Posokanei…. η ζωή και η νοημοσύνη των εργαζομένων

Ο ασυγκράτητος πληθωρισμός, ανεξάρτητα από που προέρχεται, είναι μια πραγματικότητα που υφίστανται οι εργαζόμενοι που  περιορίζει ακόμη και στερεί βασικές ανάγκες της ζωής τους.  Ξεκάθαρα όπως δείχνουν τα στοιχεία,  αλλά  κύρια η ίδια  η ζωή, πρόκειται για τον πληθωρισμό των φτωχών.

Οι ραγδαίες ανατιμήσεις αφορούν  τρόφιμα, ηλεκτρικό, δαπάνες περίθαλψης, ένδυσης και γενικά δαπάνες όπου οι εργαζόμενοι ανελαστικά καταναλώνουν το σύνολο του εισοδήματος τους. Πολύ πιο δραματική είναι η πραγματικότητα του όλου και μεγαλύτερου ποσοστού αυτών που νοικιάζουν, αλλά και αυτών που αποπληρώνουν στεγαστικά δάνεια. Το 70% των νοικοκυριών δηλώνουν πως δε τα βγάζουν πέρα με το εισόδημά τους. Με «αντικειμενικά» κριτήρια (κριτήρια  που  οδηγούν στην εξαθλίωση) το ποσοστό φτώχειας είναι στο 30%. Και φυσικά στη χώρα μας και διεθνώς ολοφάνερα ο πληθωρισμός των φτωχών συνυπάρχει με τον όλο και πιο προκλητικό πλουτισμό των πλουσίων και των υπερπλουσίων.

Οι πλούσιοι για να γίνουν πλουσιότεροι, οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και περισσότεροι. Τι   πιο απλό, τι πιο διαχρονικό, τι πιο ξεκάθαρο στις μέρες μας. Αυτή και μόνο αυτή η διαπίστωση θα έπρεπε να φτάνει και να περισσεύει για το ξέσπασμα απεργιακών αγώνων για αυξήσεις στους μισθούς, στα μεροκάματα, στις συντάξεις, στο εισόδημα των φτωχομεσαίων αγροτών κ.λπ.

Γιατί όμως δε συμβαίνει το τελευταίο; Γιατί αντί για αποφασιστικές απεργίες οι εργαζόμενοι εξουθενώνονται όταν δε σακατεύονται και εξοντώνονται με τρελά- ατελείωτα  πλέον ωράρια  σε δυο και τρεις δουλειές; Η κυβέρνηση προφανώς διαθέτει απύθμενο θράσος στην κοροϊδία των εργαζομένων. Καταφέρνει σταθερά να υπηρετεί την πολιτική «όλα στο κεφάλαιο, όλα για το κεφάλαιο» και κάθε τόσο με καθρεφτάκια  «καταφέρνει»  να κοροϊδεύει τους ιθαγενείς άλλοτε με τα pass και τώρα  με την πλατφόρμα «posokanei»… Όμως πως αλήθεια τα καταφέρνει όλα αυτά, όταν ολοφάνερα ξεχειλίζει η οργή των εργαζομένων;

Μήπως γιατί ο κόσμος αποστρέφεται το «ιστορικό κόμμα» του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το χαρακτηρίζει ο Πολάκης; Μήπως γιατί ο Τσίπρας άργησε να έρθει να μας σώσει ξανά; Ή μήπως γιατί ο εργαζόμενος έχει στραβομάρα και δε βλέπει το σταθερό αποκούμπι του, το ΚΚΕ; Προφανώς τίποτα απ’ αυτά δε δικαιολογεί την ωμότητα της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργασία, που θα συνεχιστεί άλλωστε, με ή χωρίς τον Μητσοτάκη. Η ταξική πάλη είναι αυτή που καθορίζει την πορεία των εξελίξεων και η έκβασή της προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Σήμερα οι δυνάμεις του συστήματος της εκμετάλλευσης υπερέχουν συντριπτικά σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας.

Σ’ αυτή την αλήθεια, που λίγοι στην υποτιθέμενη Αριστερά τολμούν και θέλουν ν’ αναγνωρίσουν, υπάρχουν οι βασικές εξηγήσεις που καθορίζουν σήμερα τη ζωή των εργαζομένων από κάθε άποψη. Η ταξική πάλη καθορίζει το μισθό, το ωράριο και τις συνθήκες δουλειάς, δηλαδή αυτό που λέμε μεροκάματο.  Επίσης η επίδρασή της είναι συνολική στη ζωή και αφορά την ειρήνη, τον πολιτισμό, τη φύση που μας περιβάλει κ.ο.κ. Συμβολή στις αντιστάσεις που συνεχίζει να προβάλει, παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς, η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες αυτό είναι το καθήκον αυτών που τάσσονται με την υπόθεση του κόσμου της δουλειάς. Οι περισπούδαστες βαθιές αναλύσεις όταν ξεφεύγουν απ’ αυτή την έγνοια δε βοηθάνε καν. Δεν είναι τυχαίο πως οι αναλύσεις της ψευτο- αριστεράς όσο μακραίνουν και ψάχνουν τις αιτίες π.χ. του πληθωρισμού, άλλο τόσο ξεχνάνε το απλό και ξεκάθαρο. Πως η μόνη απάντηση στη λεηλασία του εισοδήματος των εργαζομένων είναι  η πάλη τους, ο αγώνας και η απεργία για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς. Πως το αναγκαίο ιδεολογικοπολιτικό όπλο των εργαζομένων είναι η ταξική αδιαλλαξία απέναντι σε αυταπάτες και αταξικές θεωρήσεις της πραγματικότητας.

Χρειάζονται πραγματικές απεργίες και  συγκρούσεις με την εργοδοσία και το σύστημα για πραγματικές αυξήσεις και ουσιαστική καλυτέρευση της ζωής των εργαζομένων. Κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου απλό. Είναι όμως εφικτό και ολοφάνερα αναγκαίο. Πραγματικές αυξήσεις σήμερα με δοσμένη την ανελέητη ακρίβεια δεν είναι τα ψίχουλα που υπογράφονται σε μια σειρά συλλογικές συμβάσεις που από όλο το φάσμα της Αριστεράς καταντάνε αυτοσκοπός, συχνά χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Τέτοιες δηλαδή που το ίδιο το σύστημα τις θέλει και με τους όρους του τις επιδιώκει. Για να μπουν οι όροι των εργαζομένων χρειάζονται πραγματικοί- σκληροί αγώνες και με την αρμοδιότητα στους εργαζόμενους.

Ακόμη και οι πιο μικρές εστίες αντίστασης σήμερα για μισθούς, ωράρια, συνθήκες δουλειάς, είναι πολύτιμες. Υπόθεση του κάθε εργαζόμενου λοιπόν η ταξική πάλη. Χωρίς προσδοκίες και αυταπάτες. Καθημερινά, αποφασιστικά με την αναγνώριση της πραγματικότητας,  κόντρα στην αδράνεια και την υποταγή. Η συμβολή μας για να κερδίσει έδαφος μια τέτοια στάση αντίστασης στους εργαζόμενους είναι σημαντική. Από πολιτική άποψη να μη κουραστούμε, κόντρα στη θρασύτατη κυβερνητική κοροϊδία και τις αποπροσανατολιστικές αυταπάτες της  αστικής και υποτιθέμενης αριστερής αντιπολίτευσης να προβάλουμε αποφασιστικά τον κρίσιμο συνολικά για την πορεία των εξελίξεων αγώνα που έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι. Τον πραγματικό αγώνα για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς που να καλύπτουν το κόστος της ζωής.