Ουαί υμίν

Π.Σ.  429, 12-05-2001

Του τα ‘πε λοιπόν του Πάπα ο Χριστόδουλος. Θαρραλέα, καθαρά, λεβέντικα. Τόσο, ώστε να τον υποχρεώσει να ζητήσει συγγνώμη για την άλωση της Πόλης από τους σταυροφόρους.

Μεγαλοψύχως ο δικός μας τον χειροκρότησε. Και ευθύς άνοιξαν λες οι ουρανοί. Η δυσπιστία έδωσε τη θέση της στην κατανόηση. Η εχθρότητα στη φιλική διάθεση. Το μίσος στην αγάπη. (Τι διάολο – συγγνώμη – θρησκεία της αγάπης διακονούν οι δυο τους;)

Πόσο ωραία όλα αυτά για να ‘ναι αληθινά.

Για τον Χριστόδουλο δεν θα πούμε τίποτα εδώ. Γνωστή στα μέρη μας η ιστορία, η πολιτεία και το έργο του. Όσο για τον κ. Βοϊτίλα, ας θυμίσουμε κάποια πράγματα. Πως «χρειάστηκε» λ.χ. να πεθάνουν δύο Πάπες μέσα σε ένα μήνα για να εκλεγεί αυτός Πάπας.

Είχε βλέπεις «θείο» έργο να επιτελέσει. Ως Πολωνός, να συμβάλει (και συνέβαλε αποφασιστικά) στο σπάσιμο του αδύνατου κρίκου που αποτελούσε τότε η Πολωνία. Συνέχισε το «θείο» (ή μήπως διαβολικό;) έργο του, τσακίζοντας εκείνους τους ιερωμένους της Λατινικής Αμερικής που είχαν το «θράσος» να σταθούν στο πλευρό των κολασμένων αυτής της περιοχής.

Ο κ. Βοϊτίλα τους ήθελε στο πλευρό του Πινοσέτ και όλων εκείνων των διεφθαρμένων και διεστραμμένων καθαρμάτων που επί χρόνια εκμεταλλεύονταν και δολοφονούσαν τους λαούς της Λατινικής Αμερικής.

Δεν αναφέρθηκε, λέει, ο Πάπας στη Γιουγκοσλαβία. Αλλά πώς να αναφερθεί και τι να πει; Το Βατικανό και ο ίδιος προσωπικά υπήρξαν από τους βασικούς υποκινητές του κομματιάσματος της Γιουγκοσλαβίας και του ματοκυλίσματος των λαών της.

Ναι, αλλά (όπως σημειώνει και ο γνωστός μας κ. Μαλιγκούδης) προώθησε «θαρραλέα» (ο Πάπας) την άποψη για την πολιτιστική συμβολή της Ανατολής στη διαμόρφωση της σύγχρονης Ευρώπης. Μόνο που η αλήθεια βρίσκεται και πάλι αλλού.

Η εγκληματική παρέμβαση στη Γιουγκοσλαβία αντιστοιχούσε (με βάση και την τότε συγκυρία) στη φάση της εφόδου για την «άλωση» της Ανατολής. Οι σημερινές συνθήκες απαιτούν πλέον να χρυσωθεί το χάπι.

Κάπως έτσι έγινε και η συνάντηση στην Αθήνα. Προηγήθηκαν σκληρές διαπραγματεύσεις, συζητήσεις, πιέσεις. Για το τι θα ειπωθεί και τι δεν θα ειπωθεί από την κάθε πλευρά. Έτσι ή αλλιώς, το πραγματικό αντικείμενο (που μάλλον συνεχίζει να εκκρεμεί) αφορά στο πώς θα μοιραστούν οι ρόλοι στην υπηρεσία του συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης των λαών.

Τα υπόλοιπα αφορούσαν απλώς το τελετουργικό.

Α, ναι. Θα το ξεχνούσαμε.

Ήταν και η «συγγνώμη» για το 1204 μ.Χ.

Χεσ…κε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί.