Στους δρόμους του αγώνα δίνονται οι απαντήσεις… το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί

Η πρόσφατη και προκλητική αποφυλάκιση του Κασιδιάρη, υπαρχηγού της εγκληματικής φασιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής, που ακολούθησε τις αποφυλακίσεις όλων των μελών της, με την επίσης προκλητική προβολή της από τα ΜΜΕ, φούσκωσε ως φάνηκε τα πανιά (απαίτηση των καιρών) για νέες εγκληματικές δράσεις των φασιστών σε μια περίοδο που φουντώνει η οργή του κόσμου της δουλειάς από την ανελέητη επίθεση του κεφαλαίου στη ζωή του.

Έτσι μετά την επίθεση με εκρηκτικό μηχανισμό σε σπίτι Ελληνοαιγύπτιου στην Αμοργό, τις καταστροφές και κλοπές στα ΕΠΑΛ Γαλατσίου, ήρθε η δολοφονική επίθεση με μαχαίρι σε 32χρονο αθλητή, γνωστό για την αντιφασιστική του δράση στην Ελευσίνα, πριν λίγες μέρες. Οι δύο δράστες, που παραδόθηκαν, δήλωσαν τη συμμετοχή τους σε φασιστική οργάνωση.

Η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου στην εργασία, καθώς και οι οξυμένοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί σε όλα τα πεδία, που οδηγούν ακόμη και σε πολεμικές αναμετρήσεις, έχουν σαν αποτέλεσμα την απαξίωση της ζωής του κόσμου της δουλειάς. Με διαφορετικές κάθε φορά αφορμές, τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά και μαζικά οι εργαζόμενοι και η νεολαία εκδηλώνουν την οργή τους και πλημμυρίζουν δρόμους και πλατείες. Στην Ισπανία για την πανάκριβη στέγη και τις εξώσεις, στη Γαλλία ενάντια στην ταξική πολιτική του συστήματος στην εκπαίδευση, αλλά και οι εργαζόμενοι στη Γαλλία ενάντια στην ακρίβεια και το δυσβάσταχτο κόστος ζωής. Στο Βέλγιο για τους ίδιους λόγους, στην Ολλανδία για αυξήσεις στους μισθούς, στην Ιταλία, στη Γερμανία κ.ο.κ.. παντού η εργατική τάξη και ευρύτερα εργαζόμενα στρώματα βλέπουν τη ζωή τους να χειροτερεύει, την ίδια στιγμή που τα κέρδη του κεφαλαίου καταγράφουν απίθανη αύξηση, και βγαίνουν μαζικά στο δρόμο. Η αδικία και η ανασφάλεια φουντώνουν την οργή και δημιουργούν μαζικές εκφράσεις αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών. Η ανασφάλεια για το αύριο τροφοδοτείται και από τα πολεμικά σφαγεία που καλείται ο εργαζόμενος κόσμος να τα αποδεχτεί, καθώς και να τα στηρίξει προσφέροντας από το υστέρημά του αγόγγυστα , θυσιάζοντας ακόμη και τη ζωή του και αυτή των παιδιών του.

Η προώθηση παραπέρα της πολιτικής «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» απαιτεί, εκτός από τη φασιστικοποίηση του κράτους και της δημόσιας ζωής, το φασισμό και τα πολιτικά του μορφώματα για ν’ αντιμετωπίσει τη λαϊκή οργή. Επιδιώκει να διαχωρίσει τους εργαζόμενους με βάση το χρώμα και τη χώρα προέλευσή τους, σε ντόπιους και μετανάστες, επενδύει στην ξενοφοβία και το ρατσισμό. Επενδύει σε «εμφύλιο των φτωχών». Εδώ χρειάζεται και χρησιμοποιεί τις φασιστο-ομάδες, που με τη δράση τους συμπληρώνουν την πολιτική της φασιστικοποίησης και έτσι το κεφάλαιο καταφέρνει και διατηρεί την κυριαρχία του πάνω στην εργασία.

Όμως οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις σε μια σειρά χώρες, οδήγησαν στην αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου του φασισμού. Φανέρωσαν ποιον υπηρετεί και από ποιον τρέφεται. Στην Ισπανία η ακροδεξιά δεν ψήφισε νομοσχέδιο που θα έβαζε κάποιο φραγμό στις εξώσεις, και στήριξε τις εταιρείες ακινήτων που ξεσπιτώνουν τον εργαζόμενο κόσμο. Στη Γαλλία η Λεπέν όχι μόνο καταδίκασε τις κινητοποιήσεις των μαθητών, συντασσόμενη με την τρομοκρατία και την κρατική καταστολή της κυβέρνησης Μακρόν- Λεκορνί, αλλά απαίτησε πιο αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπισή τους. Και στη χώρα μας ήταν η φασιστική Χρυσή Αυγή που στάθηκε εγκληματικά απέναντι στους απεργούς ναυτεργάτες την περίοδο του 2010- 2013 υπερασπίζοντας τους εφοπλιστές. Το δήθεν φιλολαϊκό και αντισυστημικό προσωπείο του φασισμού σπάει όταν πραγματώνεται το σύνθημα «το φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί». Εκεί αποκαλύπτεται ο ρόλος του.

Όλα τα αστικά κόμματα βέβαια κρύβουν ότι ο φασισμός είναι “παιδί” αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ότι τρέφεται και δυναμώνει από τις πολιτικές που αυτά υπηρετούν. Τις πολιτικές της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της έντασης της φασιστικοποίησης, της πολεμικής εμπλοκής. Το εθνικιστικό και ρατσιστικό του δηλητήριο είναι σήμερα απαραίτητο για να εγκλωβίζεται ο λαός σε κάλπικα διλλήματα και να μην κατευθύνει την δικαιολογημένη οργή και την πάλη του στους πραγματικούς του εχθρούς, στο σύστημα και τις αντιδραστικές αντιλαϊκές πολιτικές του. Γι’ αυτό και προκλητικά προβάλλεται ξανά τελευταία. Ο φασισμός ποτέ δεν αντιμετωπίστηκε και δεν αντιμετωπίζεται με δήθεν προοδευτικές κυβερνήσεις του συστήματος , με νόμους και δικαστικές αποφάσεις. Μόνο η μαζική λαϊκή πάλη για το μεροκάματο, για πραγματικές αυξήσεις, ώστε ο κόσμος της δουλειάς να μπορεί να ζει από το μόχθο του, με 8ωρο και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, είναι αυτή που θα τροφοδοτήσει και την πάλη ενάντια στη φασιστικοποίηση, το φασισμό και την πολεμική εμπλοκή. Η συμβολή μας στη δημιουργία όρων για την ανάπτυξη αυτής της πάλης, είναι πρωταρχικό καθήκον και ανάγκη ζωής. Γιατί έτσι δε ξεθωριάζει η στάμπα και «δε θα περάσει ο φασισμός»