Οι εκλογικές αυταπάτες είναι εμπόδιο στην ενίσχυση των αντιστάσεων

Βρισκόμαστε ίσως στην αρχή της προεκλογικής χρονιάς για τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Διεργασίες στο κυβερνητικό κόμμα της ΝΔ, στην αντιπολίτευση και τέλος σε καινούργιους σχηματισμούς και κόμματα. Καινούργιες υποσχέσεις, νέα πρόσωπα κλπ. Για μας όμως είναι ξεκάθαρο ότι το βασικό επίδικο των διεργασιών αυτών είναι το ποιά θα είναι η επόμενη κυβέρνηση (και αντιπολίτευση) που θα συνεχίσει την προώθηση της αντιλαϊκής-αντεργατικής πολιτικής, της πολιτικής όλα στο κεφάλαιο – όλα για το κεφάλαιο και της πολεμικής εμπλοκής στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Κάθε χρονιά λοιπόν η αστική τάξη της χώρας βλέπει την κερδοφορία της να αυξάνεται. Η οικονομία της αξιολογείται θετικά από τους ιμπεριαλιστές, ενώ οι ίδιοι πάλι δίνουν συγχαρητήρια για τις αντεργατικές μεταρρυθμίσεις που περνάει η κυβέρνηση. Η ανάπτυξη των κερδών, τα ματωμένα πλεονάσματα, το θετικό κλίμα για τους πλουτοκράτες, πατάνε πάνω στους μισθούς πείνας και τις συνθήκες γαλέρας στους χώρους δουλειάς.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση που διαμορφώνεται για τις εργατολαικές μάζες ποιά είναι η κατεύθυνση που παλεύει η κυρίαρχη αριστερά και συγκεκριμένα το ΚΚΕ;. Δεν προβάλλει θαρρετά και συγκεκριμένα σε κεντρικό επίπεδο την κατεύθυνση για πάλη για αύξηση στους μισθούς, στο κόστος της ζωής. Ένα αίτημα, μία αιχμή που μπορεί να ενώσει τον κόσμο της δουλειάς όπου κι αν εργάζεται και να τον βάλει σε κίνηση. Απ’ την άλλη έχει την πρότασή του. Οι βουλευτές του ΚΚΕ επανειλημμένα, όπως μας πληροφορεί, έχουν καταθέσει προτάσεις για να ανακουφιστούν οι λαϊκές οικογένειες από την ακρίβεια. Κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη μαζικής κατανάλωσης και άλλα παρόμοια θα καλεστούν να τα ψηφίσουν αυτοί που προωθούν την αντεργατική πολιτική στο Κοινοβούλιο, κυβέρνηση και αντιπολίτευση δηλαδή. Αυτά θυμίζουν περισσότερο κυβερνητικό πρόγραμμα παρά πρόταση πάλης προς τον λαό και την εργατική τάξη. Αντίστοιχα κινείται και σε άλλα μέτωπα πάλης του λαού. Υπάρχουν, μας λέει, ρεαλιστικές, σύγχρονες προτάσεις για το πώς θα είναι η περίθαλψη για τον λαό, η εκπαίδευση, μέχρι και την έξοδο της χώρας από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Σε πρόσφατο νομοσχέδιο του Υπ. Υγείας για τα φάρμακα έφτασε και σε σημείο να προβάλλει τη θέση για φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου με 45%.

Από την άλλη, σε κρίσιμους αγώνες τα τελευταία χρόνια προώθησε μια κατεύθυνση που όχι μόνο δε βοηθούσε να αναπτυχθούν μαζικές αντιστάσεις στην επίθεση, αλλά έβαζε και εμπόδια. Η κατεύθυνση “οι νόμοι να μείνουν στα χαρτιά” ήταν συμβιβαστική και υποταζόταν στους αρνητικούς συσχετισμούς (που όντως υπάρχουν όσο και αν δεν αναγνωρίζονται). Έτσι οδηγήθηκε στο σήμερα, σωματεία που ελέγχονται από το ΠΑΜΕ να εφαρμόζουν και ηλεκτρονικές εκλογές που προωθούσε ο αντεργατικός νόμος Χατζηδάκη. Αντίστοιχα, στο παραπέρα χτύπημα του 8ώρου μέσω του νόμου για το 13ωρο, το ΚΚΕ μέσω του ΠΑΜΕ αρκέστηκε όπως πάντα στην απεργία της ΓΣΕΕ. Αφού οι νόμοι θα μείνουν στα χαρτιά, δε χρειάζονται αγώνες για να μην περάσει το νομοσχέδιο. Μόνο που οι νόμοι ψηφίζονται για να εφαρμόζονται και όσο δε συμβάλλουμε στη δημιουργία όρων πάλης και αντίστασης από τα πριν, θα εφαρμόζονται. Στους αγρότες και στον τελευταίο μεγάλο αγώνα τους, άφησε έως και συνέβαλε στην κρίσιμη καμπή της κλιμάκωσης του αγώνα, να περάσει η γραμμή του διαλόγου με τα γνωστά αποτελέσματα.

Το ΚΚΕ μπορεί σε όλους τους τόνους να δηλώνει την αντίθεσή του στο ΝΑΤΟ, στις βάσεις, στην εμπλοκή της χώρας, αλλά στο πεδίο της ταξικής πάλης, στην πράξη δηλαδή, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Κεντρικά δεν πήρε καμία πρωτοβουλία για να εκφράσει ο λαός στο δρόμο την αντίθεσή του στην εμπλοκή της χώρας στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, ενώ στα Χανιά, που βρίσκεται το διαμάντι των Αμερικανών η βάση της Σούδας, μετά από μια μαζική κινητοποίηση, (πάντα για τα δεδομένα της περιόδου), πρότεινε την επόμενη κινητοποίηση για μετά από δύο μήνες!.

Το παζλ των εκλογικών αυταπατών και της ανάθεσης συμπληρώνει οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι της ΠΚΣ, που για πέμπτη χρονιά βγήκαν πρώτοι με πανηγυρισμούς, αλλά η επίθεση των ταξικών φραγμών στα πανεπιστήμια προχωράει κανονικά, χωρίς καμία είδους αυτοκριτική. Τελευταίο ενδεικτικό στοιχείο, η αναφορά στην προκήρυξη της ΚΝΕ να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, (εννοείται και κάθε επίδοξος διαχειριστής της ίδιας πολιτικής). Άρα καταλήγουμε πάλι στην εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ, που όπως είχε ειπωθεί και σε παλαιότερες εκλογές, θα αλλάξει τους συσχετισμούς στο λαϊκό κίνημα.

Συμπερασματικά, οι εκλογές και οι κοινοβουλευτικές αυταπάτες που σπείρονται από όλη την κυρίαρχη αριστερά και στην προκειμένη περίπτωση του ΚΚΕ, είναι ο πυρήνας της κατεύθυνσης που παλεύουν στο κίνημα. Οι απόψεις αυτές είναι βαθιά ριζωμένες δεκαετίες τώρα και δεν προσφέρουν τίποτα, έως και βάζουν εμπόδια, στο δυνάμωμα των αντιστάσεων που απαιτείται. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα “αριστερών” κυβερνήσεων που τάχα θα άλλαζαν την κατάσταση για τον λαό, παγκοσμίως και στην χώρα μας, που μόνο ζημιά κάνουν στο κίνημα και στις συνειδήσεις των εργαζομένων. Αντιθέτως, η πορεία του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος μας δείχνει ότι όλα κατακτήθηκαν με μαζικούς αγώνες της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.

Η εργατική τάξη και ο κόσμος της δουλειάς βιώνουν μια καθημερινότητα που όλο και δημιουργεί αγανάκτηση και αδιέξοδα. Αυτό που απαιτείται είναι η δημιουργία όρων πάλης και αντίστασης για να μπει φραγμός στην επίθεση. Αυτή η ανάγκη συναντά πρώτα και κύρια την πάλη για πραγματικές αυξήσεις των μισθών στο κόστος της ζωής, για 8ωρο, για ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Αυτά που συζητάνε, νιώθουν στο πετσί τους καθημερινά οι εργατολαίκες μάζες. Σε αυτήν την κίνηση θα εμπιστευτούν τις δυνάμεις τους και θα καταλάβουν ποιόν έχουν απέναντι τους και ποιόν δίπλα τους. Σε αυτή την υπόθεση μπορεί να συμβάλλει ο κάθε εργαζόμενος λαϊκός άνθρωπος.