Η πάλη και οι απαιτήσεις της

1η είδηση: 24ωρες ή 48ωρες προσλήψεις μέσω εφαρμογής στο κινητό, με την εργοδοσία και το κεφάλαιο συνολικά να πραγματώνουν το λεγόμενο flexicurity, εργαζόμενοι δηλαδή για όσο και όποτε ζητηθούν, πλήρως υποταγμένοι στα θέλω των εκμεταλλευτών τους.

2η είδηση: Από την παραδοχή της ελληνικής εμπλοκής (και) στις ιμπεριαλιατικές επεμβάσεις της Μέσης Ανατολής, στα πανηγύρια τώρα, μετά τις καταρρίψεις 2 βαλιστικών πυραύλων και 1 drone των Χούθι, από τα ελληνικά Patriot στη Σαουδική Αραβία.

Καθημερινή είδηση φυσικά η ακρίβεια που επελαύνει, η οποία συμπληρώνει την αντεργατική πολιτική και σαρώνει το λαϊκό εισόδημα. Θα μπορούσε να αναφερθεί κανείς και στην ένταση της φασιστικοποίησης, συνοδού της άγριας επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις, κάτι που δεν αποτελεί ακριβώς “είδηση”. Όπως είδηση δεν αποτελεί πλέον και η συνεχιζόμενη γενοκτονία και εκτοπισμός του παλαιστινιακού λαού, στοιχείο και αυτό της σκοτεινής για τους λαούς εποχής. Όσο για το ατέλειωτο ανθρωποσφαγείο στην Ουκρανία, το ότι είναι φαινομενικά πιο μακριά και εκτός πρώτης γραμμής επικαιρότητας, καθόλου δε σημαίνει ότι έχει πάψει να είναι το κύριο επίκεντρο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και εν δυνάμει πιο επικίνδυνης εστίας ανάφλεξης.

Από όπου και να το πιάσει κανείς, η συγκυρία που διανύει ο εργαζόμενος λαός στη χώρα μας αλλά και διεθνώς είναι πολύ δύσκολη. Ακόμα χειρότερα, η βάση της κατάστασης αυτής, όπως πολλάκις έχουμε αναφερθεί, είναι οι συνέπειες της ήττας που δεν είναι χθεσινή ούτε ανατρέπεται αύριο. Την ίδια στιγμή που η καθημερινότητα, ο αγώνας για το μεροκάματο γίνονται ολοένα και πιο ασφυκτικά, οι αντιστάσεις είναι σίγουρα αναντίστοιχες. Ενώ η εμπλοκή στον πόλεμο με τη συνοδεία της πολεμοκαπηλείας παίρνουν εγκληματικές διαστάσεις, το “εθνικό αφήγημα” δεν απαντιέται με όρους ταξικούς, με όρους πάλης. Ακόμα, όσο εξελίσσεται και εντείνεται το απαραίτητο συμπλήρωμα της άγριας επίθεσης του κεφάλαιου, η φασιστικοποίηση, τόσο αναδεικνύεται το τραγικό έλλειμμα των λαϊκών αντιστάσεων. 

Τα προηγούμενα, σε συνθήκες ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, διάλυσης των μετώπων πάλης του λαού, σύγχυσης και ανεμπιστοσύνης στη μαζική λαϊκή πάλη, εύκολα φαίνονται σαν λερναία ύδρα, η οποία μάλιστα παρουσιάζεται και ως ανίκητη, ως νομοτέλεια. Η αδυναμία που νιώθει ο κάθε άνθρωπος του μόχθου να σταθεί απέναντι στη λαίλαπα της αντεργατικής πολιτικής, από την πάλη για το μεροκάματο ως αυτά που παρουσιάζονται ως “τι μπορώ να κάνω εγώ”, η εμπλοκή και τα εξελισσόμενα πολεμικά σφαγεία, είναι στοιχεία της σημερινής πραγματικότητας. 

Παρόλα αυτά, για να μην παρασυρθούμε από την ορμή της επίθεσης και του αντιδραστικού κλίματος που διαμορφώνει αυτή, είναι αναγκαίο να παραμένουμε στις αλήθειες της από εδώ πλευράς. Τη μόνη νομοτέλεια που ορίζει πως η ταξική πάλη δε σταματά όσο υπάρχουν ταξεις, πως ο κόσμος της δουλειάς θα επιμένει να θέλει να ζει. Η δεύτερη αλήθεια, η οποία διαστρεβλώνεται από συνειδητούς και “καλοθελητές”, είναι πως η ιστορική πορεία συγκρότησης της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, οι σταθμοί του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος που παρέσυραν και οιστρηλατούσαν ευρύτερες λαϊκές μάζες, υπήρξαν. Μάλιστα για μας, είναι ο μόνος λόγος που, όταν οι από κάτω έγιναν πραγματική απειλή για το σύστημα, τότε άρχισαν να αποσπώνται και να κατοχυρώνονται κατακτήσεις και δικαιώματα.

Κάπως έτσι, στο δυναμωμα της πάλης, στην ιστορική αυτή έφοδο και τη μετέπειτα ακτινοβολία της, υπήρξαν και δυνάμωσαν πραγματικά εργατικά, αντιιμπεριαλιστικά, αντιπολεμικά, αντιβασικά, εθνικοαπελευθερωτικά και άλλα κινήματα. Διοχετέυτηκε η ορμή, η ενέργεια, η πολιτική πείρα σε επιμερους πλευρές της πάλης, που στήριξε εκατομμύρια μαζών στην κίνησή τους σε ολακετο τον πλανήτη. Χωρίς facebook,instagram,tik tok και τηλέφωνα, το μήνυμα της νικηφόρας έκβασης στέλνονταν ταχύτατα και πανηγυρικά σε καθε γωνιά, με τους λαούς να αποκτούν πολιτικό προσανατολισμό,κριτήριο, κουράγιο, αποφασιστικότητα για αγώνα.

Που βρισκόμαστε σήμερα; Σίγουρα τα προηγούμενα αφορούν τον κύκλο που έκλεισε, με την ήττα να σφραγίζει κάθε πτυχή της ζωής των λαών. Αλλά όμως δε σβήνει. Σίγουρα αποτελεί και ένα σύνολο δεδομένων που κυοφορείται στον νέο κύκλο της πάλης της εργατικής τάξης, όπως και όταν καταφέρει να τα χρησιμοποιεί στην πάλη της. Κάπως έτσι μπορούμε να αντιληφθούμε πως ενώ η επίθεση λοιπόν είναι ενιαία, η βεντάλια της αφορά όλες τις πλευρές της ζωής του εργατολαϊκού κόσμου. Από τη βασική αντίθεση,την επίθεση στο μεροκάματο, το 8ωρο, το μισθό, τη σύνταξη, τις συνθήκες έως τις επιπτώσεις της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, του πολέμου. Εδώ όμως οφείλουμε να γυρίσουμε στα προαναφερθέντα και να ξεκαθαριστούμε. Το γεγονός πως τα αντιιμπεριαλιστικά αντιπολεμικά κινήματα είχαν δυναμική και ταξικό προσανατολισμό, πως υπήρξαν μαζικά κινήματα για την ειρήνη, το περιβάλλον, τα δημοκρατικά δικαιώματα κλπ δεν είναι ζήτημα παραγγελίας. Η αλληλοτροφοδότηση των μετώπων πάλης υφίσταται όταν οι μάζες κινούνται, αντιστέκονται, παλεύουν. Και βασικός κρίκος για να τα συμπαρασύρει είναι η πάλη για το μεροκάματο. Όσο δεν γίνονται βήματα για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής, για αυτά που βιώνει κάθε μέρα η εργατικη τάξη και ο λαός, η απαίτηση να ζει αξιοπρεπώς ο κόσμος της δουλειάς από την εργασία του, τότε όλα τα υπόλοιπα παραμένουν αδύναμα.

Είναι πραγματικότητα που δεν κρύβεται πως οι νίκες της αστικής τάξης στη χώρα μας, έχουν διαμορφώσει ένα βαρύ για το λαό συσχετισμό. Φυσικά οι εκφράσεις της οργής και αγανάκτησης, της αντίθεσης σε αυτά που ζει πήραν μορφή κίνησης σε διάφορες συγκυρίες, αποσπασματικά υπήρξαν αγώνες σημαντικοί όπως στους αγρότες που εκφράστηκε και η αλληλεγγύη των εργαζομένων. Όμως συνολικά έχει υποχωρήσει σημαντικά η κατεύθυνση της αντίστασης, του αγώνα. Η προεκλογική περίοδος σίγουρα υπονομεύει ακόμα παραπέρα τις αγωνιστικές εκφράσεις της δεδομένης οργής και καταπίεσης. Όμως τα μεροκάματα φτώχειας-πείνας, οι πολεμικοί κίνδυνοι και η αγριότητα που επιδεικνύει η αστική τάξη, δεν μπορούν να εξωρραϊστούν. Εδώ κρίνεται η κάθε δύναμη στο αν και πόσο υπηρετεί την κατεύθυνση που περιγραφεται.