Η αιτία του κυβερνητικού θράσους

Άλλη μια κυβερνητική σύσκεψη, τάχα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, έγινε πρώτη είδηση, με το Μητσοτάκη και τους υπουργούς να υποτιμούν για άλλη μια φορά την νοημοσύνη όλων των ανθρώπων της δουλειάς. Το πλαφόν στις τιμές των 2000 προϊόντων, που κάθε άλλο παρά απέκρουσε τις τρελές ανατιμήσεις, τώρα καταργείται. Η κυβέρνηση καλεί τις επιχειρήσεις να μη κάνουν ανατιμήσεις και μετά από ένα δίμηνο να βρουν φόρμουλα για πτώση τιμών 6%.

Εδώ και τουλάχιστον 5 χρόνια τα κυβερνητικά επιτελεία μιλούν για προσωρινή ακρίβεια που οφείλεται στον λεγόμενο εισαγόμενο πληθωρισμό. Ως προς την προσωρινότητα η πραγματικότητα όχι μόνο τους διαψεύδει, μα αποδείχνει πως είναι κυνικοί και προκλητικοί υπηρέτες ενός συστήματος που με κάθε τρόπο (εν προκειμένου με τη λεηλασία των μισθών και του λαϊκού εισοδήματος) λειτουργεί πάντα στην κατεύθυνση έντασης της εκμετάλλευσης της εργασίας.

Ανεξάρτητα αν είναι ή όχι εισαγόμενος ο πληθωρισμός και η ακρίβεια στα είδη λαϊκής κατανάλωσης, αυτό που έχει σημασία για την εργατική τάξη και τον εργαζόμενο κόσμο είναι άλλο. Και αυτό είναι  πως, ενώ δουλεύει όλο και περισσότερο, που αν δε σκοτώνεται εξουθενώνεται στη δουλειά, παρόλα αυτά το εισόδημά του λεηλατείται με αποτέλεσμα την ανέχεια και συνολικά τη δραματική επιδείνωση της ζωής του.

Δίπλα στην ακρίβεια μια σειρά κατακτήσεις της προηγούμενης εποχής όπως η δωρεάν περίθαλψη – σπουδές και παροχές κοινωνικές πρόνοιας πετσοκόβονται συστηματικά και χωρίς σταματημό και φορτώνονται στις πλάτες (όσων έχουν να πληρώσουν), ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που στερούνται σχεδόν ολοκληρωτικά την περίθαλψη και τις σπουδές των παιδιών τους. Ακόμη και οι γέροντες με τις συντάξεις πείνας όχι μόνο δεν έχουν για τα εγγόνια τους, μα συχνά επιβαρύνουν τα παιδιά τους.

Όλη η πολύπλευρη επιχείρηση ξεζουμίσματος του εργαζόμενου λαού είναι μεθοδευμένη και οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές τους έχουν συνέχεια. Η σφοδρή επιτάχυνση της αντεργατικής – αντιλαϊκής επίθεσης με τα μνημόνια όχι μόνο δεν έχει σταματημό, μα θα λέγαμε πως για τα αστικά επιτελεία, τρώγοντας έρχεται η όρεξη. Με άλλα λόγια όσο οι αντιστάσεις των εργαζομένων υπολείπονται, τόσο το σύστημα αποθρασύνεται. Θέλουν τώρα π.χ. μεταξύ άλλων να επιβάλλουν θεσμικά, με συνταγματική βούλα, το δημοσιονομικό πλαίσιο το οποίο δε θα νοιάζεται για φοροελαφρύνσεις των καπιταλιστών, ούτε θα τους στερεί επιδοτήσεις, αγύριστα δάνεια και κάθε λογής διευκολύνσεις στις μπίζνες τους. Κυρίως  θα επιβάλλει και με συνταγματική κατοχύρωση χαμηλούς μισθούς, συντάξεις, κρατημένες κοινωνικές δαπάνες και συνολικότερα θα επιβάλλει σταθερά λιτότητα για τον κόσμο της δουλειάς για ν’ αναπτύσσονται έτσι τα επιχειρησιακά κέρδη. Πάντα φυσικά θα εξαιρούνται, του δημοσιονομικού πλαισίου και με την άδεια της Ε.Ε., οι δαπάνες των δις για όπλα. Και στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ και σ’ όλο τον κόσμο οι πολεμικές δαπάνες και η πολεμοκαπηλεία δένουν με την άγρια επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία. Η απαίτηση να αποδεχτούν οι λαοί τα φέρετρα με τις σημαίες, οι ρατσιστικές ξενοφοβικές πολιτικές που υιοθετούνται επίσημα και η καλλιέργεια εθνικισμών υπηρετούν την απονεύρωση των αντιστάσεων των εργαζομένων και τον αποπροσανατολισμό τους. Και όλα αυτά γίνονται όλο και πιο ευδιάκριτα.

Όμως για να επανέλθουμε στο θέμα της ακρίβειας και της λεηλασίας των μισθών- συντάξεων- δικαιωμάτων θα θέσουμε ένα ερώτημα. Πως η κυβέρνηση μπορεί να υποτιμά τη νοημοσύνη των εργαζομένων π.χ. με την πλατφόρμα «πόσο κάνει» που πούλησε επικοινωνιακά για 5-6 μέρες και καπάκι έφτιαξε νέα πρώτη είδηση, με άλλη μια έκτακτη κυβερνητική σύσκεψη του αέρος για την ακρίβεια ; Που βρίσκει αυτό το θράσος; Προφανώς κινείται χωρίς αντίπαλο. Μπορεί να έχει πλέον έντονη την εκλογική αγωνία, όμως επιμένει στην επικοινωνιακή διαχείριση, δηλαδή στην κοροϊδία της δραματικής κατάστασης που η πολιτική της οδηγεί τους ανθρώπους που παράγουν τον πλούτο της κοινωνίας.

Μιλάει και καμαρώνει ξανά και ξανά ο Μητσοτάκης για αυξήσεις μισθών, όπως με θράσος μήνες πριν καμάρωνε την αύξηση κοροϊδία των 30 ευρώ στον βασικό μισθό, τον Απρίλη. Τώρα αφήνει υπονοούμενα για την προεκλογική ΔΕΘ, που ήδη όμως προεξοφλείται το δημοσιονομικό όριο το πολύ στα δύο δις και μάλιστα σε μέτρα που αφορούν φοροελαφρύνσεις σε επιχειρήσεις. Μέτρα που ελάχιστα αφορούν  τις μικρές επιχειρήσεις, μιας και αυτές καταπίνονται από τις μεγάλες και χάνουν το τζίρο τους λόγω φτωχοποίησης του λαού.

Η αποδοχή του δημοσιονομικού πλαισίου από το σύνολο της αντιπολίτευσης εγγυάται πως όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, η πολιτική της λιτότητας και της συνολικότερης επίθεσης του κεφαλαίου θα συνεχιστεί. Έτσι ακόμη κι αν ο Μητσοτάκης έχει εκλογικές αγωνίες, το σύστημα της εκμετάλλευσης του λαού και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης δεν έχει καμία. Ακόμη και με μικρές ή λίγο μεγαλύτερες αναταράξεις όσο η ταξική συγκρότηση της εργατικής τάξης καθυστερεί δε διατρέχει κινδύνους. Μπορεί να λειτουργεί και με δικομματισμό, όπως είναι συνηθισμένο στη χώρα μας, μα και με περισσότερους πυλώνες. Ίδωμεν, αλλά μικρή η σημασία του γιατί αλλού είναι το ζήτημα για την υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαού.

Σημαντικό ζήτημα για το δικό μας στρατόπεδο είναι μέσα από τις όποιες υπαρκτές αντιστάσεις να δυναμώσει ο ταξικός προσανατολισμός  και η διαμόρφωση όρων πάλης στους εργαζόμενους με συνέχεια και προοπτική. Δεν έχουν νόημα οι προτάσεις του ΚΚΕ για τη μείωση του Φ.Π.Α. και των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Δεν έχουν νόημα οι οποιεσδήποτε προτάσεις ούτε καν τα αιτήματα όταν δε συνοδεύονται με σοβαρή πρόταση πάλης που ν’ αντιστοιχεί στην πραγματικότητα των συσχετισμών και να ωθεί την πάλη των εργαζομένων έστω ένα βήμα μπροστά. Αιτήματα «αφορολόγητα» του τύπου 5νθήμερο, 35ωρο όταν πέφτουν αφελώς και χωρίς να νοιάζονται να κάνουν ένα βήμα έστω οι εργαζόμενοι  από τη διάλυση και την υποταγή (κάτι καθόλου απλό), είναι αέρας φρέσκος και δείχνουν έλλειψη σοβαρού ενδιαφέροντος για την ανατροπή των συσχετισμών που μπορούν και έχουν ανάγκη να πετύχουν οι εργαζόμενοι. Δεν είναι τυχαίο πως τέτοια αιτήματα που πέφτουν έτσι αφορολόγητα συνοδεύονται με εκλογικές αυταπάτες όπως π.χ. στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ με τις «αντιφατικές κυβερνήσεις» κ.ο.κ.

Όρος για το δυνάμωμα της πάλης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων είναι να χτυπηθούν και να πάνε στην άκρη οι ρεφορμιστικές αυταπάτες. Με ενότητα αλλά και πάλη μέσα στο κίνημα. Με κοινή δράση για να ευνοηθεί η μαζική κινητοποίηση κόσμου ακόμη και στις πιο μικρές εστίες αντίστασης. Οι ρεφορμιστικές αυταπάτες δε θα πάψουν να μας απασχολούν ιδιαίτερα όσο η εργατική τάξη αδυνατεί να μπει μπροστά και να γίνει ξανά ραχοκοκαλιά της πάλης του λαού. Κλείνοντας αυτό το σημείωμα θα τονίσουμε πως το θράσος της κυβέρνησης οφείλεται στην έλλειψη αντιπάλου. Και πως μόνος αντίπαλος στην επελαύνουσα βαρβαρότητα του κεφαλαίου,  των ιμπεριαλιστών, αλλά και στο θράσος των κυβερνώντων, είναι οι αντιστάσεις της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων.μόνη απάντηση στην ακρίβεια το ξέσπασμα αποφασιστικών απεργιακών αγώνων που η στήριξή τους έχει μεγάλες απαιτήσεις γι’ αυτό και η ψευτοαριστερά είναι άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Η πραγματικότητα όμως και η ταξική πάλη έχει τις απαντήσεις της και επιμένει να τις αναζητά….