Να πούμε τα πράγματα όπως έχουν;

Αρχικά, μιλώντας μόνο για το λαό και τη χώρα μας, από το πρωί του Σαββάτου μεγάλωσαν η αγωνία, ο φόβος, η παγωμάρα από τις πολεμικές εξελίξεις στο Ιράν. Ιδίως στην Κρήτη, στα Χανιά, κάθε πτήση F16 πλέον παγώνει το αίμα, όπως και ο ερχομός της ναυαρχίδας της αμερικάνικης φονικής μηχανής δεν ήταν άλλος ένας ελλιμενισμός αεροπλανοφόρου. Η είδηση της επιφυλακής της βάσης της Σούδας έγινε κύρια είδηση, εντός αλλά και εκτός χώρας.

Ο λαός μας ανησυχεί και αγωνιά δικαίως. Κάθε λαϊκός άνθρωπος στη χώρα αντιλαμβάνεται ότι το νέο ιμπεριαλιστικό σφαγείο των ΗΠΑ με τη συνέργεια των σιωναζιστών, δεν είναι απλά “γεωγραφικά” κοντά. Η πολιτική κυβέρνησης για λογαριασμό της αστικής τάξης, με την σύμπνοια της αντιπολίτευσης, μας τοποθετεί εντός της φωτιάς που κινδυνεύει να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Η πολεμική εμπλοκή, οι συνεργασίες με τα πιο αντιδραστικά-επιθετικά καθεστώτα στην περιοχή, το “πρωτοπαλίκαρο” της δύσης, οι τυχοδιωκτικές βλέψεις του κεφάλαιου για μπίζνες και αναβαθμισμένους ρόλους στην περιοχή, είναι εγκληματικές ενέργειες προς το λαό.

Είναι η άλλη όψη της βαρβαρότητας που απλώνει η επέλαση της επίθεσης του κεφάλαιου απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Που έχει φτιάξει μια τέτοια ασφυκτική εργασιακή πραγματικότητα, ώστε η κάθε μέρα να είναι μια περιπέτεια για να βγει ένα μεροκαματο φτώχειας. Σε συνδυασμό με το δεδομένο της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, αισθάνονται άνετα οι δυνάμεις του κεφάλαιου όχι μόνο να αυγατίζουν τα κέρδη τους στη βάση της λεηλασίας του εργατολαϊκού εισοδήματος, αλλά να τζογάρουν στη ρευστότητα των διεθνών εξελίξεων, σε έναν ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό που όσο δεν βρίσκει υπολογίσιμες αντιστάσεις θα συνεχίζει να παράγει νέα σφαγεία, κομματιασμένους λαούς και χώρες. Αυτή είναι και η βάση της έντασης της ιδεολογικής τρομοκρατίας, γιαυτό μπορούν με σημαντικούς όρους να επιβάλλουν το αστικό τους αφήγημα σαν “εθνικό”, να εντείνουν τη φασιστικοποίηση, να επιβάλλουν ένα κλίμα φόβου, υποταγής στο λαό.

Υππενθυμίζοντας όμως κάποια δεδομένα, για να μπορούμε να παίρνουμε αποστάσεις, είτε από τον καλλιεργούμενο εφησυχασμό είτε από την από τα πάνω καθοδηγούμενη τρομολαγνεία και τρομοϋστερία. Παραμένουμε να βρισκόμαστε στην εποχή της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνοστικού κινήματος. Μιας ιστορικής διαδικασίας που όταν εξελίσσονταν, άλλαξε τον κόσμο, επέβαλλε κατακτήσεις ολάκερου αιώνα, βάρυνε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ανάγκασε το κεφάλαιο παγκόσμια να κρατά προσχήματα, να έχει ” κοινωνικές ευαισθησίες”, να έχει διεθνή δίκαια και ΟΗΕδες. Η ωμότητα του δίκιου της ισχύος και της κατάργησης ακόμα και της τυπικής διαπραγμάτευσης, της διπλωματίας(βλέπε Τραμπ, δηλαδή βλέπε ΗΠΑ στη νέα εποχή) αποτυπώνει την απελευθέρωση των πιο επιθετικών δυνάμεων του κεφάλαιου. Είτε μπλε, είτε σκούρο μπλε, μαύρο, ροζ πράσινο είτε οποιουδήποτε χρώματος, η δρομολόγηση των αντιλαϊκών κυβερνητικών πολιτικών του κεφάλαιου δεν συναντά πλέον κανένα όριο. Απλώς μπαίνουν νέα κομμάτια στο παζλ της σκοτεινής για τους λαούς εποχής.

Για όσους λοιπόν αναφέρονται στο κίνημα, στην αριστερά, στην επαναστατική κομμουνιστική προοπτική ιδού η Ρόδος. Οι μαζικότατες διαδηλώσεις με αφορμή την επέτειο στα Τέμπη σίγουρα έπαιξαν σημαντικό ρόλο για να σπάσει το κλίμα φόβου και ανημπόριας μπροστά στις εξελίξεις του Σαββατιάτικου πρωινού της 28ης Φλεβάρη. Ο λαός έδωσε κουράγιο στο λαό. Όμως παραμένει ζητούμενο η αναγκαιότητα της συγκρότησης αντιστάσεων απέναντι στην επίθεση.

Παραμένει η αριστερά να μην τολμά και να μην επιθυμεί να διαβεί το Ρουβίκωνα των αστικών ορίων και των μικροαστικών αυταπατών. Η σύγχυση και τα κληροδοτήματα της ήττας χαρακτηρίζουν σε μεγάλο βαθμό την ανάγνωση, ανάλυση της πραγματικότητας άρα και των πολιτικών προταγμάτων των δυναμεων αυτών. Μοιρολατρία, απογοήτευση, σεχταρισμός και απόδωση ευθυνών στο κόσμο που “δεν καταλαβαίνει και δεν ξυπνά”, η άλλη όψη του νομίσματος της απογείωσης και του “νέοι αγωνιζόμαστε νέοι νικάμε”.

Η φωτιά στη Μέση Ανατολή έρχεται να προστεθεί στο ανθρωποσφαγείο στην Ουκρανία που μετρά εκατομμύρια νεκρούς και παραμένει η σοβαρότερη εστία της ιμπεριαλιστικής αναμέτρησης. Η γενοκτονία των Παλαιστινίων, οι αναρίθμητοι υγροί τάφοι για μετανάστες πρόσφυγες, έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα της εξαθλίωσης δισεκατομμυρίων μαζών από την καπιταλιστική υπερεκμετάλλευση και την ατέλειωτη λίστα των νεκρών στο βωμό του κέρδους.

Όμως οι αντιθέσεις των μαζών απέναντι στην κόλαση του καπιταλισμού θα οξύνονται συνεχώς. Η ταξική πάλη δε σταματά. Πληθαίνουν σε ποσοστό και απόλυτο αριθμό οι παραγωγοί όλου του πλούτου, που σωρεύεται στα θησαυροφυλάκια ελαχίστων και επενδύεται στην αναζήτηση μεγαλύτερου κέρδους, διαιώνιση της εκμετάλλευσης, επιβολής της ισχύος της κάθε δύναμης.

Το δίκιο της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων στρωμάτων, συνεχώς θα τροφοδοτεί τους όρους για ξεσπάσματα και αντιστάσεις. Όσοι αντέχουν, επιδιώκουν την σύνδεση με τις μάζες, εμπνέονται από την επαναστατική προοπτική και θέλουν να υπηρετήσουν την σπουδαία αυτή υπόθεση, έχουν πολλά και σπουδαία “μικρά” να κάνουν.

Γ.Π.