Οι “φιλεργατικές” συλλογικές συμβάσεις τους έρχονται να κατοχυρώσουν τους μισθούς φτώχειας και τα 13ωρα

Πανηγυρικές φωτογραφίες, διθυραμβικές δηλώσεις των στελεχών του συστήματος, αλλά και των (κρατικοδίαιτων, ξεπουλημένων) συνδικαλιστικών ηγεσιών των εργαζομένων, για την “εθνική επιτυχία”, τη συμφωνία, για τις συλλογικές συμβάσεις. Ίσως κατάφεραν να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να συμφιλίωσαν τον θηρευτή με το θήραμα, να “κατήργησαν” (ξανά) την ταξική πάλη, να βρήκαν τα κοινά συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς και του κεφαλαίου. Αλλά για να περάσουμε από τη σφαίρα του παραλογισμού στη σκληρή πραγματικότητα για τις εργατολαϊκές μάζες, τελικά είναι άλλο ένα επεισόδιο της εποχής της κυριαρχίας των δυνάμεων του κεφαλαίου, της δυνατότητάς του να σπέρνει τη σύγχυση και να υποτάσσει τους εργαζόμενους.

Σίγουρα το ότι σήμερα πλέον, μετά και την επιτάχυνση της επίθεσης στα χρόνια των μνημονίων, έφτασε το ποσοστό των ΣΣΕ να καλύπτει μόλις το 20% των εργαζομένων και κυρίως οι μισθοί να έχουν γίνει μισθοί φτώχειας, είναι κάτι που δεν μπορεί να κρυφτεί. Το βιώνουν στην καθημερινότητά τους τα εκατομμύρια εργαζομένων στη χώρα μας που αντιμετωπίζουν στο σύνολό τους όλες τις πλευρές τις επίθεσης που ξεθεμελιώνει μια σειρά κατακτήσεις και δικαιώματα, σε ωράριο, μισθούς, συντάξεις, περίθαλψη. Στην αδυναμία τους να συγκροτήσουν τα μέτωπα πάλης τους, στο να αντισταθούν απέναντι στην πολιτική όλα στο κεφάλαιο, στο να μπορούν να αντιπαλέψουν την εντεινόμενη φασιστικοποίηση και την ιδεολογική τρομοκρατία, τους αστικούς εκβιασμούς του συστήματος. Το ότι έφτασε να είναι έως και συστημικό, διαχειριστικό πρόβλημα η απόκλιση της κάλυψης των ΣΣΕ στη χώρα έναντι του μέσου όρου της ΕΕ (20% έναντι 55%) είναι μιας τάξης ζήτημα. Ιδιαίτερα όταν λέγεται μάλιστα ότι ο στόχος της ΕΕ, άρα και της Ελλάδας, είναι το 80% (τόσο φιλεργατική). Κυρίως, σε ότι αφορά τις συστημικές αγωνίες και πολιτικές, οι κυβερνήσεις των αστικών τάξεων θέλουν να υπηρετήσουν την προωθημένη και αναβαθμισμένη επίθεση στον πυρήνα των κατακτήσεων της εργατικής τάξης, την πολιτική συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης που βάση έχει την κλιμάκωση της εκμετάλλευσης και της υφαρπαγής υπεραξίας από τους παραγωγούς του πλούτου, ενώ παράλληλα θα συντελείται και ο “θάνατος” του εμποράκου.

Όσο για τους εργαζόμενους; Μόνο η κοινή πανηγυρική φωτογραφία του προέδρου της ΓΣΕΕ με την υπουργό Εργασίας Κεραμέως, του Θεοδωρόπουλου(ΣΕΒ), Σαραντή  (ΣΒΕ), Παράσχη (ΣΕΤΕ) κλπ, είναι 1000 λέξεις. Μάθαμε πως “η ασφάλεια των εργαζόμενων” πάει μαζί με τη “σταθερότητα για τον εργοδότη”, η “μείωση του εργασιακού άγχους” πάει μαζί με το “ευνοϊκότερο επιχειρηματικό περιβάλλον”. Μας ενημέρωσαν ότι  θα μειωθεί στο 40% από το 50%)  η κάλυψη απασχόλησης του κλάδου, ποσοστό που δε θα λαμβάνεται μάλιστα υπόψιν αν συνυπογράφουν οι “εθνικοί κοινωνικοί εταίροι”. Κάπου εδώ βέβαια αξίζει να σημειωθεί πως ήδη από πριν οι εργοδότες είχαν τη δυνατότητα να αποχωρήσουν από τις εργοδοτικές ενώσεις και να ακυρώσουν στην πράξη την εφαρμογή των ΣΣΕ όταν δεν τους εξυπηρετούσε, χωρίς να λαμβάνουμε υπόψιν τα εκατοντάδες νομικά τερτίπια μιας αστικής δικαιοσύνης που έτσι κι αλλιώς είναι καθ’  εικόνα και ομοίωση των αστών.

Επίσης φαίνεται ακόμα πιο αναβαθμισμένος ο (συστημικός) ρόλος της ΓΣΕΕ, αφού θα έχει επικουρικά δυνατότητα σύναψης-συνυπογραφής κλαδικών ΣΣΕ, μετά από πρόσκληση μέλους της. Μιας ΓΣΕΕ που φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ότι ο μόνος ρόλος που διεκδικεί είναι ρυθμιστικός, συμβουλευτικός και συμπληρωματικός της πολιτικής κυβέρνησης-κεφαλαίου, αδρά πληρωμένος και εν τέλει προδοτικός και απέναντι από τα συμφέροντα του κόσμου της δουλειάς, που δήθεν εκπροσωπεί.

Όμως για να εστιάσουμε στην ουσία του ζητήματος, που έχει δυο βασικές πλευρές. Πρώτον, η συλλογική σύμβαση χωρίς μισθό που να καλύπτει το κόστος ζωής επί της ουσίας είναι σχεδόν κενή περιεχομένου, αφού απλά το μόνο που κατοχυρώνει είναι τη διαιώνιση της ανέχειας και της φτώχειας των εργαζόμενων. Φτιάχνεται ένα πλαίσιο που η φτώχεια κατανέμεται ισόποσα, δημιουργούνται έως και ειδικές οικονομικές ζώνες, που αφορούν ολάκερες περιοχές, κλάδους, κατηγορίες εργαζόμενων. Και όπως σπεύδουν να καθησυχάσουν και την πλουτοκρατία, οι νέες οδηγίες για τις ΣΣΕ, “δεν θίγουν τις ελευθερίες των κρατών για καθορισμό των κατώτατων μισθών, ούτε δεσμεύουν και αποσκοπούν την εναρμόνιση των κατώτατων στις χώρες της ΕΕ”. Ιδιαίτερα μάλιστα, όταν ο κατώτατος μισθός έχει φτάσει να προκύπτει από τον “αλγόριθμο” που θα διαμορφώνεται από τις “αντοχές της οικονομίας”. Που καθορίζεται από τις κυβερνήσεις και τα στελέχη του συστήματος, με κυβερνητικούς νόμους, όπως συμβαίνει σε 21 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ.

Αντιλαμβάνεται ακόμα περισσότερο  κανείς ποιες είναι οι αφετηρίες και οι έγνοιες των εκπροσώπων και λειτουργών του συστήματος. Τα πανηγύρια λοιπόν είναι ξένα για το λαό και την εργατιά, μάλιστα είναι ιδίως προβληματικότερα όταν προέρχονται από την αριστερά, όταν πανηγυρίζουν για επέκταση ΣΣΕ με μηδενικές ή ελάχιστες αυξήσεις στο μισθό. Οι εκατοντάδες νεκροί και σακατεμένοι εργαζόμενοι κάθε χρόνο που θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους, οι αντεργατικοί νόμοι των 13ωρων, το κλίμα φόβου και ανημπόριας που επικρατεί στους χώρους δουλειάς, αυτά είναι οι πραγματικές εικόνες του σήμερα. Κανένας αστικός σωτήρας, καμία επιθεώρηση εργασίας και κανένας ΟΜΕΔ δε μπορεί και δεν λειτουργεί για να υπερασπίζει τα εργατολαϊκά δικαιώματα. Το 8ωρο εργασίας που θα εξασφαλίζει μισθό στο κόστος ζωής, η μόνιμη και σταθερή δουλειά, η περίθαλψη, η σύνταξη, όλα αυτά γκρεμίζονται ή υπερασπίζονται ανάλογα με την έκβαση της ταξικής πάλης.

Όσο οι αντιστάσεις των μαζών θα υπολείπονται από τις απαιτήσεις της αναβαθμισμένης επίθεσης, των αλυσοπρίονων και της φασιστικοποίησης που τα συνοδεύει, τόσο θα επιδεινώνονται οι όροι ζωής, τόσο θα πιάνουν τόπο τα φέρετρα που διαφημίζουν ωμά οι εκμεταλλευτές, είτε για μελλοντικούς νεκρούς είτε για τους εργαζόμενους του σήμερα και τα δικαιώματά τους. Τα εργαλεία πάλης, οι δρόμοι και τα όπλα υπεράσπισης των εργασιακών δικαιωμάτων πρέπει πρώτα να ιδώνονται ως τέτοια, αν χρησιμοποιούνται στην πάλη των εργατών και εργαζομένων απέναντι στο κεφάλαιο και την εργοδοσία. Αγώνας λοιπόν για συλλογικές συμβάσεις συνοδευόμενες όμως με μεροκάματα που να ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες των εργαζομένων, κι όχι σερβιρισμένες από τη κυβέρνηση. Για όσους θέλουν να υπηρετήσουν τα λαϊκά συμφέροντα, είναι μονόδρομος η συμβολή στο να ζυμωθεί στη συνείδηση των μαζών η πάλη για πραγματικές αυξήσεις, η πάλη για το 8ωρο, εκεί δηλαδή που παραμένει το τραγικό έλλειμμα μπροστά στην επελαύνουσα βαρβαρότητα του κεφαλαίου.