Αναγνώριση των εχθρών και των φίλων

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα ιδιαίτερα από τα μνημόνια και μετά έχουν βιώσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση στις κατακτήσεις τους. Μισθοί πείνας, κατάργηση του 5ημερου και του 8ωρου, χτύπημα στον κοινωνικό μισθό (Νοσοκομεία υπό διάλυση, παιδεία για λίγους και εκλεκτούς με αποτέλεσμα να μην μπορούν να σπουδάσουν τα παιδιά τους, κλπ), εξωφρενική ακρίβεια στα βασικά αγαθά, νοίκια και ρεύμα στα ύψη.

Την ίδια ώρα η αστική τάξη της χώρας γιγαντώνει τα κέρδη της (Εξού και η ανάπτυξη που μας πουλάει ο Μητσοτάκης). Σε μια σειρά τομείς γίνεται πάρτυ κερδών. Όπως στη μεταφορά και διύλιση ενέργειας, στις υπηρεσίες, στο τουρισμό και σε κάθε τομέα γύρω από τον τουρισμό, στο εμπόριο, στη ναυτιλία.

Προφανώς, αυτά  δεν είναι δυο τυχαία παράλληλα συμβάντα. Τα τεράστια κέρδη της αστικής τάξης βασίζονται στους μισθούς πείνας, στην εντατικοποίηση της εργασίας στα 13ωρα κλπ. Άλλωστε όλα αυτά ομολογούνται από διάφορες συστημικές φωνές.

Αυτή η νίκη της αστικής τάξης απέναντι σε κάθε εργαζόμενο και κυρίως στην εργατική τάξη δημιουργεί μια ασφυκτική κατάσταση για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων. Σε συνδυασμό με την εποχή και τις συνέπειες της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος οι εργαζόμενοι πολλές φορές βρίσκονται σε αδιέξοδα. Πάρα τις όποιες προσπάθειες να αντισταθούν στην επίθεση στις κατακτήσεις τους πέφτουν πάνω σε:

1. Συνδικαλιστικές ηγεσίες οι οποίες έχουν μετατραπεί σε δεξί χέρι της εκάστοτε κυβέρνησης και της αστικής τάξης
2. Αριστερές ηγεσίες που στην καλύτερη δε θέλουν να συμβάλουν στην καλυτέρευση των όρων πάλης.
3. Εντεινόμενη τρομοκρατία, καταστολή, απολύσεις, διώξεις, φασιστικοποίηση

Η φασιστικοιποίηση σε κάθε πτυχή της ζωής πηγάζει από τη φύση του συστήματος (Από την εκμετάλλευση). Η φύση του καπιταλιστικού συστήματος είναι επιθετική απέναντι στον εργαζόμενο. Όπως είπαμε πριν η ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου συνεπάγεται σε περισσότερη φτώχεια για τους εργαζόμενους και τους λαούς.

Έχοντας το πάνω χέρι, η αστική τάξη της χώρας μπορεί και καθορίζει τις ζωές όλου του λαού. Από τις σχέσεις εργασίας, την εκπαίδευση, την περίθαλψη, τον πολιτισμό, την ιστορία, τις τέχνες, κλπ. Σε κάθε περίπτωση τα πάντα καθορίζονται με βάση τη δική της αντίληψη σαν τάξη. Από τι θα διδαχτούν οι μαθητές στα σχολεία και οι φοιτητές στα πανεπιστήμια μέχρι τι μουσική θα ακούμε, τι θα βλέπουμε στο σινεμά κλπ. Υποτίμηση της γυναίκας, ρατσισμός απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό και κυρίως σε πρόσφυγες και μετανάστες καθώς τους υπερεκμεταλλεύονται σαν φτηνά εργατικά χέρια, μίσος απέναντι σε γειτονικούς λαούς, όλα αυτά είναι μερικές πτυχές της ζωής των εργαζομένων που διαμορφώνουν ένα κλίμα φασιστικοποίησης.

Άλλωστε για να μπορεί να συνεχίσει η αστική τάξη να έχει το πάνω χέρι θα πρέπει οι εργαζόμενοι και κυρίως η εργατική τάξη να μην καταφέρει να υψώσει αντιστάσεις σε ενιαία βάση απέναντι στην αστική τάξη. Εδώ είναι προφανές ότι κάθε εργαζόμενος πρέπει να καταφέρει να αναγνωρίσει εχθρούς και φίλους. Με ποιους μπορεί να παλέψει από κοινού και ποιοι βρίσκονται απέναντι. Ανέκαθεν το καπιταλιστικό σύστημα προσπαθούσε να διασπάσει τη συνείδηση της εργατικής τάξης η οποία σε οποίο στάδιο και να βρίσκεται χρειάζεται να λειτουργεί σαν τάξη για τον εαυτό της, εμπνέοντας τις άλλες τάξεις, ώστε από κοινού να δίνουν τις μάχες για την ανατροπή αυτού του βάρβαρου συστήματος.

Παραφράζοντας λίγο τον Nâzım Hikmet: Σε κάθε χώρα υπάρχουν δυο χώρες. Η αληθινή και η ψεύτικη. Έτσι η αληθινή Ελλάδα είναι αυτή που η μεγάλη πλειοψηφία του εργαζόμενου λαού καλείται να παράξει, να εξοντωθεί, ακόμα και θυσιαστεί για τα κέρδη των Ελλήνων αστών. Η ψεύτικη Ελλάδα είναι τα κηφηναριά που κερδίζουν καθημερινά από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης και ευρύτερα των εργαζομένων. Οι πρώτοι ανεξαρτήτως εθνικότητας ή φύλου πρέπει να ενωθούν κάτω από το κοινό ταξικό συμφέρον που εξ αντικείμενου έχουν. Και να αναγνωρίσουν τον κοινό εχθρό, δηλαδή την αστική τάξη της χώρας και τους ιμπεριαλιστές (ως εξαρτημένη χώρα).

Αυτούς που στερούν τη ζωή στη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων. Αυτούς που δεν έχουν δουλέψει ούτε μια μέρα στη ζωή τους αλλά κατέχουν όλο τον πλούτο στα χέρια τους. Αυτούς που ακόμα και στο θέμα τις πατρίδας, βάζουν τον λαό σε τεράστιους κίνδυνους καθημερινά, μπλέκοντας τη χώρα σε κάθε πολεμικό μέτωπο που επιλέγουν οι ιμπεριαλιστές να ανοίξουν. Είναι αυτοί που αν τυχον συμβεί ένα τέτοιο εφιαλτικό σενάριο, οι ίδιοι και τα παιδιά τους δε θα πάνε να πολεμήσουν. Πάλι αυτός ο λαός θα καλεστεί να υπερασπιστεί τα πεζούλια και τα χωράφια του.

Κάθε λαϊκός αγωνιστής, κάθε ομάδα, οργάνωση ή κόμμα που θέλει να συμβάλει στην υπόθεση της ανατροπής του βάρβαρου αυτού συστήματος πρέπει να έχει αναγνωρίσει τους φίλους και τους εχθρούς. Η κοινή δράση είναι υποχρεωτική όταν προσπαθείς να τα βάλεις με έναν τόσο καλά οργανωμένο εχθρό ο οποίος κατέχει τα κόμματα του, την αστυνομία, τα δικαστήρια, τα ΜΜΕ και έχει το πάνω χέρι στις σχέσεις εργασίας, πρέπει να καταφέρεις κοινή δράση με έναν στόχο κάθε φορά. Έτσι συμβάλλει ο καθένας μας στη δημιουργία όρων πάλης, όρων αντίστασης στην επίθεση.

Ο κόσμος της δουλείας θα συνεχίσει να βγαίνει δυναμικά και να παλεύει για τη ζωή του. Σήμερα είναι οι Γάλλοι μαθητές, χθες οι αγρότες στη χώρα μας. Σε κάθε φάση ο κόσμος δε θα κάτσει να πεθάνει. Θα παλέψει!!! Σε αυτούς του αγώνες πρέπει να μπει ο καθένας μέσα και να συμβάλει στο να δημιουργηθούν όροι πάλης. Δηλαδή να καταλάβει ο κόσμος που μπαίνει σε έναν αγώνα ότι μπορεί από κοινού με τον συνάδελφο, τον συμμαθητή, τον συμφοιτητή του να παλέψουν για κάτι που τους αφορά. Δε θα επιτυγχάνονται πάντα νίκες ή έστω νίκες στον βαθμό που να ανατρέπουν την κατάσταση, αλλά ο κάθε αγώνας που δίνεται είναι μια πολιτική νίκη γιατί αποκτιέται η εμπειρία για τον επόμενο αγώνα που θα καλεστεί να δώσει, και πρέπει να τον δώσει με καλύτερους όρους. Αυτό πρέπει να γίνει συνήθειο σε κάθε αγωνιστή, κάθε δημοκράτη άνθρωπο.