίος αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση και τις διώξεις αγωνιστών να κινητοποιήσει μαζικά τους εργαζόμενους όσο παραμένει η ατολμία να μπει στην πρώτη γραμμή το αίτημα και η πάλη για πραγματικές αυξήσεις στο κόστος της ζωής;

Παρά την προκλητική επέλαση της φασιστικοποίησης στους χώρους των εκπαιδευτικών και τους μισθούς τους να λεηλατούνται συνεχώς από την ακρίβεια,  λείπουν χρόνια τώρα οι μαζικές συνελεύσεις, οι απεργίες, οι διαδηλώσεις κ.ο.κ. Η όποια εναντίωση στην αξιολόγηση, ακόμη και απ’ αυτούς που κάπως την εννοούσαν, αφυδατώθηκε σε δικαστικό αγώνα και ατομικές μάχες οπισθοφυλακής.  Σήμερα ενώ το κίνημα λείπει από τα σχολεία,  στην αριστερά κυριαρχεί η άποψη που βλέπει στις αποφάσεις των δικαστηρίων για την αξιολόγηση σημαντικές νίκες του κινήματος των εκπαιδευτικών.  Δεν πρέπει να υποτιμούμε  τη σημασία που έχει, έστω το κέρδισμα χρόνου, στο να περάσει μια σημαντική αντιδραστική αντιμεταρρύθμιση στο νευραλγικό χώρο (και για το σύστημα και για το λαό) της εκπαίδευσης. Όμως οι αυταπάτες όχι μόνο δε βοηθούν αλλά μπορεί να λειτουργήσουν ανάποδα. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων για την αξιολόγηση δείχνουν πως η άγρια επίθεση του συστήματος και της κυβέρνησης προσέκρουσαν σ’ αυτή τη φάση στο υπάρχον νομικό και θεσμικό πλαίσιο. Δεν ήταν λάθος που δόθηκε η μάχη στο νομικό επίπεδο και μπράβο στους νομικούς του κινήματος. Όμως πέρα από τη μάχη στο νομικό επίπεδο μήπως το ζήτημά μας είναι κάπου αλλού; Γιατί κάποιοι καλόμαθαν και ακόμη και το θέμα του μισθού το θέτουν πλέον στην κρίση των δικαστηρίων διεκδικώντας νομικά  π.χ. 13ο μισθό. Πρώτη φυσικά  η κυβέρνηση  θεσπίζει αλγόριθμους και αποφασίζει με νόμο την όποια αύξηση στο βασικό μισθό και πάει λέγοντας. Έτσι η ταξική σύγκρουση συνολικά καταργείται, ακριβώς όπως θέλει το σύστημα. Γίνεται νομική «σύγκρουση» όπου νομικοί και οικονομολόγοι  αποφασίζουν το δίκιο και το άδικο του όποιου αιτήματος ή της όποιας προεκλογικής εξαγγελίας. Καθαρές δουλειές, δικαιοσύνη παντού όπως «παλεύει» και η καταρρέουσα  στις δημοσκοπήσεις, Μ. Καρυστιανού.

Γι’ αυτούς που αναφέρονται στο Μαρξισμό και ξέρουν πως το σύστημα στηρίζεται ακριβώς στην ωμή αδικία της κλοπής του μόχθου των εργαζομένων, δεν υπάρχει δικαιολογία να μπερδεύονται. Η υπερτίμηση από την αριστερά μας της αξίας του δικαστικού αγώνα συνυπάρχει και οφείλεται στην υποτίμηση της δυνατότητας να υπάρξει και της δύναμης της μαζικής λαϊκής πάλης. Και η υπερτίμηση του πρώτου και κυρίως η υποτίμηση του δεύτερου είναι ανάγκη να χτυπηθούν αποφασιστικά και χωρίς ταλαντεύσεις. Γιατί πολύ απλά  αν δε τεθεί ζήτημα από την αριστερά για κατάργηση του νόμου της αξιολόγησης, άρση των διώξεων και ταυτόχρονα προμετωπίδα του αγώνα την πάλη για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς μέσα από μαζικό απεργιακό αγώνα, τότε απλώς το σύστημα θα έχει ήδη νικήσει παρά τις αντιφάσεις του στο νομικό πλαίσιο που εύκολα  μπορεί ν’ αντιμετωπίσει, όπως πράττει συνεχώς. Γιατί αν η αριστερά συνεχίσει να μη τολμά να θέτει ζήτημα αληθινής πάλης για μισθούς, πράγμα που αγγίζει μαζικά τους εκπαιδευτικούς, τότε έστω κι αν κερδίζει έδρες καταντά  πουκάμισο αδειανό και χωρίς καμιά επίδραση στις συνειδήσεις των εκπαιδευτικών. Φυσικά το ζήτημα όταν μιλάμε γενικά για την αριστερά είναι ποιους ενδιαφέρει τι.

Κάθε αγωνιστής στο χώρο της εκπαίδευσης πρέπει να προβληματιστεί γι’ αυτό και ν’ αποφασίσει με ποιους και ποια αντίληψη θα πάει και ποια θ’ αφήσει. Το ξέσπασμα μαζικών αγώνων ακόμη κι αν προταχθεί το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς δεν είναι εύκολο. Όμως οι πραγματικά αριστερές δυνάμεις είναι αυτές που στοχεύουν να συμβάλουν στη μαζική λαϊκή πάλη. Σαν τέτοιες έχουν ανάγκη να επικοινωνούν με τα προβλήματα και τις αγωνίες των εργαζομένων. Δε μπορεί μ’ αυτή την έννοια η αριστερά, που όρος ύπαρξης της είναι η συμβολή στην υπόθεση κίνησης του κόσμου, να μη τολμά να θέσει στην πρώτη γραμμή το ζήτημα του μισθού που είναι πρόβλημα ζωής για τη μεγάλη πλειοψηφία. Δεν υπήρξε ουσιαστικά ούτε θα υπάρξει μαζική κινητοποίηση στους εκπαιδευτικούς αν δε προταχθεί το αίτημα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς στην ίδια γραμμή με το αίτημα για κατάργηση του νόμου της αξιολόγησης.

Ότι κι αν αποφασίσουν τα δικαστήρια όσο παγιώνεται η ακινησία, η αδράνεια και η υποταγή στην επίθεση, άλλο τόσο υλοποιείται στο ακέραιο η πολιτική της κυβέρνησης και του συστήματος. Ακριβώς γιατί η αδράνεια και η υποταγή των εκπαιδευτικών είναι βασικός στόχος της επίθεσης στο χώρο της εκπαίδευσης. Αυτό το στόχο δε θα τον ανατρέψει ο Α. Σαμαράς, ο Τσίπρας ή το ΠΑΣΟΚ. Ούτε θα λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα οι εργαζόμενοι με το 13ο μισθό, με δοσμένο τον πληθωρισμό που καλπάζει συνεχώς, αν υποθέσουμε ότι κάποτε δοθεί. Οι εκπαιδευτικοί όπως και όλοι οι εργαζόμενοι  μόνο μέσα από την πάλη τους για το μεροκάματο και τα δικαιώματά τους  κατακτούν πείρα αγώνα, ενισχύουν την αγωνιστική  κατεύθυνση κόντρα στην αδράνεια, την υποταγή και τις αυταπάτες. Γιατί σε καμιά περίπτωση δε θα ξεμπερδέψουν με μιας με την επίθεση που δέχονται. Το κύριο προϊόν της πάλης τους είναι με άλλα λόγια να ξαναμάθουν να παλεύουν. Συνολικά οι εργαζόμενοι μπορούν, μόνο μέσα από την πάλης τους, να γίνουν ξανά υπολογίσιμοι και αληθινή απειλή για το σύστημα της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Δεν πρόκειται για μια εύκολη κατεύθυνση. Όμως όσοι θεωρούν ανέφικτη τη μαζική πάλη δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα σ’ αυτή. Για μας είναι απλά αναγκαία και εφικτή. Στην έκβαση της αντίστασης και πάλης των εργαζομένων  θα κριθούν τα δικαιώματα τους, ενώ η αδράνεια και η υποταγή  κάνει τα πράγματα καθημερινά χειρότερα και αυτό δε θα το αλλάξουν κάποιες αποφάσεις δικαστηρίων. Ας μην έχουμε καμιά αυταπάτη γι’ αυτό.