Θα συγκρουστούμε με τον κόσμο των ναρκωτικών ή θα τον αποδεχτούμε;

Π.Σ.  432, 23-06-2001

Επανέρχεται κάθε τόσο η συζήτηση για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών, για τον διαχωρισμό τους σε σκληρά και μαλακά κλπ. Ο γράφων δεν αισθάνεται καθόλου ειδικός επί του θέματος. Δεν γνωρίζει τα κριτήρια διαχωρισμού. Δεν θα σταθεί καν στα στοιχεία που δημοσιεύονται για τη διεύρυνση της κατανάλωσης ναρκωτικών ουσιών στις χώρες που νομιμοποιήθηκαν. Οπωσδήποτε δεν αμφισβητεί τις καλές προθέσεις πολλών από αυτούς που προτείνουν τη νομιμοποίηση. Δεν αγνοεί, ωστόσο, πως ανάμεσά τους “παρεισφρέουν” και κάποιοι που απλώς θέλουν να νομιμοποιήσουν τον τρόπο ζωής τους. Έτσι ή αλλιώς, πάντως, δεν βρίσκεται εδώ ο πυρήνας του προβλήματος.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από το θέμα της καταστολής. Και μόνο η λέξη προκαλεί αρνητικά συναισθήματα σε έναν κομμουνιστή. Θα θέλαμε, ωστόσο, να θέσουμε το ερώτημα: υπήρξε πραγματικά καταστολή; Και δεν εννοούμε βέβαια το τσάκισμα κάποιων φουκαράδων πάνω στους οποίους εκτονώνουν τη βαρβαρότητά τους τα “όργανα του νόμου”, που ταυτόχρονα θέλουν έτσι να παρουσιάσουν και “έργο”. Εννοούμε εκείνους που πραγματικά έχουν στα χέρια τους τη μεταφορά, τη διακίνηση και τη διάδοση των ναρκωτικών στη χώρα μας (και σε κάθε χώρα).

Και αν δεν έχει υπάρξει πραγματική καταστολή, μπορεί αυτή να υπάρξει; Μπορεί, δηλαδή, να υπάρξει μια πολιτική που να αντιμετωπίσει με αποφασιστικότητα το πρόβλημα; Έτσι ή αλλιώς (σε παγκόσμια κλίμακα), και οι παραγωγοί και οι μεσάζοντες και οι προστάτες τους είναι γνωστοί σε όλες τις υπηρεσίες της -υποτίθεται- δίωξης ναρκωτικών. Πού σκοντάφτει, λοιπόν, η αντιμετώπιση του προβλήματος;

Μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο. Το αντίθετο. Η πολιτική της νάρκωσης αποτελεί πολιτική του συστήματος. Μπορεί ο “πόλεμος του οπίου” να θεωρείται “παλιά ιστορία”, όμως υπάρχουν πολύ πιο πρόσφατες περιπτώσεις διοχέτευσης ναρκωτικών στη νεολαία είτε για να αποσυντεθεί η αγωνιστική της διάθεση είτε για να χρησιμοποιηθεί σε βρώμικους πολέμους.

Αν το προηγούμενο είναι η βάση και αφετηρία του προβλήματος, στην πορεία υπήρξε εξέλιξη και διεύρυνση του ρόλου των ναρκωτικών. Περίπου από το 1970, η διασύνδεση αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών με το εμπόριο ναρκωτικών χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση “μαύρων” επιχειρήσεων αυτών των υπηρεσιών. Η εξέλιξη αυτή διεύρυνε τους “ορίζοντες” του εμπορίου ναρκωτικών, δημιουργώντας ένα ευρύ δίκτυο συμφερόντων.

Και όπως κάθε καλή επιχείρηση, απέκτησε στην πορεία και το “ιδεολογικό της εποικοδόμημα”. Έναν ολόκληρο εσμό “συγγραφέων”, “δημοσιογράφων” που, με έμμεσο και άμεσο τρόπο, προπαγάνδιζαν και διαφήμιζαν τον “παράδεισο” των ναρκωτικών. Μάλιστα, υπήρξαν και “αριστερές” εκδοχές του πράγματος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, προβαλλόταν πως τα ναρκωτικά “απελευθερώνουν” τη σκέψη, διευρύνουν τους ορίζοντές της και τις δυνατότητές της, “επαναστατικοποιούν”. Και “τσιμπούσαν” έτσι και κάποιοι ανυποψίαστοι νεαροί, χωρίς να αναλογίζονται το στοιχειώδες: πως τα ψυχοσωματικά ρετάλια που δημιουργούν τα ναρκωτικά, όχι αντίσταση στην εξουσία δεν μπορούν να προβάλουν, αλλά γίνονται ευάλωτα έρμαιά της. Πως σε όλο τον κόσμο μια ολόκληρη στρατιά από χαφιέδες της αστυνομίας αποτελείται από βαποράκια.

Αν, λοιπόν, η διάδοση των ναρκωτικών αποτελεί πολιτική του συστήματος, μόνο ως τέτοια μπορεί να αντιμετωπιστεί. Πραγματικά, νομίζουμε πως αποτελεί αυταπάτη να πιστεύει κανείς πως η αντιμετώπισή του μπορεί να εναποτεθεί -και πάλι- στα χέρια του συστήματος και μέσα από οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική φόρμουλα. Έχουμε, λοιπόν, την άποψη πως η αντιμετώπιση και αυτού του προβλήματος αποτελεί υπόθεση του κινήματος. Ναι, ναι, πρόκειται για μία ακόμη από εκείνες τις “παρωχημένες” αντιλήψεις που μας χαρακτηρίζουν. Και εδώ, αντί άλλων επιχειρημάτων, θα αναφερθούμε σε δύο πράγματα.

Στην υπέροχη ταινία του Ποντεκόρβο, Η μάχη του Αλγερίου, παρουσιάζεται το Πατριωτικό Μέτωπο να εξαπολύει εκστρατεία ενάντια στα ναρκωτικά, το δίκτυο της πορνείας και τον αλκοολισμό (πρόκειται για ιστορικά γεγονότα). Μάλιστα, ο εκπρόσωπος του Μετώπου αναφέρει χαρακτηριστικά πως “ένας λαός εξουθενωμένος από τα ναρκωτικά δεν μπορεί να αγωνιστεί για την ελευθερία του”.

Το δεύτερο: στη Νότια Αφρική, μετά τον συμβιβασμό που έφερε τον Μαντέλα στην εξουσία, κάποιοι άρχισαν να πλημμυρίζουν με ναρκωτικά τα πρώην γκέτο. Μόνο που εκεί είχαν εγκατασταθεί -νομίμως πλέον- και αρκετοί πρώην αντάρτες του απελευθερωτικού αγώνα. Οι οποίοι συνεννοήθηκαν, ξαναοργανώθηκαν και, σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, καθάρισαν τα γκέτο από ναρκωτικά και βαποράκια. Συνέλαβαν και τους εμπόρους και κάποιους από αυτούς τους εκτέλεσαν δημόσια στις πλατείες των γκέτο. Τη συνέχεια του πράγματος δεν τη γνωρίζουμε, μια και τέτοιες ειδήσεις δεν κρίνονται “επωφελείς” από τους ιθύνοντες των ΜΜΕ.

Όπως και να ‘χει, είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι η άνοδος του λαϊκού κινήματος θα είναι αυτή που θα δώσει την απάντηση και σε αυτό το ζήτημα. Μέχρι τότε, ασυμβίβαστη πάλη ενάντια στο σύστημα, ενάντια στην πολιτική της νάρκωσης (“μαλακής” και “σκληρής”), ενάντια στους πάσης φύσεως ντίλερ των ναρκοπαραδείσων.