Οι όροι της πάλης δεν πέφτουν απ’ τους ουρανούς

Οι όροι της πάλης δεν πέφτουν απ’ τους ουρανούς.

Προκύπτουν μέσα, αποτελούν γέννημα της πάλης, της μαχητικής συμμετοχής στους τρόπους και τις μορφές με τις οποίες αυτή διεξάγεται στο σήμερα. 

Ας εξηγηθουμε ξανά.

Για την σημερινή συγκυρία.

Για την πραγματικότητα όπως την ερμηνεύουμε έχουμε τοποθετηθεί και με άλλες αφορμές σε αυτό το ιστολόγιο.

Βάση της θεώρησης μας για την κατάσταση στον κόσμο αποτελούν οι θέσεις που σε μια σειρά τοποθετήσεων έως πολύ πρόσφατα, έχει καταγράψει ο Βασίλης Σαμαράς. Εδώ η αναφορά γίνεται ώστε ο αναγνώστης να ανατρέξει σε αυτές και όχι ως λιβανιστήρι. Να ανατρέξει γιατί πράγματι αποτελούν κλειδιά για την ερμηνεία του κόσμου και των όρων με τους οποίους αυτός κινείται, βγάζοντας συμπεράσματα για το σήμερα και τις απαιτήσεις της υπόθεσης στις δεδομένες συνθήκες.

Εξελίσσεται μια συζήτηση τις τελευταίες εβδομάδες στα πλαίσια της ευρύτερης αριστεράς στην οποία τοποθετούνται όλοι οι “δρώντες” στα κινηματικά πράγματα της χώρας. Μάλιστα η συζήτηση ανοίγει από τις στήλες αστικών εφημερίδων αλλά αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί η να προβληματίζει έστω.

Όλοι έχουν βήμα και όταν λέμε όλοι όλοι.

Χθες ο Δημήτρης Κουτσούμπας μας ενημέρωσε ότι το αντιπολεμικό κίνημα υφίσταται, μάλιστα παίρνει  ποικίλες μορφές στην έκφραση του, παρουσιάζοντας τις αυτοαναφορικές δράσεις των συγκροτήσεων πέριξ του ΚΚΕ ως κίνημα. Γνωστή και αστεία τακτική, αν δεν ήταν η πραγματικότητα αυτή που είναι και που την καθιστά τραγέλαφο.

Από κοντά και οι της λεγόμενης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, παρουσιάζουν με τον γνωστό μικρομέγαλο τρόπο τις δικές τους.. προγραμματικές η σε προγραμματική κατεύθυνση ερμηνείες και καλούν στους διάφορους ξεσηκωμούς..εδώ και τώρα.

Όπως και να έχει πάρα τους σημερινούς όρους που η δική μας προσπάθεια διαθέτει εμείς θα συνεχίσουμε.

Θα συνεχίσουμε να λέμε ότι, τα μέτωπα της πάλης της εργατικής τάξης, του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου ευρύτερα, της νεολαίας, συνολικά του λαού, βρίσκονται σε σύμπλεξη και σε διαρκή αλληλοτροφοδότηση.

Παράλληλα, θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε το γεγονός ότι η βασική αντίθεση (αυτή του κεφάλαιου με την εργατική τάξη), παραμένει βασική αντίθεση. Με ότι και αν αυτό συνεπάγεται στις προτεραιότητες της πάλης, των αγωνιστών που θέλουν να κινηθούν σε μια κατεύθυνση πάλης και Αντίστασης, με άξονα την προοπτική της εργατικής τάξης και της υπόθεσης της, της υπόθεσης της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Έξω από θεωρητική συζήτηση, μια τέτοια ιστορία έχει και πολύ απτά, εξόχως επίκαιρα – άμεσα ζητήματα να αντιμετωπίσει.

Έχουμε ξανά πει ότι ως προς το εδώ και τώρα, κατά τη γνώμη μας, αυτό που είναι ζητούμενο, είναι η ενεργοποίηση εκ νέου και με τους περισσότερο πλατείς όρους κοινής δράσης, όλων των μετώπων της πάλης των εργαζομένων λαϊκών μαζών και της νεολαίας. 

Είναι λίγο αυτό; Κατά τη γνώμη μας όχι.

Έχει και αυτό τις προτεραιότητες του σαν ζήτημα; Ναι, τις έχει.

Κατά τη δική μας προσπάθεια, οι όροι εκκίνησης μιας τέτοιας ιστορίας βρίσκονται στο άνοιγμα της συζήτησης και πάντα με όρους πάλης, γύρω από το πώς βιοπορίζεται ο κόσμος της δουλειάς, στις σημερινές άγριες συνθήκες. Πιο συγκεκριμένα αυτό που σαν κατεύθυνση πάλης διατυπώνουμε συνοπτικά ως: Πάλη για πραγματικές σε μισθούς και μεροκάματα, αυξήσεις που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.

Πολλοί “γνώστες” εδώ θα μας κατηγορήσουν για οικονομισμό και θα μας περιπαίζουν με ευκολία για την κοντόθωρη ανάλυση μας.

Είναι οι ίδιοι “γνωστές” που κάθε τόσο καλούν σε ξεσηκωμούς και κάθε τόσο προσγειώνονται βίαια στην πραγματικότητα. Στην πραγματικότητα της διάλυσης και αποσυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της επελαυνουσας καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Για εμάς, εδώ αρχίζει η πραγματική συζήτηση πάντως. Η συζήτηση γύρω από την πράξη και με όρους πάλης και Αντίστασης απέναντι στην επίθεση του συστήματος.

Και για να γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι, λίγο πιο σημερινοί.

Πλάι στην ειδησεογραφία των ημερών, έπειτα από τη νέα αρπακτική ενέργεια ΗΠΑ- Ισραήλ και των συν αυτώ. Κεντρική θέση μάλλον λαμβάνει η συζήτηση γύρω από τη νέα διαφαινόμενη στον ορίζοντα κρίση. Τα ιστορικά υψηλά του πετρελαίου, τον στασιμοπληθωρισμό, την φτώχεια και την πεινά που έρχεται για την φτωχολογιά μα όχι μόνο με βάση τις εξελίξεις Ίσως,  χωρις να υπερβάλλουμε με όρους που λίγοι πλέον μπορούν να ανακαλέσουν στη μνήμη τους.

Αυτή είναι και η συζήτηση- πραγματικότητα που βιώνει στο πετσί της, με αυτά βομβαρδίζεται η σκέψη και η ύπαρξη, αυτά αντιμετωπίζει στον καθημερινό αγώνα για την επιβίωση της η εργατική τάξη, ο κόσμος της δουλειάς και τα παιδιά του.

Η οποία συζήτηση, εξελίσσεται με τους πλέον δυσμενείς όρους. Μονοκοπανιά από τους εκφραστές του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Η κουλτούρα με τα φέρετρα προϋποθέτει την έντιμη πενία. Για να χρησιμοποιηθεί και ένας προσφάτως διατυπωμένος αστικός όρος εγχώριας παραγωγής.

Εδώ ήρθαμε που λέμε.

Και όμως, η κυβέρνηση διατείνεται ότι στη 1/4 θα έρθει νέα αύξηση των μισθών, στα.. 920 μικτά για τον κατώτατο και πάει λέγοντας.

Και ποιος απαντάει σε αυτήν την αισχρολογία; 

Η ίδια η ΓΣΕΕ, αντιτείνει ότι με 1052 ζεις αξιοπρεπώς…είναι να απορεί κανείς πως ευνοούνται οι σημερινοί όροι αξιοπρέπειας, όταν το 62% των νέων 25-35 χρόνων δηλώνει ότι το κόστος στέγασης σε σχέση με το εισόδημα τους είναι από οριακό έως μη βιώσιμο..

Όταν σε 6 στα 10 νοικοκυριά με βάση έρευνες της ΙΝΕ της ίδιας ΓΣΕΕ παρόλα αυτά, παραδέχονται ότι το εισόδημα φτάνει έως τις 18 του μήνα..

Τη στιγμή που η αγοραστική δύναμη των μισθών κατατάσσεται στην τελευταία θέση της ΕΕ.

Έχουμε ξανά σχολιάσει το ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, ως φωνή της αστικής τάξης μέσα στα σωματεία, κυρίως όμως αυτός ο ρόλος έχει αποκαλυφθεί στα μάτια πλατιών μαζών τον καιρό των μνημονίων. Δεν περιμέναμε να μας διαφωτίσουν.

Και ποιος δίνει διέξοδο στην πάλη και τον αγώνα απέναντι στους συμβούλους των κεφαλαιοκρατών, μήπως οι “νέοι” συσχετισμοί στο εργατικό κίνημα που πλέον φιγουράρει από καλύτερες θέσεις το ΠΑΜΕ;

Είναι πάνω από 3 χρόνια που λαμβάνει την πρώτη θέση η ΠΚΣ στους φοιτητικούς συλλόγους, είναι πολύς ο καιρός που στους εκπαιδευτικούς υπάρχει ίσως αντίστοιχη κατάσταση αν βάλουμε και τους υπόλοιπους της αριστεράς μας, αντίστοιχα και στους χώρους των εργαζομένων στην περίθαλψη.

 Πρωτιές και πλειοδοσία στο βερμπαλισμό, μέχρι εκεί.

Αυτό που εδώ σχολιάζουμε είναι το ποσό υποτιμάται η διάσταση των πραγματικών αυξήσεων, της αναγκαίας ΠΑΛΗΣ σε μια τέτοια πορεία αγώνων συνακόλουθα και της αντίστοιχης διάταξης δυνάμεων του κινήματος ως προς αυτό. Υποτιμάται είτε αποτελώντας ένα ακόμα απο τα δεκάδες άλλα αιτήματα στους τσελεμεντέδες των διαφόρων προγραμματιστών της λαϊκής πάλης και υπόθεσης, κοστολογείται με βάση την αριστεροσύνη του κάθε οργανισμού η ακόμα καλύτερα αποσιωπάται ως μη άξιο αναφοράς, από άλλους, που όπως αναφέραμε παραπάνω καταγγέλλεται ως οικονομίστικο αίτημα έως και.. τροχοπέδη των αγώνων θα συμπληρώναμε προβοκατόρικα, όπως φαίνεται τελικά  η ΓΣΕΕ δεν είναι μόνη της σε αυτή την πρακτική υποτίμησης.

Συνεχίζοντας και ερμηνεύοντας κατ’ αυτό τον τρόπο το πώς πάνε τα πράγματα, με βάση τις νέες επιταχύνσεις που θα λάβει η επίθεση στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα, στο πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων λαϊκών μαζών, έχουμε την άποψη ότι αυτή η κατεύθυνση πάλης οφείλει να προταχθεί.  Αφορά το σημείο εκείνο όπου μπορεί να ξεκινήσει εκ νέου η διαδικασία συγκρότησης της εργατικής και ευρύτερα της λαϊκής πάλης. Εκεί επενδύουμε την προσπάθεια μας εκεί είναι ζητούμενο και επιδιώκουμε να συναντήσουμε και να συναντηθούμε και με άλλους.