Απέναντι στην απαξίωση της ζωής, να συμβάλλουμε στο δυνάμωμα των λαϊκών αντιστάσεων

Η συμπλήρωση 3 χρόνων από το έγκλημα στα Τέμπη, μαζί με τις πυκνές εξελίξεις που μεσολάβησαν στο διάστημα αυτό, αν μη τι άλλο είναι ενδεικτικές της αντιδραστικής ρότας των πραγμάτων. Το κεφάλαιο, η αστική τάξη, η κυβέρνηση, δείχνουν με ωμότητα και κυνισμό πως η πολιτική όλα στο κεφάλαιο όλα για το κεφάλαιο αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα και εξελίσσεται με όρους ιστορικής ρεβάνς απέναντι στις κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα.

Οι ζωές των εργαζόμενων μαζών, παγκόσμια άρα και στη χώρα μας, απαξιώνονται συνεχώς μπροστά στην επέλαση του κεφάλαιου με όρους έντασης της φασιστικοποίησης. Το αποδεικνύει η δολοφονία των εργατών στη Βιολάντα πριν από ένα μήνα, ένα έγκλημα αποτρόπαιο που έχει υπεύθυνους την εργοδοσία, το κράτος, το κεφάλαιο. Το αποδεικνύουν οι 201 νεκροί εργαζόμενοι μόνο το 2025, άρα ανά δυο μέρες τουλάχιστον 1 εργαζόμενος που δεν γύρισε σπίτι. Το αποδεικνύει ο – με όρους εξόντωσης- καθημερινός αγώνας για το μεροκάματο, με τα 13ωρα πριν κατοχυρωθούν νομικά, να επιβάλλονται στην εργασιακή πραγματικότητα. Το αποδεικνύουν οι άθλιες συνθήκες δουλειάς, η εντατικοποίηση, οι καθηλωμένοι μισθοί που στη βάση της ακρίβειας που επελαύνει γίνονται μισθοί πείνας. Το αποδεικνύουν τα αλυσοπρίονα που βγαίνουν σε κάθε γωνιά του καπιταλιστικού κόσμου και πετσοκόβουν ότι δικαιώματα έχουν απομείνει σε δωρεάν περίθαλψη, εκπαίδευση, δημοκρατικές ελευθερίες.

Συνάρτηση και άλλη όψη της αβίωτης καθημερινότητας όμως, είναι και οι επικίνδυνες πολεμικές εξελίξεις, στοιχεία της σκοτεινής εποχής που ορίζεται από την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Θα μπορούσε να φτάνει η απαρίθμηση των φρικτών εγκλημάτων των εκατοντάδων θαλασσοπνιγμένων στην Πύλο λίγους μήνες μετά τα Τέμπη, οι δεκάδες νεκροί μετανάστες στη Χίο αυτό το μήνα. Θα μπορούσε ακόμα να συνοψιστεί στην ζωντανά αναμεταδιδόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού που ήδη μετρά δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και πολλαπλάσιους σακατεμένους, από το σιωναζιστικό καθεστώς και τις πλάτες των ιμπεριαλιστών. Για να φτάσουμε στην πολεμική εμπλοκή που βαθαίνει, στη βάση των εγκληματικών και τυχοδιωκτικών βλέψεων της αστικής μας τάξης, που βαθαίνει τα πλαίσια της εξάρτησης και συνεργάζεται με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα της περιοχής.

Βαραίνει ο συσχετισμός, απελευθερώνονται οι πιο επιθετικές δυνάμεις του κεφάλαιου με την όποια μορφή. Την ίδια στιγμή όμως η αντίθεση των μαζών απέναντι στη βαρβαρότητα που επεκτείνεται μεγαλώνει και συνεχώς η λαϊκή οργή ψάχνει τρόπους να εκφραστεί. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που βγήκαν και ξαναβγήκαν με αφορμή τα Τέμπη, ο επίμονος, αποφασιστικός αγώνας των αγροτών, όπως και η νικηφόρα για την ώρα έκβαση της ταξικής πάλης στη Γαλλία για το συνταξιοδοτικό δείχνουν τις διαθέσεις των μαζών να αντισταθούν και οτι μπορούν να βάλουν και σημαντικά εμπόδια στην επίθεση. Η ανάγκη ανάπτυξης αντιστάσεων, για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής πρέπει και μπορεί να στηριχτεί, βάζοντας μπροστά την αναγκαία πάλη για το μεροκάματο, αυξήσεις πραγματικές, το 8ωρο, τις ανθρώπινες και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Η συγκρότηση των μετώπων πάλης του λαού απέναντι στην απαξίωση της ζωής και στην βαρβαρότητα του κεφάλαιου, είναι μονόδρομος για την προοπτική του κόσμου της δουλειάς.