Με αφορμή την ανακοίνωση ίδρυσης κόμματος από την κυρία Καρυστιανού

Aναδημοσιεύουμε το κείμενο που μας στάλθηκε από τον υπογράφοντα*

Τις μέρες που προηγήθηκαν της συγγραφής αυτού του σημειώματος συνέβησαν, και συνεχίζουν να συμβαίνουν, σημαντικά γεγονότα.

• Η απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της Βενεζουέλας από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ, συνοδευόμενη από βομβαρδισμό στρατιωτικών και πολιτικών εγκαταστάσεων της χώρας
• Η επιβολή φασιστικής λειτουργίας παρακρατικής-κρατικής, κυβερνητικής ομάδας, ναζιστικών χαρακτηριστικών, που στο εσωτερικό των ΗΠΑ, που συλλαμβάνει, τρομοκρατεί, βιαιοπραγεί και δολοφονεί πολίτες. Παράλληλα, γενικευμένες αντιδράσεις και αντιστάσεις απέναντι στη διογκούμενη φασιστικοποίηση
• Γενικευμένα γεγονότα αντικαθεστωτικού χαρακτήρα στο Ιράν και ένοπλη, πολύνεκρη καταστολή τους, το οποίο βρίσκεται δεδηλωμένα, στο στόχαστρο του Ισραήλ και των ΗΠΑ, με όσα αυτό σηματοδοτεί για τον πυροδοτικό τους ρόλο σε αυτά

Παράλληλα με αυτά, παρατηρείται στοίχιση των δυτικών καπιταλιστικών κρατών, ιμπεριαλιστικών και εξαρτημένων, με τις ΗΠΑ. Σημειώνω μία χαρακτηριστική δήλωση του Τραμπ, όσον αφορά αφενός την απόπειρα προσάρτησης (ελέγχου) της Γροιλανδίας, και αφετέρου τον ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν σε αυτήν τα ευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κράτη και η ΕΕ: «ο έλεγχος της Γροιλανδίας (που περιτριγυρίζεται από κινεζικά και ρωσικά πλοία) αποτελεί ζήτημα εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ και αυτό το αντιλαμβάνονται οι Ευρωπαίοι. Ως εκ τούτου, αντιλαμβάνονται ότι είναι και προς το δικό τους συμφέρον να περατωθεί σύμφωνα με όσα τα συμφέροντα των ΗΠΑ επιτάσσουν (ελεύθερη απόδοση).

Εν μέσω αυτών των γεγονότων, και της ταξικής σύγκρουσης που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα μεταξύ ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου από τη μία και αγροτών από την άλλη, η κυρία Καρυστιανού γνωστοποίησε την ίδρυση πολιτικού φορέα, ο οποίος, όπως η ίδια δηλώνει, θα ολοκληρώσει τη διαδικασία που ονομάζει «κίνημα κάθαρσης».

Διάβασα κάποια λίγα λόγια γι’ αυτό, «τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά». Άκουσα την ίδια να ξεκινά συνέντευξή της με την, προσεκτικά στοχευμένη, τοποθέτηση ότι: «το τραύμα του εμφυλίου επουλώθηκε, επιτέλους, και ήρθε η ώρα να δούμε το πρωτεύον, που είναι η κάθαρση, η τίμια λειτουργία, ένας καλύτερος κόσμος» (σε ελεύθερη απόδοση), σε ύφος που παραπέμπει σε σχολική έκθεση.

Το σενάριο, παρά τον εκσυγχρονισμό του, είναι παλιό και χιλιοπαιγμένο. Πρόκειται για μία ακόμη διασκευή του, μουσολινικής έμπνευσης, «ούτε αριστερά ούτε δεξιά», το οποίο επανέφερε στη δημόσια σφαίρα, πριν τις τελευταίες εθνικές εκλογές, η Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Σε αυτόν τον κόσμο, δηλαδή, και χωρίς καμία συζήτηση για το ποιος γεννά τη βία και τη διαφθορά. Για το ποιος δολοφόνησε τα παιδιά στα Τέμπη, την Αμερικανίδα ποιήτρια πριν λίγες μέρες, τα 25.000 παιδιά στην Παλαιστίνη, ποιος εισέβαλε στη Βενεζουέλα. Για το ποιοι σκότωσαν εκατοντάδες εργάτες το 2025 στην Ελλάδα και αν ένοχος για αυτές τις δολοφονίες είναι το ελληνικό κεφάλαιο και ο καπιταλισμός.

Ποιοι διαμόρφωσαν τους δικαστές, τους δικαστικούς και τους μπάτσους που θα επιτελέσουν το θέατρο της «δίκαιης δικαιοσύνης», σε ποιον μηχανισμό ανήκουν και γιατί τον υπηρετούν, κάπως, ξαφνικά δια μαγείας, θα προκύψει μία δίκαιη δικαιοσύνη.

Αντιδράσεις μετά την ανακοίνωση

Η αντιμετώπιση της εγχώριας δεξιάς ως προς το προς ίδρυση κόμμα εμφανίζει δύο τάσεις. Στην πρώτη πρωταγωνιστεί το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και οι οπαδοί της. Οι τελευταίοι είναι, κατά κύριο λόγο, οι «συνειδητοποιημένοι δεξιοί» που επέλεξαν το στρατόπεδο της σταθερότητας, κρίνοντας ότι 57 νεκροί αποτελούν παράπλευρη απώλεια, αναγκαία ή έστω παράπλευρη θυσία στον βωμό της. Σε αυτό το μπλοκ, η κριτική προς την κυρία Καρυστιανού δεν άλλαξε. Παραμένει γκεμπελική, κίτρινη, ποταπή, ανθρωποφάγα, τρισάθλια.

Η δεύτερη τάση αποτελείται από διάφορες δυνάμεις, ενίοτε ετερογενείς, που ως κοινό χαρακτηριστικό έχουν ότι βρίσκονται σε αυτή τη φάση εκτός διακυβέρνησης, εκτός της διανομής της (κλεμμένης) πίτας (ενοποιώ σε αυτήν, για λόγους οικονομίας όλα τα αστικά κόματα). Αυτές έχουν μεγάλο ποσοστό απεύθυνσης στο ίδιο εκλογικό κοινό με την κυρία Καρυστιανού και βρίσκονται σε σύγχυση, καθώς δεν έχουν ακόμα ζυγίσει αν πρέπει να συμπράξουν ή να αντιπαρατεθούν μαζί της.

Στην αριστερά, επίσης διακρίνονται δύο βασικές τάσεις. Το κοινό τους γνώρισμα είναι η αμηχανία. Και αυτό παρότι οι δημοσκοπήσεις όσον αφορά το ΚΚΕ δεν δείχνουν σοβαρές απώλειες προς το υπό ίδρυση κόμμα. Αυτό (το ΚΚΕ) εκφράζει, κατά κύριο, λόγο τη μία τάση, αυτή στην οποία η αμηχανία καλύπτεται πίσω από επίκληση «καθαρότητας». Η επίκληση έχει μία κάποια βάση καθώς έχει φροντίσει, χρόνια τώρα, να απομονώνεται από πολλά κοινωνικά συμβαίνοντα και έτσι να κρατά τις δυνάμεις του. Όπως όμως έδειξε το πρόσφατο παρελθόν (άνοδος ΣΥΡΙΖΑ, Δημοψήφισμα 15΄) ο κόσμος δεν διαχωρίζεται από τα συμβαίνοντα με αδιαβατικά τοιχώματα… Στη δεύτερη τάση η αμηχανία εκφράζεται πιο καθαρά.

Τι πρέπει και τι δεν πρέπει να ειπωθεί, αν είναι έτσι ή όχι, κ.λπ.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία ακόμη επιβολή της ηθικής επί της πολιτικής, δηλαδή μία ακόμη έκφραση του μικροαστικού χαρακτήρα της αριστεράς «μας».

Και όμως, τα πράγματα είναι απλά: Η κυρία Καρυστιανού δεν είναι η μόνη συγκροτημένη δεξιά γυναίκα. Η μόνη μάνα που το σύστημα της εκμετάλλευσης της στέρησε το παιδί της. Η  μόνη χαροκαμένη μάνα που βούτηξε τον βαθύ και ανείπωτο πόνο της σε θρησκευτικές δοξασίες για να τον μαλακώσει και να μπορέσει να τον αντέχει. Η μόνη γυναίκα που, σε ένα σταυροδρόμι της ιστορίας, τα περίεργα παιχνίδια της ζωής της έδωσαν έναν ρόλο για τον οποίο ούτε προοριζόταν, ούτε στόχευε να πάρει.

Το ιδιοποιό στοιχείο της κυρίας Καρυστιανού είναι ότι πρόκειται για την μόνη γυναίκα εκ των γονέων των θυμάτων των Τεμπών που συγκρότησε σε τέτοιο βαθμό την αγανάκτησή τους, τον πόνο τους και την οργή τους σε συλλογική μορφή και κάλυψε έτσι τμήμα του τεράστιου κενού που αφήνουν, αφενός, η πολιτεία και, αφετέρου (με διαφορετικό ποιοτικά τρόπο), η αριστερά. Φυσικά, η δράση της είχε εξ αρχής σαφή όρια, τα οποία υποκειμενικά και αντικειμενικά δεν μπορούσε να ξεπεράσει.

Η εξέλιξη ίδρυσης κόμματος αποτελεί φυσική συνέχεια – κατάληξη μιας διαδικασίας που κινήθηκε εξαρχής στις ράγες του συστήματος. Δεν φαντάστηκε ποτέ τον εαυτό της έξω από αυτές και, γι’ αυτό, δεν οφείλει καμία απολογία σε κανέναν.

Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια συσπείρωση δεξιάς κατεύθυνσης από έναν ικανό άνθρωπο, ο οποίος δεν ξεπουλά τον πόνο του, όπως προβοκατόρικα λέγεται. Αξιοποιεί τον κόπο του μέσω του οποίου οργάνωσε αυτόν τον πόνο, τις ικανότητές του και όσες δυνατότητες του δίνει η συγκυρία, όπως αποσιωπάται εξαιτίας ηθικολογικών σχημάτων.

Και ο τρόπος αυτός δομείται με επίκληση σε όσα οι συντηρητικοί αυτού του τόπου διαχρονικά επικαλούνται: θρησκεία, οικογένεια, στρατός, τάξη, ηθική, και πατρίδα, από την οποία πριν την επίκληση (χρήση) της αφαιρούν κάθε ταξικό χαρακτηριστικό· δηλαδή, πατριδοκαπηλία. Ο τρόπος αυτός είναι θνησιγενής ως προς τους υποτιθέμενους/δεδηλωμένους στόχους του και πλήρως ενταγμένος στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Μάλιστα αν αυτό κρίνει ότι το εξυπηρετεί καλύτερα από υπάρχοντα σχήματα πιθανότατα θα το ενισχύσει έτσι ώστε να μετατραπεί σε άρμα της επίθεσής του στο λαό.

Οι εξ αριστερών κραυγές υπεράσπισης της κυρίας Καρυστιανού αποτελούν τη μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη συγκροτείται από καταγγελίες περί ξεπουλήματος. Η αριστερά άφησε πλέριο πολιτικό χώρο στην αναπαραγωγή δεξιού λόγου, προσανατολισμού και στοχοθεσίας σε πολλές κινητοποιήσεις. Είτε αδυνατώντας να προσδώσει τον τόνο σε αυτές, παρότι ενίοτε είχε αριθμητικό πλεονέκτημα, είτε απέχοντας. Ας αναζητήσει λοιπόν τις απαντήσεις στις δικές της αδυναμίες. Η αντιμετώπιση κάθε δεξιού πολιτικού σχηματισμού είναι αναγκαία και οφείλει να γίνεται από την αριστερά με αριστερά κριτήρια και με ταξικό πρόσημο. Δηλαδή κριτήρια λαϊκής ηθικής, ορθής ταξικής και πολιτικής ανάλυσης, μακριά από ηθικολογικά σχήματα.

Αλήθεια, τελικά, ο κύριος Τσίπρας ήθελε και δεν μπορούσε ή είχε, από την αρχή, σχέδιο ξεπουλήματος;

Δεν έγινε ποτέ κατανοητό από την αριστερά «μας», και δεν απαντήθηκε πολιτικά και ταξικά, μέχρι και σήμερα, ότι οι δύο απαντήσεις είναι ισοδύναμες. Ότι το ερώτημα είναι κενό περιεχομένου. Ότι το εκ της αριστεράς «μας» προβαλλόμενο σχήμα του «μη χείροντος» αποτελεί τμήμα του δρόμου προς το χείριστο….

Για τον ίδιο λόγο λείπουν στοιχεία που θα καθιστούσαν το ζήτημα της κυρίας Καρυστιανού ερμηνεύσιμο και θα απαντούσαν στην ερώτηση περί του πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί από την αριστερά.

Ή θα αναγνωρίσουμε και θα μοχθήσουμε να γεμίσουμε το κενό ή θα κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα εκτοξεύοντας κατάρες στο κακό το ριζικό μας, στον κόσμο που δεν καταλαβαίνει, «που πρέπει να διορθώσει την ψήφο του» που έλεγε, και συνεχίζει να λέει, αναιδώς, η Αλέκα…

Υ.Γ. Για κλείσιμο παραθέτω αυτολεξεί την απάντηση της κυρίας Καρυστιανού στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Kontra24 στη Λουκία Γκάτσου στο (υπο)ερώτημα της τελευταίας, «… και ακόμα και τώρα, με αυτό που έγινε με τον Μαδούρο, ο πρωθυπουργός έκανε μια συγκεκριμένη δήλωση, ποια είναι η θέση σας πάνω σε αυτό;».

Το περιεχόμενο της απάντησής της είναι πολυεπίπεδα αποκαλυπτικό. Εξ αυτών θα αναφερθώ μόνο σε κάτι: όταν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, παύει να είναι καθαγιασμένος…

Καρυστιανού – .. αυτά που συμβαίνουν στα διεθνή είναι απίστευτα, θα πω ότι αυτό που σώζει πάντα, είναι το να θέλεις να τηρείται ο νόμος. Εμείς αγαπάμε, αυτό. Ότι είναι δίπλα στον νόμο μας δίνει και ασφάλεια και μας κάνει να αισθανόμαστε καλά στην επιλογή μας.

Δημοσιογράφος – Τώρα, θεωρείτε ότι υπήρξε καταστρατήγηση ας πούμε;

Καρυστιανού – Φαίνεται ότι υπήρξε κάτι τέτοιο, φαίνεται ότι υπήρξε κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι αν τηρήθηκε η νομιμότητα, και αυτό είναι το πιο σημαντικό.

 

Λεωνίδας Σαμαράς

*Η αναδημοσίευση δε συνεπάγεται πλήρη συμφωνία στο περιεχόμενο