Υπογράψατε η ακόμα;

Εδώ και ένα διόλου μικρό διάστημα σιγοβράζει η “νέα” ιδέα στους κόλπους της “αριστεράς των brics”.

Γνωστές προσωπικότητες από τον χώρο των γραμμάτων και όχι μόνο εμφανίζονται να στηρίζουν την προσπάθεια. Βουλευτές της εν λόγω αριστεράς, μας ενημερώνουν ότι η συρροή είναι μεγάλη. Πρόσφατα έως και ο αψής Σφακιανός προσυπέγραψε μετά δηλώσεων του την αντιβασική του διάθεση και τη μεγάλη πρωτοβουλία..

Περί τίνος επρόκειτο; 

Αν ακόμα δεν καταλάβατε, αναφερόμαστε στο κάλεσμα για συλλογή υπογραφών μέσω των οποίων οι διοργανωτές της καμπάνιας ενημερώνουν τον λαό, τη νεολαία, τον κόσμο της δουλειάς και του μόχθου την εργατική τάξη να στηρίξει (υπογράψει) για να… Κλείσει η βάση της Σούδας.

Η εν λόγω προσπάθεια διοργανώνει μια πληθώρα δράσεων, συναυλιών, κινητοποιήσεων με κορύφωση το διήμερο 16/17 του μήνα, προς υποστήριξη και προπαγάνδιση της κίνησης της αυτής.

Για παλιούς αγωνιστές στη χώρα και για όσους θέλουν να υπερασπιστούν τη σοβαρότητα τους (πράγμα δύσκολο στην εποχή μας) θα λέγαμε πως η όλη φαεινή μάλλον κάποια χρόνια πριν θα προκαλούσε γέλιο και θα απολάμβανε την αποδοκιμασία και ευρύτερου κόσμου.

Είναι γεγονός πάντως στις μέρες, πιο σωστά στη σημερινή εποχή της επελάυνουσας καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας ό,τι όλα τα δεδομένα παρελθόντων ετών και συσχετισμών μπαίνουν σε κρίση και δοκιμασία.

Και σχολιάζοντας την παρούσα κίνηση είναι αλήθεια πως δε μας ξαφνιάζει η “δημιουργικότητα της αφέλειας της” για να το πούμε ευγενικά.

Είναι θα λέγαμε φυσική συνέχεια των αντιλήψεων, της πολιτικής διαδρομής, των αυταπατών αυτών των χώρων μέσα στους οποίους ξεπήδησαν απόψεις σχετικά με τους καλούς ιμπεριαλιστές τότε της σοσιαλ-ιμπεριαλιστικης Σ.Ε. αργότερα της θεωρίας των τριών κόσμων, όσο και σήμερα των brics Πώς να γίνει τώρα ακούμε να λένε, αφού το κίνημα και η τάξη δεν τραβάει όλο και κάποιος θα βρεθεί να μας βγάλει από το πρόβλημα και ποιος άλλος πιο αποτελεσματικός από τον εχθρό του εχθρού..

Αφέλεια η συνειδητή αυταπάτη, είναι θολά τα όρια στην εποχή της διάλυσης και της αποσυγκρότησης του ΕΕΚΚ και των συνεπειών της ήττας.

Εδώ ήρθαμε.

Στην επίμονη (με βάση το γεγονός να θέλει να παραμείνει πραγματικότητα) και συνακόλουθα απαιτητική πραγματικότητα (με βάση τις ιεραρχήσεις και τα καθήκοντα για την πάλη) της εποχής μας.

Εκτός αν είναι κάποια άλλη αυτή η πραγματικότητα από αυτή που βιώνει ο φτωχόκοσμος και οι λαοί σε όλη τη γη και άλλη αυτή που ζωγραφίζουν αυτοί που εισηγούνται τη συλλογή υπογραφών για..να τελειώνουμε εδώ και τώρα έτσι με ένα δύο ταρατατζούμ με τον καρκίνο της Αμερικανονατοικής βάσης.

Έχουμε την άποψη κατά πρώτον ό,τι δεν είναι το κίνημα πόσο μάλλον η τάξη αυτή που δεν τραβάει. Αλλού εντοπίζουμε τα προβλήματα του καιρού μας.

Για τη συντομία αυτής της τοποθέτησης, τόσο το βιβλίο η Αριστερά απέναντι στον εαυτόν της, όσο και η τοποθέτηση του Β.Σ. “η πραγματικότητα έχει τις δικές της απαιτήσεις“, είναι προς αξιοποίηση από κάθε ενδιαφερόμενο.

Όσον αφορά τώρα δε στη συγκεκριμένη περίπτωση και στις κατά τη γνώμη μας αναγκαιότητες της πάλης στο κρίσιμο από κάθε άποψη μέτωπο του αντιβασικού, αντιπολεμικού και αντίμπεριαλιστικού κινήματος. Του μετώπου της πάλης για το διώξιμο των βάσεων του θανάτου από τον τόπο μας. Η ιστορία έχει κάνει ορισμένα βήματα και η επικαιρότητα ορίζει κάποια άλλα πιο απτά και πιο στέρεα από τις συλλογές υπογραφών..

Είναι γεγονός καταγεγραμμένο ότι κάποτε γινόταν αντιληπτό το σύνθημα – κατεύθυνση – γραμμή πάλης “τις βάσεις θα διώξει η πάλη του λαού” που έδειχνε τόσο τη σοβαρότητα όσο και τη διαδρομή που έχει να διανύσει η λαϊκή υπόθεση σε μια τέτοια κατεύθυνση πραγματικών αγώνων.

Είμαστε σε αυτή την ιστορική περίοδο;

Έχουμε την άποψη ότι κάτι τέτοιο δεν ευσταθεί, παραπάνω σημειώσαμε ότι τα κλειδιά ερμηνείας που εμείς χρησιμοποιούμε μας κάνουν να μιλάμε για τη διάλυση και την ήττα. Την αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης και του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Την εποχή της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής επελαυνουσας βαρβαρότητας. Την εποχή στην οποία και το αντιβασικο κίνημα δεν ξεφεύγει από τον κανόνα, και εμφανώς έχει υποχωρήσει, ατονήσει η παρουσία του στη βάση όμως των παραπάνω δεδομένων.

Αν κάπως τα προηγούμενα περιγράφουν όντως την πραγματικότητα, φτάσαμε κιόλας στα αληθινά ζητούμενα του σήμερα, στα..άμεσα καθήκοντα αν θέλετε του κινήματος και της πάλης σε αυτό όπως και στα άλλα μέτωπα που αυτή εξελίσσεται. 

Στην εδώ και τώρα συμβολή στην προσπάθεια εκ νέου συγκρότησης τους και στη βάση των απαιτήσεων της σημερινής και όχι κάποιας άλλης φανταστικής εποχής.

Εδώ δε θεωρούμε ότι διαθέτουμε κάποια τακτοποιημένη και έτοιμη από καιρό συνταγή για κάτι τέτοιο.

Πάντως είναι γεγονός ότι τόσο στην ιστορία του ελληνικού, τόσο του εργατικού όσο και του αντιπολεμικού – αντίμπεριαλιστικού κινήματος, όσο και ευρύτερα έως πρόσφατα η ενεργοποίηση και στήριξη όλων των κινημάτων προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή στο πεδίο της πάλης και με όρους ταξικής πάλης των καθ ύλην αρμόδιων, των εργαζομένων λαϊκών μαζών.

Σε ποια κατάσταση βρισκόμαστε σήμερα και με βάση τα δεδομένα όχι της πάλης του λαού της Παλαιστίνης η του Ιράν, μα εδώ στην Ελλάδα; Ρητορικό μάλλον το ερώτημα.

Στα της πράξης και τα φτωχοπροδρομικά μας εμείς θα επιμένουμε.

Οι λαϊκοί αγωνιστές και οι δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στο κίνημα, την υπόθεση, την αριστερά οφείλουν να δουν αυτή την πραγματικότητα και τους όρους με τους οποίους καλούμαστε να την αντιμετωπίσουμε. Με όπλο την κοινή δράση και πάντα στο επίπεδο του πραγματικού κινήματος, υπάρχει και χώρος αλλά και δυνατότητα για τη συμβολή στη συγκρότηση και του μετώπου της πάλης ενάντια στον καρκίνο της βάσης της Σούδας, συνολικά για το αντιπολεμικό και αντιμπεριαλιστικό κίνημα.

Το θέμα είναι στο κατά πόσο μιλάμε πράγματι για κάτι τέτοιο η επιδιώκουμε την προσπέραση του και την υποκατάσταση του με άλλα πιο φαντεζί. Αρχίζουν και οι εκλογές να εμφανίζονται στον ορίζοντα, οπότε τα διάφορα αφηγήματα – προγράμματα – σχέδια θα διατυπώνονται με όρους ριπής πολυβόλου, με σκοπό το ακαταμάχητο 3% η οποίο της εκατό ποσοστό θα αλλάξει για ακόμα μια φορά τους συσχετισμούς..

Όπως και να χει, στο κατά ποιους έχουμε στο νου μας να συγκινήσουμε και να συν κινηθούμε, συνταιριαστούμε μαζί τους. Για εμάς είναι σαφές και αδιαπραγμάτευτο.

Την αναφορά μας τη βλέπουμε να κοιτάζει προς τα κάτω. Προς τον κόσμο που βιώνει τις συνέπειες της ήττας του κινήματος, της επίθεσης με όρους φασιστικοποίησης σε όλο το πλέγμα των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων που με την πάλη του στερέωσε. Τον κόσμο του οποίου είναι υπόθεση το ξανά στερέωμα όλων των μετώπων της λαϊκής πάλης. Εκεί και πάλι εκεί.